Theo Bos doet het helemaal anders

Bos tijdens een training op de wielerbaan van Peking. Foto GPD/Jacky Naegelen Beeld
Bos tijdens een training op de wielerbaan van Peking. Foto GPD/Jacky Naegelen

Als vrijdag het baanwielrennen begint, is de Nederlandse hoop vooral gevestigd op Theo Bos. Sinds het WK in Manchester zijn er echter twijfels over hem.

Fietsen verleer je nooit, maar winnen kun je wel snel verleren. Het was de conclusie die Theo Bos trok uit de laatste WK, eind maart in Manchester. Weinig of niets lukte de baanrenner op de Engelse baan.

De sprinter, een groot winnaar sinds zijn jongste jaren, maakte vanaf dag één denkfouten. Iedere race werd moeilijker en minder succesvol. Dat zal hem op de Spelen niet weer gebeuren. ''Peking is een nieuwe, heel andere wedstrijd. Met een heel andere Theo Bos.''

Anderen dachten dat de bijna 25-jarige Bos alles wel zo'n beetje wist. Hij werd wereldkampioen op de sprint (2007, 2006 en 2004), keirin (2006) en kilometer (2005), en tweede in het sprinttoernooi op de Spelen van Athene. Hij was overtuigd van zichzelf, nooit twijfelend.

Dit voorjaar bleek echter ineens alles anders te zijn. ''Het is niet vanzelfsprekend, het gaat niet allemaal vanzelf. Winnen kun je echt heel snel verleren. Op een gegeven moment weet je echt niet meer hoe dat moet. Als je een keer gewonnen hebt, moet je je dan ook meteen realiseren hoe je dat precies hebt gedaan.''

Vaak is het een kwestie van scherpte. En die had in Manchester ontbroken. Bos was zich te zeer bewust van het feit dat in 2008 alles in het teken van de Spelen stond. Niettemin kreeg de vaandeldrager van het Nederlandse baanwielrennen een tikkie, en schrok hij met name van de progressie van Chris Hoy op de sprint. ''Weet je, ik wist eigenlijk niet echt wat verliezen was. Maar voor jezelf moet het op een
gegeven moment klaar zijn.''

Hij leerde zijn lessen, hij besefte opeens dat hij het allemaal veel te moeilijk wilde doen. ''De afgelopen jaren heb ik vrij behoudend gereden, te afwachtend soms. Ik liet andere renners hun rit rijden, liet hen de tactiek bepalen en trachtte daarop te reageren. Dat is vaak de moeilijkste weg. Als je zelf initiatief neemt, agressief erin vliegt, is de kans dat je wint veel groter. Daarmee maak je het jezelf een stuk makkelijker.''

Verandering is vooruitgang, wie stilstaat haakt af. ''Als je succes hebt, wil je niets veranderen. Of durf je dat niet. Tot het moment komt dat je niet meer succesvol bent met de tactiek die je hanteert. Dan moet je wel veranderen. Dan is zo'n verandering ook gerechtvaardigd, omdat je dan weer grote stappen moet zetten.''

Gek, dat hij daar nu pas achter komt. Bos lijkt immers altijd zo zelfverzekerd, zich bewust van elke trap die hij doet, iedere stap die hij zet.

''Je weet nooit alles. Dat is eigenlijk met elk vak zo, ook met wat ik doe. Als je op gegeven moment zegt: ik weet alles en vanaf nu zal ik nooit meer wat leren, dan ben je eigenlijk al geklopt. Dat is het begin van het einde,'' aldus Bos, die overigens goede herinneringen heeft aan de Laoshan-piste in het westen van Peking. Tijdens de wereldbeker won Bos er afgelopen winter zowel de sprint als teamsprint.

Competitie kreeg Bos sinds de WK van Manchester overigens niet of nauwelijks. Hij werkte slechts een niemendalletje op de baan van Alkmaar en een meer serieuzere meeting in Cottbus af. In Duitsland merkte hij dat het de goede kant op ging.

''In het sprinttoernooi kreeg ik last van een hongerklop, ik had gewoon te weinig gegeten. Die dagen was ik nog bezig om op mijn ideale gewicht te komen, van 89 naar 85 kilo. Maar in het keirintoernooi was ik ineens wel weer heel erg agressief, heel alert. Zo zal het hier in Peking ook moeten. In vijf dagen tijd zal ik een rit of tien rijden. Allemaal honderd procent agressief, anders is het heel moeilijk om te winnen.'' (EDWARD SWIER)

null Beeld
Meer over