Gedwongen prostitutie is lastig aan te pakken

• Gedwongen prostitutie bestaat, maar de omvang kent niemand. De schattingen lopen uiteen van twintig tot tachtig procent.

• Bij het project Prostitutie & Gezondheid zijn twaalf verpleegkundigen en maatschappelijk werkers erop getraind signalen te herkennen, maar als ze op jaarbasis tien vrouwen 'bevrijden' is het veel.

• Maatschappelijk werkster Charlotte Bristoll van P&G292 (Prostitutie en Gezondheidscentrum, een hulp en adviesorganisatie voor prostituees) geeft het door, aan de politie, aan het Amsterdams Coördinatiepunt Mensenhandel, als ze meent dat er iets niet klopt. 'En hoe dat afloopt, horen wij meestal niet.'

• Als Bristoll een peeskamer binnenstapt en de mobiele telefoon van de prostituee gaat direct af, dan is dat een signaal dat er iemand op de uitkijk staat. 'Of ze geven geen telefoonnummer na
een medisch onderzoek, ze komen niet opdagen of ze geven aan dat ze niet naar ons kantoor kunnen komen. Soms stuurt een buurvrouw je weg, die dan een soort hulppooier is.'

• De medewerksters van P&G292 doen soa-onderzoeken op de werkplekken om een vertrouwensband op te bouwen. 'Er is heel veel angst,' zegt Bristoll. 'Oost-Europese vrouwen weten vaak wel dat ze de prostitutie ingaan, maar als ze hier komen, blijkt dat ze zeven dagen in de week moeten werken en al hun geld moeten afstaan. Die zitten dan volkomen klem. Maar sommige vrouwen vinden een pooier normaal en de twintig euro die ze overhouden, is voor hen al veel geld.'

• Welk percentage van de vrouwen achter het raam, in de escort en in clubs ze bereiken, is lastig vast te stellen. Er zijn in elk geval veel zorgmijders en soms zijn vrouwen ineens verdwenen. 'Dan zijn ze terug naar huis, of ze kunnen elders meer verdienen. Of ze zijn versleept naar een andere stad.' (Albert de Lange)

null Beeld
Meer over