Stadsdeelwerf Zuideramstel

RONALD HOOFT

De meeste moordzaken worden er nooit opgelost. 't Is dinsdagmiddag Buitenveldert.

Vroeger wilde je er niet dood gevonden worden. Flatgebouwen, blokkendoos na blokkendoos. Fietspaden, saaie wegen, groenstroken, eindeloos. Bewoond door middenkader, onderwijzers, afdelingschefs, verzekeringsbemiddelaars.

Later kwamen de joodse bejaarden. Zoiets als South Beach in Miami. Maar dan zonder strand. En geen fotomodellen. En zelden mooi weer. Wel veel boefjes die elkaar neerschieten. Ruimt lekker op, dat dan weer wel.

De georganiseerde misdaad houdt van vuilnis. De Camorra haalt het vuil op in Napels. Of beter gezegd: haalt het niet op. Net zo min als N'drangheeta dat doet in Calabrië. Tot er betaald wordt. Tony Soprano stond op de loonlijst van een vuilnisrecycling bedrijf in Newark, New Jersey. De Yakuza controleert het illegale dumpen van elektronisch afval in zee. Tokio Harbour ligt helemaal vol met ijskasten, dvd-spelers en magnetronovens. En afgehakte ledematen van concurrenten. En bestel maar eens een negenkuubs vuilstortbak bij Icova. Weet je ook hoe het voelt als je afgeperst wordt.

Het winkelcentrum op het Gelderlandplein is de biotoop van het Amsterdamse criminele milieu. Hier vlak om de hoek ligt de nieuwe werf van het stadsdeel Zuideramstel. De standplaats van alle vuilniswagens, veegkarretjes en schrobmachines van het stadsdeel. Het is ook de opslagplek van fietsenwrakken en ander grof vuil. Toeval? In het tegenoverliggende paviljoen zit restaurant Halvemaan. Haute cuisine. Ook criminelen hebben wel eens honger.

Op dezelfde plek stond tot voor kort een met flagstones beplakt gebouwtje. Net het weekendhuis van Frank Sinatra. Ook al zo'n jongen met ' goede connecties'.

Het nieuwe onderkomen is van de hand van architect Jaap Gräber, partner bij Claus & Kaan. Een aan elkaar geplakte reeks stralend witte doosjes, als een villa aan de goudkust van Ibiza. Of de bungalow van de Thunderbirds, maar dan ontworpen door Richard Neutra. In 1950. Alleen het oneindig lange zwembad dat naadloos overgaat in de horizon ontbreekt. En de palmbomen.

De huid lijkt van hoogglans geglazuurde afgebrokkelde suikerklontjes. Je zou er bijna aan willen likken. Ook de voegjes tussen de bouwsteentjes zijn helderwit meegelakt. De doosjes kragen soms uit en hier en daar springt de gevel terug. De flessengroengekleurde reusachtige ramen hebben geen kozijnen. Ze liggen strak in het vlak van de bakstenen. Soms loopt een raamvlak tot op de grond. Je kunt dan een blik werpen in de erachter liggende kantine waar in oranje overalls geklede mannen koffie drinken.

Op de hoeken van glasvlakken zitten evenmin kozijnen. Het glas is hier simpelweg aan elkaar gekit. Hierdoor lijken de bovenliggende volumes te zweven. Aan de oost- en de westzijde liggen twee entreepoorten van onbehandeld hardhouten delen. Als de verdiepingshoge deuren afstandbediend openscharnieren verwacht je dat er een Aston Martin DB9 naar buiten komt zoeven. In plaats daarvan komt er zo'n stofzuigerkarretje met van die stalen borstels naar buiten hobbelen. Grappig.

Het gebouw is eenvoudig, maar intrigerend. Eenduidig, maar toch heel elegant. Zorgvuldig en liefdevol. Bijna sereen. Als een aula van een crematorium. Wil je er misschien toch dood gevonden worden, of in elk geval gele cake eten, op andermans begrafenis uiteraard?

null Beeld
Meer over