Machete Kills: Verrassend, schokkend of grappig is het niet meer **

Met Machete (2010) gaf Robert Rodriguez een amusante toegift op het met Quentin Tarantino geproduceerde Grindhouse-project, waarvoor de regisseurs eigenzinnige variaties op hun favoriete pulpfilms uit de jaren zeventig en tachtig maakten. Machete trok in de VS meer publiek dan het duoproject, en daarom keert ster Danny Trejo terug in Machete kills, dat niets aan de voorganger toevoegt.

Bart van der Put
Regisseur Robert Rodriguez Beeld anp
Regisseur Robert RodriguezBeeld anp

In de meest idiote scène uit Machete kreeg de gelijknamige held te horen dat menselijke darmen twintig meter lang zijn, waarop hij als een darmslingerende Tarzan aan zijn belagers ontsnapte. De balorige grap trof doel dankzij de sterke opbouw en de absurd plastische uitvoering. In Machete kills smijt Trejo twee keer met andermans uitgerukte ingewanden, maar verrassend, schokkend of grappig is het niet meer.

Inhoudelijk grijpt Rodriguez terug op de goedkope James Bondklonen uit de jaren zestig en de pulpfilms die op het succes van Star Wars inhaakten. Machete wordt door de Amerikaanse president naar Mexico gestuurd om een nucleair armageddon af te wenden en komt op het spoor van een megalomane schurk die de apocalyps in een ruimteschip wil uitzitten. Dat is geen verrassing, want Rodriguez laat Machete kills vooraf gaan door de trailer van Machete kills again... in space!, waardoor de afloop vaststaat.

Naar beproefd B-filmrecept strikte Rodriguez een reeks klinkende namen voor bijrolletjes, uiteenlopend van Charlie Sheen als president en Mel Gibson als superschurk tot Lady Gaga, Antonio Banderas en Cuba Gooding Jr., die gezamenlijk het personage De Kameleon vertolken. Meer dan een geintje wordt het niet; de maker geeft hen weinig omhanden en zijn dialogen missen scherpte. Met zijn zesde vervolg op een eigen succes laat Rodriguez zich kennen als een dwangmatig uitmelker.

Meer over