Portretten

Vergaderen met oortjes in terwijl je een Duplo-kasteel bouwt: ouders worstelen met extra lange kerstvakantie

En wéér gaan de basisscholen dicht. Deze derde schoolsluiting voelt voor veel ouders als een flashback. ‘Het is niet de bedoeling, maar ik ben bang dat we toch opa en oma moeten inschakelen.’

Marc Kruyswijk
Saskia Mangoedinomo. Beeld Nina Schollaardt
Saskia Mangoedinomo.Beeld Nina Schollaardt

‘Ik moet maar eens bekijken hoe we dit gaan oplossen’

Saskia Mangoendinomo (44), moeder van Heather (8) en Ivy en James (beiden 6), uit Noord.

“Ik werk fulltime als controller. Het voordeel is dat ik ook thuis kan werken, maar al die Teamsvergaderingen combineren met drie kinderen in huis, is niet handig. Ik moet maar eens bekijken hoe we dit gaan oplossen. Ik heb al even contact gezocht met werk. Gelukkig hebben ze begrip voor de situatie. Omdat ik al fulltime werk, is het lastig de werktijd uit te smeren over de rest van de dag of de week. Dikke kans dat ik ’s avonds de gemiste uren moet inhalen, of deels in de oorspronkelijke kerstvakantie, waarin ik vrij heb genomen. Als het echt niet anders kan neem ik vrije dagen op. Mijn man en ik gaan uit elkaar: de dagen dat hij voor de kinderen zorgt, kan ik gewoon aan mijn werk besteden. Waarschijnlijk moeten we kijken of ze bij vriendjes ondergebracht kunnen worden of dat ik een middag de vriendjes van de kinderen bij mij thuis heb. Zo helpen we elkaar als ouders. Als laatste optie kunnen onze ouders bijspringen. We zijn allemaal ingeënt, maar als we nog een sneltest doen is het risico wel te overzien.”

Irene Kuiper. Beeld Nina Schollaardt
Irene Kuiper.Beeld Nina Schollaardt

‘Gelukkig is het kerstontbijt verplaatst naar vrijdag’

Irene Kuiper (42), moeder van Matteo (7) en Giulia (5), uit Amstelveen.

“Daar gaan we weer, dacht ik. Zo jammer. Maar de kinderen weten zo ongeveer niet beter. Vooral Giulia heeft nog nooit echt bewust kerst meegemaakt op school. Ze vroeg vorige week: gaan we kerstontbijt dit jaar op schóól doen? Daar ging eerst een streep door, maar later hebben ze het gelukkig verplaatst naar vrijdagochtend. Het is allemaal niet anders, ik ben daar nuchter in, ik hou niet van klagen. Ik werk zelf bij een interieurbedrijf, deels op locatie, deels thuis. We zullen het dus wel oplossen. Gelukkig hebben we een oppas, die we nu wat vaker gaan inhuren. Fijn dat dat kan. Mijn man produceert commercials, voor hem zijn die laatste weken van het jaar vaak toch al rustig. We zijn flexibel. Maandag is eigenlijk het grootste probleem, dan werken mijn man en ik allebei. Die dag verdelen we, dat komt wel goed.”

Ferry Lalezari Beeld Nina Schollaardt
Ferry LalezariBeeld Nina Schollaardt

‘Als ze ongelukkig wordt op de noodopvang, halen we haar op’

Ferry Lalezari (40), vader van Emma (4) en Lucas (2), uit Amstelveen.

“Ik ben radioloog bij het Antoni van Leeuwenhoek en mijn vrouw werkt onder meer als psychotherapeut bij het AMC. Werk dat je niet vanuit huis kunt doen, maar het zijn ook allebei essentiële beroepen, dus onze kinderen komen in aanmerking voor noodopvang. Deze maatregel brengt veel mensen in de problemen. Als je zzp’er bent, komt er gewoon geen geld binnen. Dus we prijzen ons gelukkig. Maar ik moet ook nog zien hoe dit gaat. Onze dochter Emma is een heel jonge scholier, het zou goed kunnen dat ze straks in de opvang met leerlingen van zeer uiteenlopende leeftijden door elkaar zit. Dat zou zeker niet ideaal zijn, we hopen maar dat ze met vriendjes zit. Als ze volgende week ongelukkig gaat zitten wezen op de opvang, halen we haar weer op natuurlijk. Dan kijken we wat we zelf kunnen doen en schakelen we oma in, denk ik. Dat is inderdaad niet de bedoeling, maar er zit ook wel een weeffout in dit beleid. Kinderen zijn nu de dupe om ouderen te beschermen. Het was veel logischer geweest om te zorgen dat die ouderen allemaal snel een boosterprik krijgen. Dat vind ik wel ergerlijk.”

Robbert Groenhuizen Beeld Nina Schollaardt
Robbert GroenhuizenBeeld Nina Schollaardt

‘We gaan maar halve dagen werken, voor de regelmaat en structuur’

Robbert Groenhuizen (39), vader van Jurre (5) en Tygho (2), uit Noord.

“Het voelt als een flashback, alsof het ineens weer vorig jaar is. Dat heeft een klein beetje als voordeel dat je weet: dit hebben we eerder gehad, dit gaan we oplossen. Ik werk bij een mediabureau, ik hoef niet altijd op kantoor te zijn om te kunnen werken. Tegelijk realiseerden mijn vriendin en ik ons dat we weer voor uitdagingen komen te staan. We hebben van vorige keer geleerd dat we keuzes moeten maken. Toen kwamen we elkaar tegen op de trap: ‘doe jij de kinderen nu even?’ We gunnen elkaar alles, maar uiteindelijk is je eigen baan toch altijd nét iets belangrijker. Je probeert te combineren: zat ik daar met oortjes in een bouwwerk van Duplo te maken, dat bleek inderdaad gewoon niet zo heel erg handig. Je raakt geïrriteerd en dat merken je kinderen natuurlijk ook. Allemaal balletjes in de lucht houden, betekent dat ze meestal allemaal op de grond vallen. Wij gaan nu maar halve dagen werken, zodat er in ieder geval zoveel mogelijk regelmaat en structuur is. Ik wil geen zeurpiet zijn, dit komt wel goed. Maar het blijft lastig, het is allemaal nogal halfbakken.”

Meer over