Amsterdammer Helpt Amsterdammer

Amsterdammer Carlien Oudejans zet zich op allerlei manieren in voor de H-buurt: ‘Ik ben nog te jong en te slim om stil te zitten’

‘Supervrijwilliger’ Carlien Oudejans houdt van koken. De teleurstelling was groot toen het fornuis dat ze via Marktplaats had gekocht, niet bleek te werken. Een nieuwe zou welkom zijn. Kosten? 550 euro.

Jessica Kuitenbrouwer
Carlien Oudejans: ‘Een normale baan werkt niet, omdat ik me te vaak ziek moet melden door de pijn, maar dat wil niet zeggen dat ik niks kan.’ Beeld Eva Plevier
Carlien Oudejans: ‘Een normale baan werkt niet, omdat ik me te vaak ziek moet melden door de pijn, maar dat wil niet zeggen dat ik niks kan.’Beeld Eva Plevier

“Oké, daar gaan we,” zegt Carlien Oudejans (49) lachend met haar hand op de deurklink. In de woonkamer klinkt nieuwsgierig gesnuif, ongeduldige pootjes tikken op de laminaatvloer. De deur gaat open, tot grote, uitbundige vreugde van een herdershond, een middelgroot vuilnisbakkie en twee dwergpinchers. In de hoek van de woonkamer staat een een hoogbejaarde shih tzu-kruising naar een tafelpoot te staren. “Dino is blind en zo goed als doof, die heeft nog niet door dat er bezoek is,” zegt Oudejans.

Grinnikend neemt ze samen met de roedel plaats op de bank. Uit de keuken klink gemiauw. Een grote, gevlekte poes voegt zich bij het gezelschap, waarna ook een witte kater zijn hoofd achter een van de gordijnen vandaan steekt en al spinnend in Oudejans’ nek gaat liggen.

“De enige die ik zelf heb geadopteerd, is die herder,” vertelt ze. “De rest zijn allemaal rescues, voornamelijk hier uit de buurt. Boven zit een ontsnapte agapornis, een dwergpapegaai die ik van de week uit de klauwen van twee eksters heb gered. Ik zoek nog naar zijn baasje.”

Zich inzetten voor dierenwelzijn is voor Oudejans vanzelfsprekend. “Het grootste deel van mijn jeugd was het just mom and me, maar we hadden altijd veel huisdieren. Honden, katten, vogels, konijnen – alles wat een thuis moest krijgen was welkom bij ons in Oudorp.”

De H-buurt

Na de middelbare school begon Oudejans aan een opleiding in Amsterdam en verhuisde ze al snel naar Zuidoost. “Telkens in de spits met de trein vond ik niks, en destijds, begin jaren negentig, kon je vrij makkelijk een huis krijgen in de Bijlmer – niemand wilde hier toen wonen.”

Hoewel Oudejans in haar nopjes was met haar eigen optrekje, was het leven in Amsterdam wel even wennen. “Waar ik vandaan kwam, ging je bij wijze van spreken op de koffie bij iemand die je drie keer bij de bushalte had gezien. Voor een jong provinciaaltje was de H-buurt toen best pittig.”

Toch is Oudejans verknocht geraakt aan haar wijk, waar ze in de 25 jaar dat ze er woont een groot netwerk heeft opgebouwd. “Ik heb een slechte rug en fibromyalgie, waardoor ik soms dagen of zelfs weken gestrekt lig van de pijn. Dan komt er altijd wel iemand de honden uitlaten of een pan eten brengen.”

Buurtwerkkamer De Handreiking

Buurtwerkkamer De Handreiking is een plek voor de buurt die door de buurt zelf wordt gerund. Met ondersteuning van de Buurtwerkkamercoöperatie bieden bewoners van de H-buurt elkaar bij De Handreiking hulp en ondersteuning en leuke en nuttige cursussen en evenementen. Zo worden er eettafels georganiseerd, taal- en computerlessen gegeven, is er een ‘formulierenbrigade’ voor wie hulp nodig heeft met het invullen van belangrijke papieren en is er een voedselbank die zo’n zestig gezinnen bedient. Ook stimuleert De Handreiking de bewoners van de H-buurt hun talenten in te zetten ter bevordering van de sociale cohesie in Zuidoost.

