Het strafdossier over de Groep B. ademt de sfeer van sadisme

De vrouwenhandelaars Hasan en Saban B. leidden volgens justitie een internationaal opererende organisatie die zeker negentig prostituees uitbuitte op de Wallen en in de rosse buurten van Alkmaar en Utrecht. Het strafdossier is doorspekt met verhalen over grof geweld tegen de vrouwen en ademt de sfeer van sadisme.

Angst. HET discutabele imperium dat de Turks-Duitse broers Hasan en Saban B. volgens justitie hadden opgezet, met hun handel in en uitbuiting van zeker negentig prostituees, was gebouwd op angst. Angst van de prostituees om wéér in elkaar te worden geslagen als ze hun pooiers het idee gaven dat ze zich aan hun juk wilden onttrekken - of om welke reden dan ook.

Angst van de eigen pooiers en bodyguards door andere leden van de groep gestraft te worden. Angst van concurrenten die weigerden de geëiste 15.000 euro protectiegeld te betalen.

Hoewel veel slachtoffers te bang zijn om verklaringen af te leggen, biedt met name de stortvloed aan afgeluisterde telefoongesprekken een macaber inkijkje in de werkwijze van de organisatie. De ' taps' maken inzichtelijk hoe gewoon de groepering geweld vond. (Saban: ' Ik zal haar klappen geven, ik zal haar in elkaar slaan, anders doet ze het weer'). Sommige hoofdrolspelers hadden wel lol in het mishandelen en het intimideren.

Zo spreken Saban B. (36) en zijn rechterhand Ufuk T. (30) in november 2006 over één van de aan Ufuk toegewezen prostituees, een Ierse van 27. Ufuk vertelt hoe hij ' zijn meisje' daarnet in elkaar heeft geslagen in het vakantiehuisje waar zij door hem doorgaans wordt vastgehouden, op recreatiepark Buitenborgh aan de Vinkenveense Plassen. Ufuk heeft haar zojuist zo hard op haar hoofd geslagen met een honkbalknuppel, dat die knuppel is gebroken.

De Ierse vertelt later over de (afgeluisterde) telefoon aan een paar andere meisjes hoe ze zwaar is mishandeld, maar als de politie haar benadert, ontkent ze alles.

Het onderzoeksteam dat de gangen van de ' Groep B.' uitpluist, met terugwerkende kracht tot 2002, stelt vast dat het tot de gangbare ' modus operandi' behoorde de vrouwen met honkbalknuppels in elkaar te slaan - en ze daarna te dwingen een koud bad te nemen om de zwellingen en blauwe plekken enigszins te beperken.

Het sadisme binnen de groep komt ook tot uiting in het relaas van een Duitse prostituee, die bij de politie aangifte doet van de stelselmatige mishandelingen door pooier Tayfun K. (31). Hij heeft haar met een hakbijl bedreigd, zegt ze, en haar gedwongen een nog brandende sigaret op te eten.
Een getuige, een prostituee, vertelt de politie in december 2006 hoe ze enkele dagen daarvoor door haar pooier Tayfun en Saban B. naar de hotelkamer in Den Haag is gebracht, waar zij was ondergebracht met een Tsjechische prostituee die voor Saban werkt. Saban, die in afgeluisterde gesprekken zegt dat hij het prettig vindt ' zijn' vrouwen te slaan, zegt in de lift dat de Tsjechische haar oorbellen moet uitdoen. Zij snapt dat niet, maar doet wat hij zegt.

Op de kamer slaat Saban haar dan volgens de getuige zo hard in haar gezicht dat ze met haar hoofd tegen de muur valt, waarna ze in shock raakt. Saban blijkt boos te zijn omdat hij een geslachtsziekte heeft opgelopen. Hij verwijt ' zijn vrouw' dat ze met een klant seks heeft gehad zonder condoom. Hij slaat haar nog een keer zo hard dat de handafdruk een dag later nog in haar gezicht staat.

ZO STAAT HET dossier bol van geweld. Een pooier slaat ' zijn meisje' drie gebroken ribben, een ander knijpt hij de keel dicht en slaat hij ' bont en blauw'.

