Love Lips

ELS QUAEGEBEUR

Voor iemand als ik die zich graag ergert, heeft een puriteins land als de Verenigde Staten veel te bieden. Zo komt er om de haverklap een seksueel getint schandaal voorbij.

Deze week was het de beurt aan John Edwards, de voormalige Democratische presidentskandidaat met het gepoetste appelhoofd. Hij biechtte vrijdag in een uitzending van ABC News ineens op dat hij in 2006 tóch een buitenechtelijke affaire had met Rielle Hunter, een blonde dame die hij destijds had ingehuurd om internetfilmpjes te maken van zijn campagnetocht. Tot nu toe had hij de verhouding steeds ontkend, evenals het gerucht dat hij de vader zou zijn van Hunters vijf maanden oude dochtertje, een ontkenning waar hij vooralsnog wel aan vasthoudt.
De manier waarop escapades als die van Edwards worden uitgevent doen denken aan een middeleeuwse schandpaal. Een bekend persoon die het waagt de ' family values' te grabbel te gooien kan de 21ste-eeuwse Amerikaanse variant van het rotte ei naar zijn hoofd krijgen: het breaking news. Olympische Spelen? Een oorlog in Georgië? Vreselijk belangrijk allemaal, maar first things first: publieke boetedoening door de schuinsmarcheerder en daar vervolgens gehakt van maken in een uitzendinkje of zeshonderd.
Edwards maakt het de eiergooiers niet lastig. Zo vergoelijkte hij zijn gedrag door te zeggen dat de kanker van zijn vrouw Elisabeth (nu ongeneeslijk) ten tijde van de affaire in remissie was.

De nationale verontwaardiging is natuurlijk hypocriet in de wetenschap dat de VS al jaren het hoogste echtscheidingscijfer ter wereld heeft, maar makkelijk te verklaren als je bedenkt hoe hoog en ouderwets het voetstuk is waarop het huwelijk staat. Trouwen is het mooiste wat je als vrouw kan overkomen en het is doodnormaal om aan een meisje dat een paar maanden verkering heeft te vragen of haar vriend De Vraag al heeft gesteld. Zo ja, dan wordt alles uit de kast getrokken om het sprookje pr-technisch in elkaar te zetten. Dat begint met de verlovingsring, die verplicht drie keer zijn bruto jaarsalaris moet vertegenwoordigen. De nieuwste trend is de bruidsmeisjes langs de botoxwinkel te sturen voor een
' bridal party tune-up', opdat iedereen er even uitdrukkingloos bijloopt op de grote dag.

Je ziet het ook aan de omvang van de trouwpagina's in Amerikaanse kranten. Zelfs de New York Times heeft elke zondag een Wedding Section van vijf pagina's. En dan geen lullige vierkantjes met twee namen en een datum maar the whole enchilada: de eerste ontmoeting, het carrièrepad van het bruidspaar en van paps en mams, informatie over wat de bruid met haar meisjesnaam doet. Heerlijk om te lezen bij een paar zachtgekookte eieren, daar niet van, maar vooral heel veelzeggend.
Mijn Amerikaanse vriendinnetje Lara legt dit alles uit aan de hand van haar bruinezaktheorie. In Amerika mag je nergens alcohol drinken in de openbare ruimte en daarom staat heel Central Park bij mooi weer vol met picknickers die witte wijn drinken uit een bruine papieren zak met daarin een glaasje. Volgens Lara is dat typerend voor de schijnheiligheid. ''Amerika is een Walt Disneyland. Wij geloven in onze sprookjes en we doen er alles aan om dat geloof in stand te houden. ''
Het echtpaar Edwards heeft vast ook zo'n trouwpagina, verworden tot een vergeeld vodje voorin hun trouwalbum. Nu ze niet naar buiten kunnen met achthonderd reporters op het tuinpad, is het misschien een goede gelegenheid het album weer eens door te bladeren. Gezellig samen herinneringen ophalen over de bruidsmeisjes met kraaienpoten en John die zo goed in zijn haar zat dat hij geen kappersbeurten van vierhonderd dollar nodig had en geen maîtresse die hem in haar telefoon had staan als Love Lips.

null Beeld
Meer over