Amsterdammer helpt Amsterdammer

Amsterdammer helpt Amsterdammer: ‘Ik geef heel veel om dieren, daarom wil ik graag naar Artis’

Vanwege haar slechte gezondheid komt Heleen Nuffer-de Werk nauwelijks nog van de bank, laat staan buiten Floradorp. Met haar maatje Ton wil ze graag naar Artis omdat ze zo gesteld is op dieren. Kosten: 250 euro.

Heleen Nuffer-de Werk met haar voormalige danspartner Ton: ‘Hij is mijn steun en toeverlaat’ Beeld Eva Plevier
Heleen Nuffer-de Werk met haar voormalige danspartner Ton: ‘Hij is mijn steun en toeverlaat’Beeld Eva Plevier

“Mijn slaapkamer is op de bovenverdieping, dus als ik ’s avonds naar bed ga hijs ik mezelf aan de touwen omhoog, als een slingeraap. En de volgende morgen ga ik op mijn kont weer omlaag, tree voor tree.” Heleen Nuffer-de Werk (77) tikt op haar volumineuze buik. “Tja, ik heb suiker, dus dan krijg je hiermee te maken. Geloof je me als ik je vertel dat ik vroeger acht uur per dag danste?” Nuffer-De Werk grijnst. Ze heeft jarenlang fanatiek aan ballroomdansen gedaan.

Ze ontdekte de sport rond haar veertigste en ‘hoewel we nooit op professioneel niveau hebben gedanst klommen we binnen de amateuristische rangen tot grote hoogtes’. We zijn Nuffer-De Werk en haar vaste danspartner Ton. “Niet mijn man dus,” haast ze zich te zeggen. Wijlen haar echtgenoot, de Duitse Herbert Nuffer, moest vaak tot laat werken en moedigde zijn vrouw aan het ballroomdansen op te pakken. “Het was een schat, hij ging in de weekenden vaak mee en filmde onze wedstrijden. We vormden een mooie drie-eenheid.” In 2007 overleed Herbert zeer plotseling door een afgeknelde aorta en Nuffer-De Werk rouwt nog steeds. “We hebben elkaar ontmoet in het reuzenrad op de Nieuwmarkt en we waren bijna vijftig jaar samen. Ik mis hem nog elke dag.”

Met Ton danste Nuffer-De Werk tot haar grote genoegen de sterren van de hemel. “De mensen stonden op en riepen ons rugnummer als wij de foxtrot of de tango uitvoerden. Zodra wij op de dansvloer verschenen, hielden de mensen van ons.” Dat Nuffer-De Werk ooit tot zulke imposante fysieke prestaties in staat was en ze tegenwoordig nauwelijks nog haar huis verlaat omdat haar lichaam dienst weigert, maakt haar diepbedroefd. “Ik vind het vreselijk. Dat mijn lichaam mij zo in de steek zou laten had ik nooit verwacht. Van dagelijks uren dansen naar dít” – ze wijst naar de bank, waar ze tegenwoordig haar uren doorbrengt sinds haar gezondheid hard achteruitging – “ja dan val je wel in een gat van hier tot Tokio.”

Dorp

Ze is nu al bijna een halve eeuw een heuse Floradorpeling, maar Nuffer-De Werk heeft ook jarenlang op de Utrechtsestraat gewoond, boven de chemische wasserette van haar vader. “M’n ouders waren Rotterdammers, maar van hun huis bleef niets over na het bombardement. Uit het puin werd nog een smeulend likeurkruikje gevist – kijk, daar staat-ie in de vitrinekast – verder was er niets meer te halen. Ze vertrokken naar Amsterdam, mijn moeder zwanger van mij.” In de Utrechtsestraat beleefde Nuffer-De Werk een vrij gemoedelijke jeugd, en na haar school ging ze aan de slag in de familiezaak die inmiddels werd gerund door haar broer. Maar toen hij op jonge leeftijd tragisch overleed door een hersentumor en de relatie met haar schoonzus niet opperbest was, besloot Nuffer-De Werk voor de klas te gaan staan. “Herbert en ik hebben nooit kinderen gehad, maar ik voelde me als een moeder voor de kindertjes in mijn klassen.” Ook toen ze naar Noord verhuisde, gaf ze nog les maar een nieuwe onderwijswet maakte daar een einde aan: Nuffer-De Werk had haar bevoegdheid niet.

