Voor Bosch is brons mooier dan zilver

Edith Bosch verslaat de Spaanse Leire Iglesias en wint brons. Foto AP Beeld
Edith Bosch verslaat de Spaanse Leire Iglesias en wint brons. Foto AP

PEKING - Brons kan mooier zijn dan zilver. Vraag het aan judoka Edith Bosch. Vier jaar geleden werd ze tweede in Athene, in China stond ze een tree lager. Brons betekent winnen, zilver staat voor verliezen. Dit was haar dag.

Rode vegen op haar gezicht, het brons om haar nek. Edith Bosch (28) huilt, het is al de zoveelste keer deze dag. Ze zei voor de Spelen in Peking: ''Als ik win ga ik huilen en als ik verlies ga ik ook huilen.''

Ze heeft woord gehouden. Nadat ze in de halve finales had verloren van de latere winnares, de Japanse Masae Ueno, kon ze de tranen al niet meer wegslikken. In de kleedkamer schreeuwde ze het uit. Ze had goud in haar hoofd, maar die droom werd verstoord door de emotieloze Japanse.

Bosch sloeg zichzelf in het gezicht, riep dat ze een topper is en keihard kon zijn. Een kwartier later kwam ze de mat op voor het bronzen gevecht tegen de Spaanse Leire Iglesias. Ze won met een ippon en huilde opnieuw.

''In Athene verloor ik in de finale nadat ik omver was gegooid door Ueno. Ik stond met een raar gevoel bij de ceremonie, want ik had toch verloren? Nu won ik de partij met een mooi punt en kreeg ik brons. Dat voelt veel beter.''

Ueno trof ze dus ook al in de verloren finale van de Olympische Spelen in Athene. Bosch was gisteren uit op revanche. De judoka uit Lopik had al drie sterke partijen achter de rug en na een pauze van drie uur zou de clash plaatshebben.

''Ik heb in de tussentijd pasta gegeten en ben gemasseerd, maar ik kwam niet tot rust,'' zegt Bosch. ''Ik was zo verschrikkelijk gespannen, het kriebelde steeds in mijn lichaam. Ik kon wel janken, want ik wilde zo graag winnen. Toen ik tegenover haar stond, kon ik niets meer, mijn armen wilden niet. Het was flut, maar liever zou ik een sterker woord willen gebruiken voor hoe ik me voelde. Ik verloor en had niets, terwijl ik mezelf goud had beloofd. Ik kan Ueno hebben, echt. Ik heb al een paar keer van haar gewonnen, maar steeds op momenten dat het niet belangrijk is.''

Bosch' vriend Peter Schep mocht niet komen kijken. Zijn toegangskaartje gaf ze aan goede vriend en wielrenner Karsten Kroon. Schep is baanwielrenner en komt ook in actie in Peking. ''Ik wil dat hij met zichzelf bezig is en niet met mij. We hebben elkaar al drie maanden niet gezien. In het olympisch dorp zie ik hem drie minuten per dag, dan geef ik hem een zoen.''

''Ik ga nu wél bij hem kijken. Het maakt me niet uit wat hij zegt, ik ga naar hem toe. Ik ben toch klaar nu?'' Ook al zien ze elkaar bijna niet, ze hebben veel aan elkaar gehad. Hij leerde haar te relativeren, zij hem wat meer een 'klootzak' te zijn. Schep kan trots op haar zijn.

Ze is nu pijnloos, zegt ze, alles doet het weer. Bosch werd in 2006 geopereerd aan haar elleboog en revalideerde negen maanden. Het was het begin van een lange, pijnlijke periode waarin de blessures zich opstapelden, maar waarin ze ook het licht weer zag. ''Het was loodzwaar, maar achteraf zeg ik dat het goed is geweest. Door die blessure wist ik dat ik judo nog steeds het allerleukste vind. En ja, ik ga door. Over vier jaar ben ik er nog steeds. Er is één maar: ik wil dan weer om de prijzen meedoen. Als ik niet meer top ben, stop ik.'' (FARDAU WAGENAAR)

null Beeld
Meer over