Review

The boat that rocked **

null Beeld

Regie: Richard Curtis
Met: Philip Seymour Hoffman, Bill Nighy, Rhys Ifans, Nick Frost, Kenneth Branagh

Er zijn van die films waarvan je op voorhand denkt dat er helemaal niets mis mee kan gaan. Neem The boat that rocked. Regisseur en scenarist Richard Curtis is de man achter het briljante Blackadder; hij schreef de komedies Four weddings and a funeral en Notting Hill en hij regisseerde Love, actually. Hij heeft, kortom, niets dan wereldwijde hits op zijn naam staan, terwijl hij tegelijk onweerstaanbare scripts met de beste acteurs combineerde.

En dan het onderwerp. Curtis richt zich ditmaal op de geschiedenis van de Britse offshore radiopiraten in de jaren zestig, waar bijna de helft van de bevolking naar luisterde, omdat -verbijsterend feit- de BBC op het hoogtepunt van de gouden periode van de Britse popmuziek (1966) slechts twee uur rock-'n-roll per dag uit zond.

En dan de acteurs die Curtis rondom zich heeft verzameld: Philip Seymour Hoffman als de Amerikaanse deejay The Count, Bill Nighy als de aristocratische eigenaar van zendschip Radio Rock, Nick Frost (Shaun of the dead) als vrouwenjager Dave, Kenneth Branagh als de oerconservatieve minister die een campagne begint om Radio Rock uit de lucht te halen.

En dan de muziek. Ditmaal geen gemakzuchtige sixties soundtrack, maar popklassiekers van vinyl waar de naald nog authentiek in de groef wordt gezet.

En dan... valt de film tegen.

Curtis vertelde bij verschillende gelegenheden eerlijk dat hij een film zoals M.A.S.H. (1970) van Robert Altman voor ogen had: een revolutionaire komedie met overlappende dialogen en een anarchistische verhaallijn, vele malen nagevolgd, maar nooit geëvenaard.

Misschien is de briljante komedieschrijver Curtis hier zijn beperkingen als regisseur tegengekomen, want The boat that rocked stijgt nooit helemaal uit boven het niveau van een sketchshow, met geestige momenten, maar met net zoveel tenenkrommende flauwigheid.

Zo heet de assistent van de minister Twatt (slang voor kut) en nee, dat is niet net zo geestig als de legendarische captain-Darlingdialogen van Stephen Fry uit Blackadder, die ook uit de koker van Curtis kwamen. Ook niet als die grap wordt doodgehamerd.

Zelfs als je streeft naar een anarchistische komedie met grote vrijheid voor de getalenteerde cast, dan moet je nog wel proberen alles en iedereen op één lijn te krijgen - kennelijk toch niet heel goed naar M.A.S.H. gekeken.

De karikaturale scènes met Branagh als gefrustreerde minister lijken bij een andere film te horen dan die met de freewheelende Philip Seymour Hoffman als deejaygod.

Het ontbreekt de film ook aan een goede centrale verhaallijn, waardoor het nogal bombastische rampenfilmslot spanningstechnisch uit de lucht komt vallen.

Wat nog het beste werkt, zijn de scènes waarin Curtis laat zien hoe een klein schijfje vinyl dat in een benauwde studio buitengaats wordt opgezet, in tal van oer-Britse huiskamers en werkplekken de heupen in beweging brengt en de muzikale revolutie verkondigt. (MARK MOORMAN)

www.theboatthatrocked.co.uk

null Beeld
Meer over