Vergiffenis

THEODOR HOLMAN

''Nee, ik stap niet op,'' zei Duyvendak van GroenLinks gisteren om twaalf uur tegen BNR. Om zeven uur 's avonds kondigde hij aan dat hij opstapte.

Zowel Femke Halsema als Wijnand Duyvendak had moeite, zeiden ze, met het beeld dat de media schetsten; ze vonden het te meedogenloos, te hard, te fel. Wijnand werd gevild en in de wind te drogen gehangen. Beiden stelden dat ze achter de democratische spelregels stonden.

Hun redenering was de volgende: omdat Duyvendak een salto (mortale, zo blijkt achteraf) gemaakt heeft en nu anders denkt over politieke strijd dan vroeger, moeten we hem ' vergeven'. Vergeven...

Wijnand is namelijk een ' integer en een goed Tweede Kamerlid.' Integer...

Het is mooi dat Wijnand Het Licht heeft gezien - beter laat dan nooit - en koevoet, bivakmuts en loper aan de straat heeft gezet, naast de molotovcocktails. Maar waar het om gaat, is dat hij desondanks niet het politieke domein had mogen betreden omdat hij welbewust heeft gelogen. (' Om mensen te beschermen.') Dat kun je niet 'vergeven' wanneer iemand politieke macht ambieert.

Was Duyvendak journalist of columnist geworden, of hondentrainer of dramaturg, dan hadden we hem alles vergeven. Vergeven is gratis, dus dat kun je makkelijk doen. Had Wijnand Duyvendak een gewoon beroep uitgeoefend, dan had zijn verleden zelfs in zijn voordeel gewerkt, want dan kan je laten zien hoe 'in orde' je nu bent.

Ingebroken, Wijnand? Ach, we doen allemaal wel iets fout. Namen en adressen plus telefoonnummers van hoge ambtenaren publiceren met de oproep om daar eens iets mee te doen? Ach, je was jong en onbezonnen. Maar op het moment dat je alsnog de politiek in gaat, zal men nooit zeker weten of je weer wel of niet gaat liegen. Vergeven heeft dan geen zin.

GroenLinks zit met een probleem: hoeveel 'actievoerders' zitten er in de politiek die onder hun rode hemd nog steeds de molotovcocktails, koevoeten en bivakmutsen met zich meedragen...

undefined

null Beeld
Meer over