Amsterdammer helpt Amsterdammer

Als Zahreh Al-Rabbat weer kan autorijden, gaat er een wereld open voor haar en haar man

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Muhammed Zuhair Al-Fattali en zijn vrouw Zahreh Al-Rabbat vragen 500 euro zodat Al-Rabbat haar rijbewijs kan halen en ze er eens op uit kunnen.

Jessica Kuitenbrouwer
Muhammed Zuhair Al-Fattali en Zahreh Al-Rabbat komen niet ver: Al-Fattali kan niet langer dan 200 meter lopen en Al-Rabbat durft hem niet langer dan een uur alleen te laten. Beeld Eva Plevier
Muhammed Zuhair Al-Fattali en Zahreh Al-Rabbat komen niet ver: Al-Fattali kan niet langer dan 200 meter lopen en Al-Rabbat durft hem niet langer dan een uur alleen te laten.Beeld Eva Plevier

Het gezin Zuhair Al-Fattali heeft het goed in Nederland, zegt zoon Hatem (26), die tijdens het interview zal tolken. “We hebben geluk gehad met waar we terecht zijn gekomen. Hier is het rustig, en we hebben veel familie in het oosten van Nederland en Duitsland – het is fijn om te weten dat zij in de buurt zijn. Het is alleen zo jammer dat mijn ouders bijna niks zien van Amsterdam, laat staan de rest van het land.”

Zijn moeder Zahreh Al-Rabbat (44) lacht. “Only Noord,” zegt ze schouderophalend. ‘Noord’ is een van de weinige Nederlandse woorden die ze inmiddels kent. Niet gek, gezien de enorme rol die het stadsdeel speelt in haar leven.

Hartklachten

Hoe haar dagen eruitzien? Weer haalt Al-Rabbat haar schouders op. Ze staat op, maakt haar jongste dochter klaar voor school, verzorgt haar man, doet wat boodschappen. Soms maakt ze met haar man een wandelingetje of gaan ze samen even naar het buurthuis. “Ze heeft eigenlijk twee rollen,” zegt Hatem. “Oppas en verpleegster. Haar leven is dit kleine stukje van de Banne, omdat mijn vader maar 200 meter kan lopen en zij hem niet langer dan een uur alleen durft te laten.”

En zelfs dat uurtje dat ze weg van huis is om boodschappen te doen, vindt Al-Rabbat behoorlijk spannend. Haar man had al langer hartklachten, al zeker sinds 2000, maar was desondanks in redelijke conditie. Hij slikte pillen en moest niet al te zware dingen tillen, maar zijn toestand was goed te overzien.

Totdat hij ondraaglijke clusterhoofdpijn begon te krijgen in 2020 en in augustus 2021 opeens een hartstilstand kreeg. Al-Rabbat trof hem om vier uur ’s ochtends bewusteloos aan in de hal. “Dat is heel traumatiserend geweest voor haar. Ze heeft toen zo hard gegild dat de hele flat ervan wakker werd. Gelukkig kwam er meteen politie en een ambulance.”

Vluchten

In het ziekenhuis bleek dat Zuhair Al-Fatalli’s hart behoorlijk beschadigd is geraakt door het incident. Daarom heeft hij sindsdien een ICD-kastje in zijn borst (zie kader). “Dat kastje helpt zijn hart, en doet een alarm afgaan als het echt mis is. Daarom is mijn moeder altijd hier, voor het geval dat dat alarm afgaat,” legt Hatem uit.

‘Stressvol’ blijkt een ander Nederlands woord dat Al-Rabbat heeft opgepikt. “Ja, dat is wel de beste manier om de situatie te beschrijven,” vertaalt Hatem. Al-Rabbat zucht. Ze mist de situatie van vóór het vluchten en alle medische complicaties. Ze mist haar familie, haar vrienden, haar oudste dochter die met haar eigen gezin naar Egypte vluchtte en die ze nu al zeker vijf jaar niet heeft gezien.

Hatem: “Mijn ouders hadden een groot sociaal leven in Syrië. Er waren altijd vrienden over de vloer en we aten iedere week samen met de hele familie. Nu zien mijn ouders vrijwel alleen elkaar. Dat is soms moeilijk.”

