PlusAmsterdammer helpt Amsterdammer

Annette wenst bijdrage voor homeopathische behandeling: ‘Dit is mijn laatste optie’

Annette de Brey: 'Toen ik hoorde dat ik chemo zou krijgen, was mijn eerste gedachte: dat is mijn dood.' Beeld Eva Plevier
Annette de Brey: 'Toen ik hoorde dat ik chemo zou krijgen, was mijn eerste gedachte: dat is mijn dood.'Beeld Eva Plevier

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Annette de Brey vraagt 500 euro voor een homeopathische behandeling, zodat ze daarna hopelijk beter reageert op de reguliere medicatie tegen haar borstkanker.

Bien Borren

“Ik leg me niet graag ergens bij neer.” Annette de Brey (62) oogt ietwat broos, is zachtmoedig, maar ook standvastig. Niet alleen in haar werk als maatschappelijk werkster, ook als het op haar gezondheid aankomt. Dus toen ze vorig jaar de reguliere behandeling van haar borstkanker moest staken omdat die haar enorm ziek maakte, liet ze het er niet bij zitten. “Ik heb van jongs af aan leren luisteren naar mijn lichaam. Dat betekent niet dat ik geen ziekenhuizen bezoek of standaardmedicatie afwijs, maar toen duidelijk werd dat ik niet tegen de gebruikelijke behandeling kon, heb ik me tot een andere leer gericht.”

Hormoontherapie

Van reguliere medicijnen – en dus ook chemo – wordt De Brey erg ziek. Ze krijgt last van veel verschijnselen die de bijsluiter opsomt en meer. “Ik kan er simpelweg niet tegen, word er hondsberoerd van. In overleg met de artsen van het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis is de chemo voorlopig stopgezet. Ik ben op zoek gegaan naar alternatievere behandelingen die mijn immuunsysteem kunnen versterken. Hopelijk kan ik dan weer chemo- of hormoontherapie krijgen.”

Via via hoorde ze goede verhalen over een gecertificeerde Zwitserse kliniek waar ze volgens een homeopathische benadering met name oncologische patiënten behandelen. “Mensen in dezelfde situatie als ik hebben daar goede resultaten geboekt.” De kuur duurt twee weken en is kostbaar, dus De Brey spaart en spaart en spaart. “Ik heb nog een potje voor zwaar weer, dat is fijn. Want dit is wel de laatste optie, ja.”

Spastische darmen

Dat het lichaam van De Brey zo vreselijk slecht op de kankermedicatie reageert kwam niet helemaal als een verrassing; al vaker vielen reguliere medicijnen slecht. Het begon met haar spastische darmen op achttienjarige leeftijd, er waren neurologische aandoeningen en toen in 2013 voor het eerst kwaadaardige cellen in haar borstweefsel werden aangetroffen, hield De Brey haar hart vast.

“Toen ik hoorde dat ik chemo zou krijgen, was mijn eerste gedachte: dat is mijn dood. Dus ben ik op zoek gegaan naar manieren om de behandeling zo heel mogelijk door te komen.” Ze leefde heel gezond, slikte veel supplementen en bleef fanatiek bewegen. Ook experimenteerde ze met wietolie tijdens de chemo. “Ik lag in de kreukels, maar uiteindelijk toonden de scans goed nieuws. Ik ben nog steeds dankbaar dat het toen zo goed is gegaan.”

Afgekeurd

De Brey kon haar werk bij de stichting Vluchtelingenwerk Nederland weer oppakken. “Ik werkte daar al sinds mijn 25ste. Vanaf het eerste moment dat ik over de drempel stapte wist ik: dit is het.” Het is geweldig werk, zegt ze, lange dagen weliswaar maar ook heel verrijkend. Dus toen De Brey twee jaar geleden moest stoppen vanwege aangezichtspijn (een neurologische aandoening, zie kader) en medisch werd afgekeurd, was dat een groot verdriet.

Krap een jaar geleden werd opnieuw borstkanker geconstateerd. De medische mallemolen begon van voren af aan en hoewel De Brey hoopvol gestemd was gezien de eerdere resultaten, viel het haar dit keer nog zwaarder. “Mijn lichaam is niet het lichaam dat bijna tien jaar geleden aan de chemo begon. Het heeft veel te verduren gehad, en dat heb ik geweten ook.”

En zo kwam de homeopathische kliniek in het vizier. Het is haar laatste strohalm, en die wil ze met beide handen aangrijpen want ‘het leven is nog te mooi’. Bij de behandeling horen geneesmiddelen, en die zijn kostbaar. De Brey draait elk dubbeltje om zodat ze naar Zwitserland kan afreizen. Een bijdrage voor de medicijnen zou haar enorm helpen.

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Aangezichtspijn

Acute aangezichtspijn treedt vaak op bij bijvoorbeeld een ontsteking in de mond en kan verholpen worden door de infectie te behandelen, maar chronische aangezichtspijn betekent dat je langdurig last hebt van terugkerende pijnscheuten in het gezicht. Bij trigeminusneuralgie, de meest voorkomende vorm van aangezichtspijn, hebben patiënten last van kortdurende, hevige pijnscheuten in het gelaat. Een afwijking in de nervus trigeminus, een zenuwknoop, kan deze pijn veroorzaken. Er zijn ook andere oorzaken, en soms wordt er zelfs geen oorzaak gevonden. De pijn kan opkomen door kou of bewegingen zoals spreken of kauwen. Er zijn medicijnen of ingrepen die aangezichtspijn kunnen verminderen, maar dit helpt niet bij iedere patiënt.

De wens van vorige week

Het jonge gezin Mahdi vroeg 500 euro voor het aanvragen van nieuwe ID-kaarten. Het gezin Topping doneert.

Toen Aeshah Aldulaimi (32) en Ahmed Mahdi (38) trouwden, beleefden ze heerlijke wittebroodsweken in hun Bagdad. Ze kenden elkaar al van jongs af aan omdat ze buurkinderen waren. Maar door de Irakoorlog zagen zij hun geliefde stad in korte tijd veranderen. Dat gold ook voor hun leven. Ze deden hun best voor hun jonge gezin met kleine kinderen, maar in 2016 werd duidelijk dat het gezin Mahdi niet in Irak kon blijven.

Na hun vlucht kwamen ze in Nederland terecht, en in 2018 kregen ze hun woning in Amsterdam-Noord toegewezen. Het gezin met vier kinderen wil graag aan hun toekomst werken, maar de tijdelijke ID-kaarten van de IND verlopen binnenkort. Nieuwe legitimatiebewijzen zijn noodzakelijk, maar prijzig.

Masja Topping (41) begrijpt heel goed dat bij een nieuwe start papieren essentieel zijn. Ze las de krant met haar kinderen Joshua (14), Lewis (11), Suvie (9) en Harvey (5). “De jongste zei direct: ‘Ik heb nog geld, we kunnen dat geven.’ Nou, toen was het besloten.” Topping en haar man Ewan (45) weten dat een groot gezin onder ideale omstandigheden al best pittig is. “Wij hebben de wind mee en dan nog kan het chaotisch zijn. Dus als je leest wat zij achter de kiezen hebben dan gaat je hart naar hen uit. Het is ook een les voor mijn kinderen want het leven is oneerlijk, dus als je er de middelen voor hebt dan is het goed om naar iemand om te kijken.”

Masja en Ewan Topping met hun gezin. 'Het is ook een les voor de kinderen.' Beeld Eva Plevier
Masja en Ewan Topping met hun gezin. 'Het is ook een les voor de kinderen.'Beeld Eva Plevier