Column

Zoetwaren

THEODOR HOLMAN

Nederlanders zijn te dik, las ik. Kinderen vooral. En vrouwen nemen ook in gewicht toe. Eigenaardig: er is een crisis en vrouwen stijgen op de maatschappelijke ladder en iedereen stopt maar ongezond eten in zijn mond.

Met dat in mijn achterhoofd las ik in een financieel blad: 'Joanne de Graaff is sinds 2012 aangetreden als onafhankelijk voorzitter bij de Stichting Bedrijfstakpensioenfonds voor de Verf-en Drukinktindustrie.'

Interessant, omdat er een paar zaken in stonden die ik niet meteen begreep.Heb je ook afhankelijke voorzitters? Wat wil een Stichting Bedrijfstakpensioenfonds precies? En dan die Verf- en Drukinktindustrie, waarom niet Verf- en Behangindustrie? En waarom een vrouw? Zou Joanne een carrièrevrouw zijn? Vragen, vragen, vragen.

Totdat ik de rest van het bericht las, dat bestond uit het cv van Joanne de Graaff. 'De Graaff is daarnaast al vanaf maart 2006 werkgeversvoorzitter bij Bpf Zoetwaren. Vanaf 2006 was zij werkgeversvoorzitter van het Bpf Snoep en daar kwam in 2008 het werkgeversvoorzitterschap van Bpf Koek bij. In 2009/ 2010 was zij de drijvende kracht achter het fusietraject van 'Snoep' en 'Koek' naar Bpf Zoetwaren. Van 2001 tot 2011 was ze tevens directeur van pensioenfonds Perfetti Van Melle, tot en met de collectieve waardeoverdracht naar Bpf Zoetwaren, met aansluitend liquidatie. Sedert juni 2011 heeft De Graaff haar eigen bedrijf, HandsonPension, dat zich richt op interim pensioenfondsmanagement, pensioenfondsbestuur en visitatie.'

Ik zag het toch goed? Zoetwaren, snoep, koek... En dan, na 'liquidatie' na fusies, ineens 'haar eigen bedrijf'.

Ik was op iets gestuit. Iets mysterieus, en plotseling wist ik het: dichter bij de tijdgeest zou ik nooit komen.

De tijdgeest. Dat spook waarvan sommigen beweren dat het niet bestaat, maar dat alom aanwezig is.

Hier zag ik: vrouw. Hier zag ik: carrière. Hier zag ik: glazen plafond. Hier zag ik: snoep en koek. Hier zag ik: pensioenfonds. Hier zag ik, kortom: de crisis. Hoewel Joanne de Graaff persoonlijk vermoedelijk goed boert.

We zijn te dik in tijden van crisis. We worden voor ons alfa-apengedrag gestraft door een vrouw, de nieuwe manager. We hebben te veel gesnoept en koek gegeten, en nu krijgen we minder pensioen.

Meer over