PlusRecensie

Hitchcock/Truffaut is een masterclass van de master of suspense (****)

De documentaire Hitchcock/Truffaut maakt duidelijk maakt waarom Hitchcock er zowel voor filmmakers als voor filmfans nog altijd toe doet.

Joost Broeren
François Truffaut (l) en Alfred Hitchcock in 1962. Beeld -
François Truffaut (l) en Alfred Hitchcock in 1962.Beeld -

De bijbel van de cinema wordt het wel genoemd: het interviewboek Hitchcock/Truffaut, dat François Truffaut in de vroege jaren zestig maakte met en over Alfred Hitchcock.

De master of suspense was destijds weliswaar de bekendste en populairste regisseur ter wereld, maar critici hadden weinig op met zijn films, die als plat entertainment werden weggeschreven. Truffaut wilde daar verandering in brengen en slaagde daar buitengewoon goed in.

Niet alles aan bod
Regisseur Kent Jones schetst in zijn gelijknamige documentaire vlotjes de ontstaansgeschiedenis van het boek: hoe de oude meester, gevleid door de lovende woorden van jonge hond Truffaut, zich liet overhalen tot een gesprek van acht dagen, waarin de twee - bijgestaan door vertaalster Helen Scott - systematisch Hitchcocks oeuvre onder de loep namen. De geluidsopnames van die gesprekken vormen het hart van de film.

Jones volgt grofweg de lijn van het boek, maar is selectief; lang niet alle films komen aan bod. Hij richt zich vooral op de lessen die uit het boek te leren zijn, gesteund door enkele van de bekendste regisseurs van dit moment. Onder hen zijn zowel de navolgers van Hitchcock, onder anderen Martin Scorsese, David Fincher en Wes Anderson, als die van Truffaut, zoals Olivier Assayas en Arnaud Desplechin.

Inzichten
Het is overigens wat teleurstellend dat Jones er anno 2015 niet in is geslaagd ook maar één vrouwelijke filmmaker voor zijn camera te zetten. En dat terwijl nota bene Scorsese er in de film op wijst dat Hitchcocks meesterwerk Vertigo bezien vanuit het perspectief van het vrouwelijke personage nog interessanter wordt. Juist zo'n vrouwelijk perspectief had ook de blik op Hitchcocks eigen werk en obsessies kunnen verrijken.

Dat gemis doet echter niets af aan de inzichten die de film wél te bieden heeft. Het feit dat de analyses - zowel die van Hitchcock en Truffaut als die van hun hedendaagse collega's - worden begeleid door de fragmenten waarover wordt gesproken, is een belangrijke verrijking van het boek. Zo wordt Hitchcock/Truffaut een masterclass op zichzelf, die duidelijk maakt waarom Hitchcock er zowel voor filmmakers als voor filmfans nog altijd toe doet.

Meer over