Een vrouw die van een andere pooier is ' afgepakt', wordt, aldus de aangifte, door Saban en Ufuk met vuisten en de vlakke hand eindeloos in haar gezicht geslagen, terwijl ze ' Help me!' moet schreeuwen en ' steeds harder moet huilen' in de telefoon waarmee haar gewezen pooier is gebeld.

Een meisje dat door een loverboy naar Amsterdam is gelokt, wordt ' over haar hele lijf geslagen' als ze weigert klanten binnen te laten. Ze wordt gedwongen toe te kijken als één van de vrouwen van Hasan B. in een naastgelegen peeskamer een klant afwerkt. Om het vak te leren.

Als ze vervolgens nóg niet achter het raam wil werken, brengen de loverboy en Hasan haar naar eigen zeggen naar een sekshuis in de buurt van het Centraal Station, waar ze alsnog als prostituee aan de slag moet. Ze moet daar ook doorwerken als ze ' bloedt van onderen' en krijgt een spons die ze maar moet inbrengen, opdat de klanten van het ongerief niets merken.

Een prostituee die zelfstandig werkt op de Wallen, doet in oktober 2006 aangifte als Saban haar in haar peeskamer heeft bezocht om te zeggen dat ze ' hier niet mag werken, tenzij ze hem betaalt'. Hij stompt haar een paar keer in haar gezicht, waardoor ze tegen de grond gaat. In enkele afgeluisterde telefoongesprekken had Saban in de dagen voor de mishandeling al tegen enkele pooiers gezegd dat hij naar deze prostituee op zoek was om haar een pak slaag te kunnen geven, maar dat hij haar niet kon vinden. Direct na de mishandeling belt hij één van die pooiers terug om hem te melden dat hij ' dat wijf' heeft gezien en dat hij haar net heeft neergeslagen.

De politie houdt in januari 2007 twee bodyguards van de groep aan op verdenking van zware mishandeling van een toerist, die ze tegen zijn hoofd zijn blijven slaan en schoppen nadat hij ' weerloos' op de grond lag. Eén van de bewakers krijgt daarvoor achttien weken cel, waarvan acht voorwaardelijk.

Naast ALLE fysieke mishandelingen zet de bende de vrouwen volgens justitie ook voortdurend emotioneel onder zware druk. Ze worden vierentwintig uur per dag bewaakt en bij elke vermeende misstap bedreigd, maar daar blijft het niet bij.

Vrouwen die zwanger raken van hun pooier of een ander, worden onder zware druk gezet abortus te plegen. Het dossier bevat daarover vele verklaringen, en het tegen de wil van de vrouw laten afbreken van zwangerschappen komt in de afgeluisterde telefoontjes ook meer dan eens aan de orde.

Eén van de slachtoffers smeekt haar kind te mogen houden, van een ander wordt gezegd dat haar pooier haar heeft gedreigd in haar buik te schieten als ze abortus zou weigeren.

Als de recherche huiszoeking doet in de woning van Hasan B. aan de Stammerdijk in Diemen, vindt ze daar de namen en adressen van abortusklinieken, met daarbij de toevoeging tot hoeveel weken zwangerschap de kliniek bereid is de vrucht weg te halen.

Stimezo in Eindhoven doet dat volgens een papiertje ' tot vijftien weken', al is dat officieel dertien weken. De Bloemenhovekliniek in Heemstede lijkt vaker van pas te komen, omdat ze daar nog abortus plegen na 22 weken zwangerschap.

Directeur Thea Schipper is er van geschrokken dat haar kliniek in het strafdossier over vrouwenhandel voorkomt.