“En toen heb ik dus het ballroomdansen ontdekt, en Ton ontmoet.” Na het overlijden van haar echtgenoot bleef Ton altijd in de buurt. “Hij is mijn maatje. We zijn elkaars steun en toeverlaat. Hij doet bijvoorbeeld mijn boodschappen. Zonder Ton zou ik het niet redden. Kijk, in het leven heb ik weinig cadeau gekregen, maar mijn humor heeft me overal doorheen gesleept. Ik wil nog wel even door dus al staan de zaken er verdrietig voor, ik blijf de draad oppakken.”

Graag zou ze nog es naar Artis gaan, mét Ton want die verdient ook een verzetje. “Ik geef heel veel om dieren – behalve reptielen, daar ben ik niet zo op gesteld. Zoogdieren en pluimvee vind ik mooi. Ik denk dat wij dieren vreselijk onderschatten, ze bezitten een grote intelligentie. Daarom is Artis ook zo prachtig. Hebben de olifanten tegenwoordig een zwembad? Wat goed, dat zullen ze lekker vinden.”

Ballroomdansen

Een houten vloer, galajurken, strakke pakken en zwieren maar: onder de verzamelnaam ballroomdansen verstaat men een reeks stijldansen zoals de Weense wals, quickstep, tango en slowfox. De paren leggen tijdens het walsen of tangoën een aardige afstand af want de deelnemers maken gedurende het dansen rondjes door de zaal – tegen de klok in. Het ballroomdansen kreeg in Nederland meer bekendheid toen het televisieprogramma Dancing with the Stars begin deze eeuw bekende Nederlanders uitnodigde een routine in te studeren en tegen elkaar te strijden.

Anneke Teulings. Beeld Eva Plevier
Anneke Teulings.Beeld Eva Plevier

De wens van vorige week

Vorige week vroeg de Irakese ­Haitham Michaiel hulp bij het bekostigen van het vervoer van en naar zijn werk. Anneke Teulings doneert.

Haitham Michaiel (54) genoot een fijne jeugd in Bagdad, totdat Irak buurland Iran binnenviel. Hij werd opgeroepen voor het leger en vocht in de Irak-­Iranoorlog en aansluitend in de Eerste Golfoorlog. Michaiel besloot daarna te vluchten omdat hij onder het bewind van Saddam Hoessein zijn leven niet zeker was.

Begin deze eeuw kwam hij naar Amsterdam, trouwde en stichtte een gezin. Maar het bleek moeilijk een baan te vinden. Jarenlang werkte hij lange uren op onregelmatige tijden, onder slechte arbeidsomstandigheden en voor een paar euro per uur. Het fysiek zware werk leidde tot gezondheidsproblemen. ­­Ondanks zijn vele blessures wil Michaiel blijven werken want ‘ik wil dat mijn gezin het goed heeft’. Er is eindelijk zicht op een baan met betere arbeidsomstandigheden waarbij rekening wordt gehouden met zijn fysieke beperkingen, maar het bekostigen van de reis van en naar zijn werk is een probleem. Een ov-­abonnement of een elektrische fiets zou hem enorm helpen.

Wat een dapper verhaal, dacht gepensioneerd psychotherapeut Anneke Teulings (86). “Hij heeft veel verschrikkelijke dingen meegemaakt, een hoop vrienden moeten begraven en veel te verduren gehad. Ik begeef me in de gelukkige omstandigheden dat ik genoeg centjes heb om van te kunnen leven. Dus toen ik de foto van Haitham zag, zittend op de bank met zijn dochters, besloot ik hem te helpen.”

Meer over