Naar Emmen

Iets anders dat Al-Rabbat mist uit Syrië is haar rijbewijs. “In Damascus hadden we een auto. Mijn moeder reed veel. Dat gaf haar vrijheid en ook een bepaalde zelfverzekerdheid. Hoewel het toen wel goed ging met mijn vader, zei ze toen al vaak dat ze het een fijn idee vond dat ze hem naar het ziekenhuis zou kunnen rijden als dat nodig is.”

Opnieuw haar rijbewijs halen zou veel oplossen, vertelt Al-Rabbat. Het zou haar helpen in de zorg voor haar man, en het zou hun actieradius – die nu dus zo’n 200 meter rondom hun woning is – flink vergroten. “Mijn oom woont in Emmen. Daarnaartoe reizen met de trein is veel te zwaar voor mijn vader, maar met de auto zou het wel kunnen. En we hebben dus familie in Duitsland …” Zuhair Al-Fatalli onderbreekt zijn zoon. Hatem luistert, lacht. “Oké, mijn vader zegt: ja, familie, maar ook natuur!”

Waar hij het liefst naartoe wil? Dat weet Zuhair Al-Fatalli meteen. “The sea,” zegt hij gedecideerd. Maar eerst een rijbewijs voor zijn vrouw.

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Wat is een ICD?

Een ICD (implanteerbare cardioverter defibrillator) is een apparaatje dat in de borstkas geplaatst kan worden wanneer iemand last heeft van gevaarlijke hartritmestoornissen. Wanneer er een afwijking is in het hartritme kan de ICD het hart een schok geven om het ritme te herstellen. Hiermee voorkom je een ­hartstilstand. Als het apparaat een gevaarlijke afwijking in het hartritme signaleert, reageert het binnen 15 seconden door een schok te geven. Indien nodig wordt dat na 10 tot 15 seconden nog eens herhaald. Meestal is het hartritme na één of twee schokken weer normaal. Ook kan de ICD worden geprogrammeerd om een alarmsignaal af te geven bij afwijkende omstandigheden, zodat de drager contact op kan nemen met zijn/haar arts.

Yasmin Hilberdink. Beeld Eva Plevier
Yasmin Hilberdink.Beeld Eva Plevier

De wens van vorige week

Shafeeq Al Hilali wil graag met zijn hele familie een weekendje weg om ‘nieuwe herinneringen te maken’. Yasmin Hilberdink doneert.

Shafeeq Al Hilali (15) werd als 2-jarige na een ­ongeluk uit huis geplaatst. Hij verhuisde in korte tijd wel acht keer en kwam uiteindelijk terecht bij een pleeggezin in Alkmaar – ver weg van zijn moeder, broers en zus die allemaal in Amsterdam-Oost woonden.

Lange tijd mochten Shafeeq en zijn moeder elkaar maar eens in de zes weken bezoeken, ondanks dat ze ­eigenlijk altijd hecht zijn geweest, maar sinds een tijd woont hij van woensdag tot zondag weer thuis, en dat bevalt Shafeeq bijzonder goed. “Samen tijd doorbrengen ging meteen heel gemakkelijk. Het voelde alsof ik altijd al bij haar had gewoond en soms een tijdje uit logeren moest.”

Nu wil Shafeeq heel graag een keer een weekendje weg met zijn moeder, broers en zus om nieuwe herinne­ringen te maken en verder naar elkaar toe te groeien, maar zijn moeder heeft het niet breed. Yasmin Hilberdink (55) draagt daarom met haar echtgenoot Maarten graag bij aan een tripje. “Ik vind deze rubriek heel mooi, omdat je zo direct met ­iemand en diens verhaal in contact komt. Het verhaal van Shafeeq raakte ons extra. Dat familiegevoel, dat je er voor elkaar bent, is iets belangrijks. Dat Shafeeq niet om iets materieels vroeg, maar om een kans om gemiste tijd in te halen, vond ik erg mooi – dat hij zo’n plezier wil delen met zijn familie. Ik ben blij dat Shafeeq, ­ondanks dat hij het moeilijk heeft ­gehad, zijn draai heeft gevonden.”

Meer over