Het O-woord

ALEXANDRA BESUIJEN

Komt een vrouwtje bij de dokter - of was ik het zelf? Of mijn vriendin? In ieder geval een vrouw. Zo'n beetje van mijn leeftijd.

Enfin, ze komt dus bij de dokter wegens al een paar weken niet lekker: hangerig, moe, slap. Misschien een griepje, dacht ze, maar ze had eigenlijk nooit griep. Wat waren de verschijnselen, wilde de huisarts weten, terwijl hij haar bloeddruk opnam. Nou, slap dus, en moe, en zo nu en dan een beetje koorts, pijn tussen de schouderbladen, ongeregeld ongesteld, hoofdpijn en... Aha! Met een ruk werd de band van haar arm getrokken en de stethoscoop weer op tafel gelegd. Wat zei ze daar? Ongeregeld? Ongesteld? Daar paste maar één ander O-woord bij: de overgang! Daar moest ze maar niet te zwaar aan tillen, gewoon even uitzitten en niet zeuren.

Drie weken later ging het nog veel slechter en was ze ook nog eens negen kilo afgevallen. Misschien moest ze toch maar een longfoto laten maken, dacht de dokter ditmaal, 'voor de zekerheid'. Het bleek een longontsteking, die overigens alweer op zijn retour was.

Een paar maanden daarna viel ze lelijk van haar fiets. Zomaar. Een gigagat in haar voorhoofd, twee ogen zo dik als eieren, een bont en blauw hoofd dat in een splatter movie niet had misstaan en al haar nagels tot op het bot afgebroken.

Ze is maar niet naar de dokter gegaan. Ze wist toch al wat die zou zeggen: Onveilig Over een Onbewaakte Overgang gereden en daarbij Op een Onverwacht Opstomende Opvlieger gebotst.

Inmiddels is de boel al weer danig genezen. Het gat is een schattig littekentje geworden in de vorm van een crucifix - net een nonnetje met stigmata. Daar kan ze in Zuid-Amerika vast nog wel eens haar brood mee verdienen.

Datzelfde litteken zorgt ervoor dat ze al maanden haar voorhoofd niet kan fronsen, dat nu zo glad is als een kinderkontje. Een soort botox the hard way, zeg maar.

Dus uiteindelijk is het toch ergens goed voor, die overgang.

null Beeld
Meer over