Review

Le Havre ****

null Beeld

Regie: Aki Kaurismäki
Met: André Wilms, Jean-Pierre Darroussin, Blondin Miguel

De openingsscène: een anoniem treinstation. Een man - het haar strak naar achter gekamd, een attachékoffer aan zijn pols geklonken - laat zijn schoenen poetsen. Twee heren - trenchcoat, hoed - wachten hem op. Onheilspellende blikken worden gewisseld. De man staat op, loopt weg en wordt buiten beeld neergeschoten. 'Arme ziel,' mompelt een getuige. De schoenpoetser haalt zijn schouders op. 'Gelukkig heeft-ie nog betaald.'

Sfeer, daar gaat het om in Le Havre, de nieuwste film van Finse filmmaker Aki Kaurismäki. Met deze eerste, eenvoudig filmische penseelstreek weet hij direct het juiste beeld te schetsen. Met een nuchtere blik beziet de camera het leven in het Franse Le Havre, waar maffiosi even snel worden neergeschoten als dat ze arriveren.

De personages zelf delen Kaurismäki's laconieke wereldvisie. 'Gecondoleerd met uw man,' zegt een agent tegen een vrouw die net weduwe is geworden. 'Waarom?' vraagt ze. 'Hij was een fatalist.'

Maar het draait allemaal om Marcel Marx (André Wilms), een 55 jaar oude schoenpoetser die zijn eigen schoenen niet eens poetst, zijn trouwe echtgenote Arletty (Kati Outinen), die zorgt dat ze aan het einde van de dag ook nog wat geld overhouden, en Idrissa (Blondin Miguel), de jonge asielzoeker die op een dag op zijn stoep staat.

Le Havre is een bonafide havenstad (de nummer twee in Frankrijk), maar Kaurismäki maakt er een gemoedelijke, haast idyllische gemeenschap van, met één kroeg, één bakker, één kruidenier, één foute Fransman en één politie-inspecteur (Jean-Pierre Darroussin), die wel wat beters te doen heeft dan het opsporen van ontsnapte immigranten.

Eén van de mooiste ontwikkelingen is hoe de buren, behalve natuurlijk de verklikker, zich achter Marcels nobele project scharen: Idrissa herenigen met zijn familie in Londen. Het maakt van Le Havre een onrealistisch, maar wel hartverwarmend sprookje. (Bregtje Schudel)

null Beeld
Meer over