Recensie

'As you like it' van Het Nationale Toneel is een bonte avond met een frisse cast (***)

'As you like it' van Het Nationale Toneel met regisseur Theu Boermans heeft zoveel in zich, dat het wel erg bont gekleurd is.

Simon van den Berg
Reinout Scholten van Aschat en Hanna Hoekstra als Orlando en Rosalinde. Beeld Kurt van der Elst
Reinout Scholten van Aschat en Hanna Hoekstra als Orlando en Rosalinde.Beeld Kurt van der Elst

Romantisch verhaal met prins en prinses? Check. Melige cannabiskomedie tussen de wietplanten? Present. Aan Marthaler herinnerend weemoedig liedjesprogramma? Bingo. Vechtsportgala met Badr Hariverwijzingen? Aanwezig. Melancholieke, Tsjechovachtige interpretatie van Shakespeare? 'As you like it' van Het Nationale Toneel is het allemaal, maar een eenheid is het niet.

Theu Boermans regisseert na het geslaagde 'Mid­zomernachtsdroom' opnieuw een Shakespearekomedie. Opnieuw is het een uitbundige, lange toneelavond vol spelplezier en geslaagde grappen, in dit geval nog extra glanzend door de cast vol fris nieuw talent.

Hoe beter je het verhaal van een Shakespearekomedie probeert uit te leggen, hoe onbegrijpelijker het wordt. Laat het volstaan te zeggen dat allerlei types uit de stad, waar een despotische president heerst, hun toevlucht zoeken tot het platteland. Onder hen de broer van de president (ooit zelf president), diens dochter Rosalinde en de berooide edelman Orlando. Die zijn na een ontmoeting in de stad verliefd op elkaar, maar op het platteland is zij verkleed als man en lopen ze elkaar steeds mis.

Wietplantage
Decorontwerper Bernhard Hammer plaatst de voorstelling in een witte doos, die eerst met artistieke projecties de kamers in de stad verbeeldt, maar waarachter later een sneeuwlandschap verborgen blijkt. Op het platteland is het namelijk steenkoud. De laatste scènes spelen in een schaapskooi, maar de herder compenseert 'de bezuinigingen' met een wietplantage. Ja, liefde is net een drug.

Er zit een geestig lijntje in dat iedereen die in de grote stad wreed, boosaardig of gierig is, op het land een equivalent personage heeft (vaak een dubbelrol) die goedgunstig, poëtisch en vrijgevig is.

Op het platteland zitten allerlei gelieven achter elkaar aan, maar het centrale koppel is Rosalinde en Orlando, met verve gespeeld door Hannah Hoekstra en Reinout Scholten van Aschat. Die laatste is prachtig laconiek: de rechtschapen, maar passieve dichter die door de gebeurtenissen wordt meegesleurd.

Maar Hoekstra is de ster van de avond, vooral met het trainingspak en het snorretje waarmee ze zich voordoet als man. Iel, maar met enorme power, staat ze tegenover Orlando om de touwtjes in handen te nemen. Als man kan ze hem vragen zijn liefde voor haar te bewijzen.

Driedubbele anticlimax
In de bijrollen vallen Arend-Jan Linde en Jappe Claes op. De eerste maakt van Orlando's onaangename broer en later van een onhandige priester twee knappe, erg leuke typetjes, en Claes loopt als een soort Oom Wanja, drinkend en melancholiek filosoferend, door de scènes heen. De beroemde monoloog 'De wereld is een schouwtoneel' brengt hij met meesterlijke ironie en tegelijkertijd diep doorleefd.

De genderverwarring wordt aangevuld met een paar homopersonages, maar hun seksualiteit is eigenlijk alleen voer voor een paar foute, ouderwets aandoende grappen. 'Een moraal? Uit deze warboel?' Aan het eind wordt Hoekstra naar het midden van het toneel geduwd om de epiloog uit te spreken, maar verder dan dat iedereen er maar uit moet halen wat hem het beste uitkomt, komt ze niet. Het hoogtepunt van een driedubbele anticlimax. Ergens in de overvloed aan ideeën, moppen en stijlen in deze voorstelling zit vast een moraal, maar Boermans heeft het wel erg bont gekleurd.

Meer over