Groeten uit Van der Pekbuurt

De buurten van Amsterdam hebben alle een specifiek imago. Maar klopt dat beeld of is het alleen maar vooroordeel? Hans van Lissum en Louis Bollee verhuizen maandelijks naar een andere buurt en doen elkaar verslag van hun ervaringen.

Lieve Hans,

Dit weet jij niet van mij, maar vier jaar geleden verhuisde ik naar een vervallen antikraakhuis in de Van der Pekbuurt in Amsterdam-Noord: een buurtje dat rond 1920 gebouwd was om het krottenprobleem in de Jordaan aan te pakken en nu zelf, oh ironie, verpauperd was geraakt. Toch weigerden de originele oud-Amsterdamse bewoners, mijn nieuwe buren, hun huizen te verlaten om zo een grootscheepse renovatie mogelijk te maken. Blijven was altijd beter dan plaats maken voor 'de yuppen' ofwel: de verpersoonlijking van het kwaad.

Nog voordat ik mijn tweede doos had uitgepakt, vroeg een argwanende buurvrouw, op slippers en met de hond aan de lijn, of ík niet een yup was. Gerustgesteld wilde ze vervolgens weten of ik al was gehecht aan de vitrage die de vorige bewoner had laten hangen. Die had ze namelijk altijd al willen hebben, 'want die geborduurde vogeltjes waren zo mooi'. En ze was best bereid die te ruilen voor de hare, met doorzichtige klaprozen.

Nu ik door de Oleanderstraat loop, zie ik de geborduurde vogeltjes voor de ramen hangen. Mijn oude buurvrouw woont er dus nog steeds, maar sinds mijn vertrek is de buurt wel veranderd. Er staat nog steeds veel leeg, maar met de komst van niche winkels en lunchcafés is de (zichtbare) verpaupering er een beetje vanaf. Voorheen was avondwinkel/belhuis Mina de enige attractie van de Van der Pekstraat. Doordat er op zondag niets open was, had het geniepig dure supermarktje een aardige monopolie te pakken en werd Mina als chips supplier bovendien door de Marokkaanse jeugd omarmd als hang out voor de dagelijkse scooterbijeenkomst.

Inmiddels is het winkelaanbod uitgebreid en kun je hier met een boodschappentas zowaar 'winkelen'. Voor gefrituurde sardientjes (tip van een lezer) en een Arabische glitterjurk hoef je dus goddank niet meer met de pont. Verder zijn woningen die op de nominatie staan voor renovatie tot die tijd omgebouwd tot galerie, bed&breakfast en kleinschalig juttersholletje, wat de buurt een nieuwe, Berlijnfähige gemütlichkeit meegeeft.

Eén nieuwe aanwinst wil ik je niet onthouden: de winkel voor American Cake Decoration Supplies. Ik verzin dit niet, Hans. Blijkbaar is het draagvlak voor versierde cupcakes in Amsterdam-Noord enórm en is iedereen vlijtig aan het glazuren geslagen.

Best een ommezwaai als je bedenkt dat begin vorige eeuw op deze plek de allereerste Ajaxwedstrijden werden gespeeld. Rond 1902, toen je met de trekpont naar de overkant ging en de spelers zich omkleedden in wat nu restaurant Het Tolhuis is.

Gelukkig is er ook veel hetzelfde gebleven. Zodra de pont aanmeert, staan daar steevast twee of drie rode Canta's te vechten voor een plekje en rechts de brug over is de Dirk van den Broek, waar ik ooit in het koopjesschap naar Crystal Clear graaide met Pa Tokkie, destijds nog met recht een BN'er te noemen.

Maar bovenal, de dorpse sfeer is gebleven, yuppen ten spijt. De gebouwen zijn laag, de sociale controle is groot en op de pont kom je altijd wel iemand tegen die je kent. Eigenlijk voelt dat een beetje als een oud vakantieadres. Amsterdam lijkt hier even heel ver weg.

Een lezer uit de buurt mailde: 'Mijn vriend noemt het hier Center Parcs, maar dan zonder zwembad en bioscoop.' Mooi gezegd.

X! Louis

Van der Pekbuurt, Volewijck
Stadsdeel: Amsterdam-Noord
Aantal inwoners: 9380
Waarvan 25-45 jaar: 32 %
Man: 49,7% Vrouw: 50,3 %
Alleenstaanden: 51 %
Paar zonder kinderen: 19%
Gezin met kinderen: 30%

Meer over