Zelfbeschikking of dommigheid?

Wekelijks krijgen driehonderd mensen een hartstilstand, van wie zeventig procent wordt gereanimeerd. Foto ANP Beeld
Wekelijks krijgen driehonderd mensen een hartstilstand, van wie zeventig procent wordt gereanimeerd. Foto ANP

De verontwaardiging over het verzorgingstehuis Sint Pieters en Bloklands Gasthuis in Amersfoort is groot. Politici, ethici en artsen spreken schande van de afgekondigde reanimatiestop voor de bewoners. De Inspectie voor de Gezondheidszorg onderzoekt de kwestie.

Directeur Hans Olgers heeft vanwege de ophef het besluit teruggedraaid. Maar eigenlijk begrijpt hij de commotie niet. Wie kiest voor reanimatie, kan dat aangeven en krijgt reanimatie. Kwestie van zelfbeschikking, vindt de directie.

In de brief aan de bewoners staat dat 'uit onderzoek is gebleken dat reanimatie bij de ouder wordende mens (boven de zeventig jaar) schade kan toebrengen waardoor de kwaliteit van leven ernstig kan verminderen'. Leeftijdsdiscriminatie, vinden critici. Maar het verzorgingshuis wijst erop dat mensen juist om deze reden zelf soms ook geen reanimatie willen.

Volgens de Hartstichting valt het echter erg mee met de nadelige gevolgen van reanimatie, zegt Ank van Drenth, arts bij de Hartstichting. De stichting heeft alleen gegevens over de mensen die buiten een zieken- of verzorgingstehuis een hartstilstand kregen. Wekelijks krijgen driehonderd mensen een hartstilstand, van wie zeventig procent wordt gereanimeerd.

Van deze 210 overleeft uiteindelijk vijf tot tien procent de hartstilstand. Van de mensen die een hartstilstand (en reanimatie) overleven, blijkt 89 procent goed te functioneren. ''De gemiddelde leeftijd is dan 65, 66 jaar. Er zijn geen aanwijzingen dat dit verandert vanaf zeventig jaar.''

Ook medisch-ethicus Evert van Leeuwen van het Universitair Medisch Centrum Sint Radboud in Nijmegen geeft aan dat 'een tachtigjarige kan functioneren als een vijftigjarige en andersom'. Wel wijst hij erop dat reanimatie geen sinecure is. Volgens hem kunnen sommige ouderen daarom geen prijs stellen op reanimatie, maar anderen zullen het koste wat kost wel willen. ''Daarom moet dit per persoon in individuele gesprekken worden vastgesteld. Zo'n brief raakt natuurlijk kant noch wal. Maar we moeten het ook niet groter maken dan het is, het is vast gewoon een dommigheid van een zorgmanager.'' (SIMONNE VAN GENNIP)

null Beeld
Meer over