Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Beide mannen overleden in hun woonkamer – de eerste op een vies matras, de tweede op een oud bankstel

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

De laatste tijd vraag ik mijzelf steeds vaker af: wat betekent het om te ‘leven’?

Dat we allemaal bestaan is een feit. En wie bestaat, leeft. Tenminste, dat wordt ons verteld. Wie ademhaalt, bij bewustzijn is en nog bloed door de aderen heeft stromen behoort tot de categorie levenden. Maar deze definitie dekt niet de groep mensen die ik steeds vaker tegenkom tijdens mijn werk.

Zij bestaan, maar iedere vorm van leven lijkt vernietigd te zijn. Sommigen hebben het leven al verlaten wanneer ik arriveer. Maar dit kan geen werkelijk overlijden worden genoemd. Vaak zijn ze al veel ­eerder overleden. Ze waren levend maar dood, zoals ik het noem. Hun tweede overlijden is enkel een administratieve registratie voor hetgeen dat al jaren eerder heeft plaatsgevonden.

Ik had afgelopen week wederom twee van zulke opdrachten. Beiden waren man, alleenstaand, en kwamen onopgemerkt te overlijden. Ze woonden op 160 kilometer afstand van elkaar. De kans was groot dat ze niet van elkaars bestaan afwisten. Hun lichamen werden pas na twee tot drie weken aangetroffen.

De eerste meneer was een (zeer) vermogend man. De tweede woonde in een sociale huurwoning en had het, afgaande op zijn leefsituatie, niet breed. In beide woningen waren de gordijnen permanent dicht. Ook was in beide woningen alles plakkerig en vergeeld door het constante roken.

Beide mannen overleden in hun woonkamer. De eerste op een vies matras. De tweede op een oud bankstel. Hun woningen waren rommelig en ernstig vervuild. Het was duidelijk dat beiden het op een gegeven moment gewoonweg hadden opgegeven.

Sommigen zouden zeggen dat ze op hun eigen manier ‘leefden’. Maar dan vraag ik me af: als je levenskwaliteit nul is, kan het dan nog wel een leven genoemd worden? Ik probeer me de levens van deze mensen soms voor te stellen. Maar het is te moeilijk. Misschien zelfs onmogelijk.

Ik heb nog geen definitief antwoord gevonden op mijn vraag. Voor nu weet ik alleen dat leven meer is dan enkel ademhalen. De mens is meer dan zijn geheel aan organen en ledematen. Diep binnen in ons zit iets dat ons ‘levend’ maakt.

Noem het hoe je wilt: ziel, energie, of iets anders. Wat het ook moge zijn, als dat binnen in ons afsterft, blijft er enkel nog een leeg omhulsel over dat als een fata morgana door de wereld slentert.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over