Dat komt ook door Oudejans’ onvermoeibare inzet voor Buurtwerkkamer De Handreiking. Sinds ze in 2000 door haar slechte rug volledig werd afgekeurd door het UWV, heeft Oudejans altijd vrijwilligerswerk gedaan. Ze werkte jaren voor Stichting Amsterdamse Zwerfkatten en sinds 2016 voor De Handreiking, waar ze de volledige administratie doet, deel uitmaakt van de ‘formulierenbrigade’, de voedselbank runt en een moestuin bestiert. “Een normale baan werkt niet, omdat ik me te vaak ziek moet melden door de pijn, maar dat wil niet zeggen dat ik niks kan. Ik ben nog te jong en te slim om stil te zitten.”

Opgelicht

Omdat Oudejans bij De Handreiking zeer geliefd is en gezien wordt als ‘supervrijwilliger’, ging het er bij vrijwilligerscoördinator Jennifer Veltman niet in dat Oudejans recent werd opgelicht door een verkoper op Marktplaats. “Ik hou erg van koken en bakken,” vertelt Oudejans. “Dus toen mijn fornuis de geest gaf, spaarde ik maanden voor een tweedehandse. Op Marktplaats vond ik een mooie vijfpits in Mijdrecht voor 200 euro – echt een fors bedrag voor mij met mijn WAO-uitkering. Maar eenmaal thuis bleek dat ding grotendeels niet te werken. Ik wilde contact opnemen met de verkoper, maar zijn account was opeens verdwenen. Toen heb ik wel een traantje gelaten.”

Coördinator Veltman nam direct contact op met Stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer, want ‘iemand die zo de benen uit haar lijf loopt voor anderen moet op zijn minst fatsoenlijk voor zichzelf kunnen koken’. Een bijdrage voor een nieuw, lekker groot fornuis mét elektrische oven is dan ook zeer welkom. Dan kan Oudejans, die zich zo inzet voor mens en dier, weer naar hartenlust kokkerellen.

Arjen van den Hof. Beeld Eva Plevier
Arjen van den Hof.Beeld Eva Plevier

De wens van vorige week

Vorige week vertelde Saeid Rajabi in deze rubriek hoe graag hij zijn opleiding tot automonteur wil afmaken. Arjen van den Hof betaalt mee aan zijn lesgeld.

Saeid Rajabi (21) blijft het liefst in het hier en nu. Vooruitblikken op wat voor jaar 2022 zou kunnen worden, doet hij liever niet en terugblikken op zijn leven tot nu toe doet hij al helemaal niet graag.

De van oorsprong Afghaanse Rajabi vluchtte vijf jaar geleden uit Iran, waar hij sinds zijn eerste levensjaar woonde. Hoewel het in Teheran rustiger was dan in zijn geboortestad Herat, was het leven in Iran moeilijk. “Iran is niet dol op Afghanen.”

Ook de verhuizing naar Nederland was zwaar. Rajabi worstelt met de taal, trauma’s uit het verleden en financiële zorgen. Daarom staat Rajabi, zo zegt hij zelf, in de overlevingsstand. Toch weet hij dat hij heel graag zijn opleiding tot automonteur wil afmaken. Maar omdat hij door de coronacrisis zijn baan in de horeca is verloren, kan hij op dit moment niet zelf zijn lesgeld betalen.

Arjen van den Hof (56) bewondert Rajabi’s doorzettingsvermogen en betaalt daarom graag mee aan zijn lesgeld. “2020 was een verschrikkelijk jaar, en voor velen een hel. Ook voor Saeid, maar toch heeft hij in 2021 alles weer opgepakt – dat vind ik heel knap.”

Ook de hulp die Saeid nu krijgt van Sahra Awad van SP Hulpdiensten in Amstelveen stemt Van den Hof hoopvol. “Ik help Saeid nu één keer met zijn lesgeld, maar het is van belang dat hij een langere tijd gesteund wordt en dat hij zich kan blijven ontwikkelen. Ik zou daarom ook graag een oproep doen aan autobedrijven in Amsterdam: geef deze jongen alsjeblieft een mooie stageplek. Dan kan hij stappen blijven zetten.”