Olympisch elftal ontsnapt in slotseconden

TIANJIN - Heeft hij dan toch een toverstok die groter is dan die van Guus Hiddink? Of wordt Foppe de Haan uit Lippenhuizen tot diep in China achtervolgd door puur geluk? Liefhebbers van olympische droomverhalen hopen op het eerste, maar wie gisteren de wedstrijd tussen Nederland en de VS (2-2) heeft gezien, weet genoeg: het is een wonder dat dit Oranje nog leeft.

Op een avond waarin het gros van het olympisch elftal genadeloos door de mand viel, kwam bijna een einde aan het zo ambitieuze project van Foppe de Haan, dat op 23 augustus in Peking door de goudsmid bekroond moet worden. Uitgerekend Gerald Sibon, de dispensatiespeler die gedegradeerd was naar de reservebank, hield de magie van Friese coach overeind. Met een snoeiharde vrije trap in de allerlaatste seconden van de blessuretijd redde hij het peperdure punt voor Nederland.

Het succesverhaal van Foppe de Haan, dat begon met winst van het jeugd-EK in 2006 , blijft zo voorlopig intact. Maar de factor geluk gaat wel steeds een grotere rol spelen. Vorig jaar prolongeerde Oranje de Europese titel na het overleven van een krankzinnige penaltyreeks in de halve finale en ook op de Olympische Spelen is de coach de regie op cruciale momenten kwijt. Ja, zei De Haan gisteren, ook hij stond in de slotfase van het duel tegen de Amerikanen weerloos voor zijn dug-out. ''Ik gaf er geen cent meer voor. Het was wroeten om vooruit te komen. We zijn op dit moment gewoon nog niet klaar. We hebben echt meer tijd in dit toernooi nodig.''

Of zijn elftal die tijd krijgt, is een intrigerende vraag. Na een sterke beginfase, waarin Nederland op voorsprong kwam (Babel) en behoorlijk combineerde, viel de ploeg onbegrijpelijk ver terug. Met Roy Makaay half fit op de bank en de nog niet tot persoonlijkheid gerijpte Hedwiges Maduro als aanvoerder, was er niemand die opstond om de troepen bij de hand te nemen. Eén voor één zakten de Nederlandse spelers door het ijs (Drenthe, Bakkal, zelfs Marcellis) en gingen de sluizen open voor voormalig wonderkind Freddy Adu en de rest van de Amerikaanse aanval. Dat die de stand via Kljestan en Altidore omboog van 0-1 naar 2-1 was niet eens het ergste wat De Haan moest slikken. Dat was de chaos die zijn eigen ploeg regeerde.

Dat pinchhitter Gerald Sibon in de door regen afgekoelde arena van Tianjin alsnog de gelijkmaker scoorde, bleek geen reden om in euforie het veld te verlaten. Juist de Verenigde Staten is op papier de zwakste broeder van groep B. ''Er is totale opluchting'', gaf Sibon toe. ''We móésten die bal erin krijgen, anders konden we naar huis. En dat zit niet in de planning.'' Mooi meegenomen was dat hij en passant een van de belangrijkste doelpunten uit zijn carrière scoorde. Zeker omdat de spits van Heerenveen op de bank begon en niet als vervanger van Makaay. ''Dat wordt straks dus weer basis, niet? Nee, als ik zo als pinchhitter succes heb, vind ik het ook goed.''

Het is Foppe de Haan die woensdag tegen het al uitgeschakelde Japan (dat met 2-1 van Nigeria verloor) de puzzel opnieuw ineen moet leggen. Winst met meer dan twee doelpunten verschil is noodzakelijk om de kwartfinales te halen. Bij een minimale zege is Nederland afhankelijk van het resultaat bij Nigeria-VS. De bondscoach is in ieder geval niet van plan zijn spelers opnieuw te overladen met videobeelden en individuele gesprekken. ''Ik heb ontzettend veel tijd gestoken in praten en praten, maar op een gegeven moment is het genoeg. Je kunt niet bezig blijven om het erin te pompen. Niet zeuren en verder gaan, dat is nu het devies.'' (ROEL WICHE)

Foppe de Haan krapt zich nog eens op zijn hoofd. Foto ANP/Olaf Kraak Beeld
Foppe de Haan krapt zich nog eens op zijn hoofd. Foto ANP/Olaf Kraak
Meer over