The artist

THEODOR HOLMAN

Een maand geleden zag ik The artist, twee weken geleden zag ik hem weer en gisteren ging ik er nog een keer voor naar de bioscoop. Wat een meesterwerk. U moet maar even op internet kijken waar deze film over gaat. Dat deze film geweldig is, is niet alleen mijn mening. Hij won eergisteren in Londen zeven (!) Bafta's. De Bafta's zijn, op de Oscars na, de belangrijkste filmprijzen.

Waarom vind ik deze stomme zwart-witfilm zo fantastisch?

De film gaat over crisis. Tegen de achtergrond van de Grote Depressie bekijk je het hilarische verhaal van een man die in een crisis terechtkomt omdat hij niet kan accepteren dat de geluidsfilm in opmars is. Zijn tegenspeelster is een vrouw die in een liefdescrisis verkeert omdat zij de grote ster van geluidsfilms wordt, maar de man op wie zij verliefd is, niet kan bekeren en niet kan krijgen omdat hij getrouwd is. (Dus zijn huwelijk verkeert ook in een crisis.)

De film lijkt gemaakt te zijn als een parodie op een Hollywoodproductie. Maar dat niet alleen: je ziet scènes die zo door de Duitser Robert Wiene gemaakt zouden kunnen zijn (Das Cabinet des Dr. Caligari, 1920) en soms dacht ik dat ik beelden herkende uit Metropolis (1927) van Fritz Lang), maar ook meende ik de hand te zien van regisseurs zoals John Ford en Frank Capra. En verdomd: soms herkende ik een citaat van Billy Wilder. En op het eind - helemaal knap - zie je Fred Astaire en Ginger Rogers dansen.

Het verhaal bevat een eigenaardige tegenstrijdigheid. Het is een draak, maar ook weer niet. Het is - excuus het klinkt afgrijselijk, maar het is waar - een draak met diepgang. Een Hollywoodfilm van de jaren dertig uit 2011. Voor de radio heb ik er toevallig al twee keer over gesproken met filmrecensent Gawie Keyser en ik merkte dat hij en ik er niet over uitgepraat raakten.

Maar zal deze films Oscars winnen?

Dat denk ik niet. Daarvoor is hij net te artistiek, te satirisch. En - ook niet onbelangrijk - het is een Franse film.

De Parijse regisseur Michel Hazanavicius moet zielsveel van film houden. Het filmplezier spat van het witte doek. Niet downloaden, hoewel dat van mij mag, maar op een groot scherm bekijken, want daarvoor waren die Hollywoodproducties bedoeld. En geniet.

Meer over