"Wij hebben absoluut nooit signalen gekregen dat vrouwen hier tegen hun zin abortus pleegden, " zegt Schipper. "Het verbaast ons zeer dat justitie daar vanuit gaat. Wij zijn erg alert op non-verbale signalen van vrouwen die voor een abortus komen. Eerst spreekt een arts ze onder vier ogen en dan nog een verpleegkundige. Maar ja, als iemand je helemaal niets zegt of laat blijken, kom je er niet achter dat sprake is van dwang. "

EEN ANDERE manier om de vrouwen extra het gevoel te geven dat ze ' eigendom' van de groep zijn, is hen ertoe te dwingen de naam van hun pooier op hun lichaam te laten tatoeëren - een methode die bij gedwongen prostitutie vaker voorkomt. Veel van de vermeende slachtoffers van de Groep B. hebben inderdaad een dergelijke tatoeage. Volgens het onderzoeksteam is zo'n naam op het lichaam van de prostituee niet alleen een vorm van intimidatie, maar is die ook bedoeld om concurrerende pooiers te laten weten dat het meisje de groep ' toebehoort'.

In het strafdossier komen verscheidene verklaringen voor van vrouwen die zeggen dat bevriende prostituees de naam of initialen van hun pooier onder zijn dwang hebben laten tatoeëren. Beweerde slachtoffers spreken dat zelf soms tegen.

Wel stelde de recherche vast dat bijvoorbeeld de ' vrouw' van Saban B., die op haar lichaam twee keer zijn naam heeft laten tatoeëren en dat volgens een getuigenverklaring onder druk heeft laten doen, één van die namen inmiddels probeert te laten ' weglaseren'. Zelf ontkent ze in haar verhoren stellig dat ze door haar man gedwongen is tot prostitutie of tot het zetten van de tatoeages.

Een ander vermeend slachtoffer sms't op een nacht aan haar pooier dat ze de door hem gemaakte afspraak bij een tattooshop wil afzeggen omdat ze zich niet lekker voelt, maar het wordt niet duidelijk of ze zijn naam uiteindelijk alsnog op haar lichaam heeft moeten laten aanbrengen.

Tot slot heeft de recherche sterk het gevoel dat de groepering de slachtoffers onder druk zet hun borsten te laten vergroten zodra ze in de prostitutie zijn gedwongen. Het staat wel vast dat veel van de vrouwen een dergelijke operatie hebben ondergaan, maar justitie zoekt nog bewijzen dat dit onder dwang of sterke druk is gebeurd.

In het strafdossier wordt een Belgische kliniek genoemd waar de Groep B. zelfs kwantumkorting zou krijgen. Kliniek Artemis van plastisch chirurg doctor Bruno de Meyere in het Vlaamse Gent zou niet de gebruikelijke drieduizend euro rekenen voor de vrouwen van de groep, maar slechts 2600 euro.

Of die informatie klopt, moet justitie nog zien te bewijzen. Net als bij de eerdere abortuskliniek is het overigens de vraag in hoeverre zo'n kliniek signalen krijgt dat prostituees hun bortsvergroting onder dwang ondergaan.
Zo doet justitie in haar dossier wel meer aannames en suggesties, zegt raadsman Theo Hiddema van hoofdverdachte Hasan B. Hij vindt dat ' deze strafzaak topzwaar is van gezichtsbedrog dat justitie bewust creëert'. "Justitie verkijkt zich totaal op deze zaak en vaart helemaal blind op hysterische vrouwenpraatjes, " zegt Hiddema. Hij wil verder geen commentaar geven op het strafdossier.


Het rijk van Hasan en Saban

In de krant van gisteren stond de eerste aflevering van dit tweeluik over de organisatie van Hasan en Saban B. Samengevat:

De Duits-Turkse broers Hasan en Saban B. (42 en 36) beheersten jarenlang delen van de Amsterdamse Wallen en de rosse buurten van Alkmaar en Utrecht. Hun omvangrijke organisatie van vrouwenhandelaars zette zeker negentig prostituees in als seksslaaf. De groep verdiende daarmee naar schatting van justitie bijna 19 miljoen euro sinds 2002.

Met nog tien verdachten zijn de broers op 7 februari gearresteerd bij een grote actie van de Nationale Recherche. De strafzaak komt over enkele maanden voor de rechtbank van Almelo. Het Parool las het complete strafdossier.
De vrouwen werden bewaakt door hun pooiers en bodyguards. Ze werden soms gedwongen per dag veertien uur te werken en moesten alle verdiensten afstaan - dagelijks zeshonderd tot duizend euro. Vrouwen konden alleen uit de organisatie wegkomen wanneer ze zichzelf ' vrijkochten' voor Euro 30.000.


