Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Als hij in een dip zat, kon hij een slok nemen uit zijn Disneymok, en misschien weer een glimp opvangen van betere tijden

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Het ging niet goed met hem. Dit was duidelijk te zien aan de staat van zijn woning. Hij had een drank- en drugsverslaving. Op de begane grond hield hij de schijn op. Als mensen via het raam naar binnen keken, zagen ze niks abnormaals. Het was niet schoon, maar schoon genoeg om anderen te doen denken dat er niks aan de hand was.

De bovenverdieping was een ander verhaal. Hier bracht hij het overgrote deel van zijn dagen door. Liggend op een vergeeld, zeiknat matras met een grote diepbruine vlek waar hij een vuilniszak overheen had gelegd. Continue omringd door de sterke urinedampen.

Het ijzeren bedframe stond op een kale betonvloer die zwart was geworden van de urine en ontlasting. Ernaast stond een oude eetkamerstoel, met daarboven een kleine zilvergekleurde beeldbuistelevisie, die door alle nicotineaanslag inmiddels geel was geworden.

De hoek pal naast de televisie was gevuld met zo’n honderd bierblikken. Omdat ze nog in plastic sixpacks-verpakkingen verwikkeld waren ging ik ervan uit dat de blikken nog vol zaten. Ze bleken allemaal leeg te zijn. Waarom hij de blikken als hij ze leeg had gedronken weer keurig in hun plastic verpakking stopte – ik weet het niet.

Tijdens het schoonmaken van de woning werd mijn aandacht gegrepen door een gele koffiemok van Disneyland Parijs. De koffiemok stond op zijn aanrecht, tussen de rest van de vuile vaat. In tegenstelling tot de rest van het servies, dat er nog behoorlijk goed en nieuw uitzag, was de koffiemok verouderd en beschadigd.

Ik overwoog de mok weg te gooien. Hij had tenslotte voldoende andere goede bekers waar hij uit kon drinken. Maar toen bedacht ik mij. Er moest vast een reden zijn waarom hij juist deze koffiemok besloot te bewaren.

Hij leek mij geen sentimenteel persoon. In de woning stond geen enkele foto. Niet van hemzelf, niet van familie, niet eens van een huisdier. Er was niks aanwezig dat hem kon doen herinneren aan vroeger. Zelfs geen koelkastmagneet van een vakantie.

Toen bedacht ik me dat deze koffiemok misschien nog het enige was dat hem aan betere tijden herinnerde. Wanneer hij in een dip zat, kon hij een slok nemen uit zijn koffiemok, en misschien weer een glimp opvangen van betere tijden. Dagen waarin hij misschien met vrienden of familie door een sprookjesachtige wereld slenterde, en zich een gelukkig mens waande.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over