PlusProefwerk

Bij eetcafé Hoogendam valt nog heel wat te schaven (6,5)

Chef Ricardo is alweer vertrokken bij Hoogendam, wat blijft is een vriendelijk eetcafé. Maar liegen over je biologische kip is een no-no.

Hiske Versprille
De grote zaak heeft iets huiskamerachtigs Beeld Mats van Soolingen
De grote zaak heeft iets huiskamerachtigsBeeld Mats van Soolingen

Het was afgelopen zomer even de horecaroddel van de week: Ricardo van Ede is naar een eetcafé gegaan. In de grote ruimte van een voormalige meubelzaak aan het Westerdoksplein streek het echtpaar Hoogendam neer, met onder hun arm de markante chef Van Ede, afgepingeld van het nog geen honderd meter verderop gelegen restaurant Nevel. Van Ede is een imposante figuur met enorme gaten in zijn oren en veel tattoos, die evenwel erg verfijnd en comfortabel kan koken.

Hij verhuisde de afgelopen jaren van de ene zaak naar de andere. Hij komt van sterrenniveau - al klopt het veelgeciteerde verhaal dat hij al op zijn 21ste zelf een Michelinster binnensleepte niet. Wel behield hij als chef de ster die eerder bij restaurant De Graaf van het Hoogveen in Noordwijk door Henk Savelberg was behaald - ook een prestatie voor zo'n jonge kok, maar toch niet hetzelfde. Bij Hoogendam zou hij 'Eetcafé Plus' gaan koken: ambachtelijke, toegankelijke gerechten met een eigen twist.

Lang verhaal kort: wij naar Hoogendam, Ricardo alweer gevlogen - het zal mij benieuwen waar hij hierna opduikt. De grote zaak heeft door de inrichting toch iets huiskamerachtigs, er is een daghap en een lange lijst ­borrelhappen. Grote tafels om aan te schuiven, groepjes, buurtgenoten en mensen alleen. Er staat al een klein ­terras met parasols en dekentjes om de kou te trotseren, en we kunnen ons voorstellen dat het op de kade in de zomer goed toeven is. Alle wijnen zijn per glas verkrijgbaar, en er komt zonder vragen water op tafel. Op de kaart veel Amsterdamse producten en een ruime keuze voor vegetariërs: dat zien we allemaal graag.

Hiske Versprille Beeld Stephan Dahlberg
Hiske VersprilleBeeld Stephan Dahlberg

Een sprintje
De bediening, in handen van een wat oudere Limburgse heer, laat te wensen over: hij is vriendelijk, maar logistiek wat onhandig: lege borden en glazen blijven wel drie kwartier staan en drankjes worden veel te lang niet opgenomen en vervolgens vergeten - we krijgen later uitgebreide excuses en een kopje koffie om het goed te maken, maar de hectiek blijft onrustig: onze ober rent - hij trekt een paar keer echt een sprintje - als een kip zonder kop door de zaak.

De voorgerechten zijn vers en prima: de vissoep (€6,50) is grof en een beetje pittig, rijk gevuld met grote stukken stevige witvis en zalm, venkel, bleekselderij, en veel tomaat: eenvoudig en precies goed. De Caesar salad (€6,50) is iets te zout doordat er zowel ansjovis door de sla zit als hele filets erbovenop: dan moet je echt goede kwaliteit ansjovis nemen en niet die goedkope donkerbruine fliebers.

Een groot bord mosselen met chorizo en fregola en tomaat (€8, ook als maaltijdsalade te bestellen voor €14) is een fijne combinatie en de Sardijnse balletjespasta doet het prima, maar alles is op elkaar gelegd en wordt niet echt een geheel. Bij zo'n warme salade is het lekkerste juist als je de mosselen gaart in het vet van de worst, en dan de pasta aanmaakt met het vocht van beide.

In het vegetarisch hoofdgerecht van Puy-linzen met geroosterde pompoen (€14,50) zijn de linzen prima gegaard en goed aangemaakt met gebrande hazelnootjes en feta, al is de grote bijgeleverde schijf pompoen nogal smaakloos.

Geen blije kip
Ook het halve 'Tante Door'-kippetje (€16) is prima, met lekkere kropsla en huisgemaakte friet en mayo. Toch moeten we hier even ingrijpen: Tante Doorkippen staan op de menukaart trots in een apart kader aangeduid als biologisch, afkomstig uit 'een ruime stal' en '30% langer geleefd dan de kip uit de supermarkt'. Dat is echt onzin: Tante Doorkippen - een merk van een groot pluimveebedrijf - voldoen niet eens aan de dierenwelzijnseisen om ze één miezerige supermarktster van de dierenbescherming te geven, en ­biologisch zijn ze al helemaal niet.

'Ruime stallen' betekent hier dus: 'vijftien kippen per vierkante meter' - een beetje alsof je tram 1 tijdens de spits een 'comfortabele bolide' noemt. Dat Hoogendam geen plofkip wil verkopen is te prijzen, maar Tante Doorkip verkopen als iets bijzonders, als een 'blije' kip, is niets minder dan bedrog en héél slecht voor een zaak die zich laat voorstaan op de herkomst van z'n producten.

Als dessert delen we een chocolademousse met zoute pinda's, die precies dat is: de mousse is niet echt luchtig maar wel glad en smakelijk. Zelf had ik even iets met de pinda's gedaan (er een praline van gemaakt bijvoorbeeld) in plaats van ze er gewoon op te leggen. Maar goed.
Van 'eetcafé met een beroemde topchef' werd Hoogendam weer gewoon een eetcafé. De intenties lijken goed, maar er valt nog heel wat te schaven. En wat die kip ­betreft: die kaart moet onmiddellijk worden aangepast.

Welke restaurants in uw buurt kwamen aan bod in Proefwerk? Het Parool zette alle recensies in Proefwerk sinds 2015 op de kaart. Klopt er iets niet? Is een restaurant inmiddels gesloten? Mail ons dan.

Hoogendam

Westerdoksplein 10-12
1013 AZ Amsterdam
zo-do 9.00-23.00 uur
vr-za 9.00-00.00 uur
020 3707686
www.caferestauranthoogendam.nl

Best
De vissoep is eenvoudig maar goedgevuld, pittig, vers en smakelijk.
Minder
De pompoen bij het vegetarische gerecht ziet er beeldig uit, maar er is niks mee gedaan.
Opvallend
Dit is het nieuwe restaurant waar Ricardo van Ede de scepter zw… Oh nee, hij is al weer gevlogen.

Meer over