Het verhaal van de Duitse Tanja

DE DUITSE Tanja (26) had al vanaf haar achttiende als prostituee gewerkt in haar geboorteland. Eind 2004 leerde ze Saban B. kennen tijdens een avondje stappen in discotheek Escape aan het Amsterdamse Rembrandtplein. Ze kregen een relatie. Saban wilde alleen ' met haar verder' als Tanja als prostituee voor hem zou gaan werken en al haar verdiensten aan hem zou afstaan.

Ze ging akkoord, ook omdat hij haar ' als een prinses' behandelde. Hij gaf haar cadeaus en betaalde haar borstvergrotingen.

In maart 2005 veranderde definitief alles in hun relatie, nadat Saban een andere prostituee in elkaar had geslagen. Dat meisje had weer contact met haar vorige pooier, hetgeen Tanja wist, maar voor Saban had verzwegen. Saban was woedend. Tanja vluchtte naar Duitsland ' om Saban' te laten afkoelen', maar keerde terug toen hij dat vroeg.

Toen ze de volgende dag lag te slapen in hun huis in Vinkeveen, werd ze wakker omdat Saban op haar been tikte. Hij zat op de rand van haar bed, met een honkbalknuppel in zijn hand. Hij begon daarmee te slaan, tegen haar hoofd, haar armen en haar benen.

Soms stopte hij even en begon hij tegen haar te praten, maar begon vervolgens weer te slaan.

De mishandeling duurde ongeveer een uur, vertelde Tanja de politie. Daarna moest ze van Saban in het ijskoude water van de Vinkeveense Plassen springen - de vaste methode binnen de groepering om de zwellingen en blauwe plekken door het slaan wat te beperken. ' Ik heb daar zeker vijf minuten in gelegen. Het water was zo koud dat het leek of iemand naalden in me stak,' aldus haar aangifte.

Hoewel ze ' helemaal blauw en opgezwollen' was en ze zelfs haar schoenen niet meer aankon, dwong Saban haar die avond toch weer te werken, achter haar vaste raam aan het Zandpad in de rosse buurt van Utrecht. Een paar weken later wist Tanja naar Duitsland te vluchten. Ze keerde toch nog een keer terug omdat hij dat zo vriendelijk had gevraagd, maar ontkwam uiteindelijk definitief. Sinds haar aangifte is ze bang dat Saban haar ' laat doden'.
De naam Tanja is verzonnen.

Pooiers onder elkaar

Pooier Mohamed (30) en een vriend laten elk ' een vriendin' werken achter een raam aan de Oudezijds Achterburgwal. Op 10 januari 2004 wordt zijn vriend op de Oude Kennisbrug door Saban en drie anderen een paar keer geslagen. Een half uur daarna komt ene ' Chiko' (de bijnaam van Ufuk T.) binnen in de coffeeshop waar Mohamed zit. Hij eist volgens die laatste vijftienduizend euro protectiegeld als Mohamed en zijn vriend op de Wallen als pooier willen blijven werken.

Mohamed vraagt of Chiko ' wel helemaal goed is', waarna Chiko dreigt dat Mohamed ' over een uurtje zijn vingers kwijt is' en bovendien ' door zijn knieën wordt geschoten'.

Kort daarop wordt hij op de Oude Kennisbrug door Saban en twee anderen in elkaar geslagen en geschopt. Alledrie stompen hem in zijn gezicht, Saban schopt hem een paar keer tegen zijn benen, zo vertelt Mohamed de politie.
' Chiko' lijkt een wapen uit zijn broekband te trekken, maar de politie grijpt in, met honden. Als hij aangifte heeft gedaan, zegt Mohamed tegen de politie ' niet bang' te zijn en zich ' niet door die gasten te laten wegsturen'. ' Morgen ben ik weer op de brug.'
Naam Mohamed is verzonnen.
(PAUL VUGTS)

undefined

Meer over