'Fascist bastards'

FRENK DER NEDERLANDEN

Max Brecher is een razenddruk baasje. Als 'communicatiespecialist' schrijft de Amerikaan zich helemaal suf, maar hij blijft zo fit als een waterhoentje. Om de dag, of het nou zomer is of winter, springt hij in de Gaasperplas en trekt hij zijn baantjes. En na afloop mag hij dan graag even bijkomen in het zachte gras. Poedelnaakt wel te verstaan, want Brecher (New York, 1948) is een fervent naturist.

Vanaf 1990, toen de liefde voor een vrouw hem naar Zuidoost voerde, verpoosde Brecher zich met tientallen geestverwanten aan de beschutte zuidoever van het meer. Vanaf de openbare weg was het strandje niet te zien, en toen de zonaanbidders een paar struiken plantten, waren ze ook voor passerende wandelaars zo goed als onzichtbaar.

So far so good. Maar toen werd het 2004 en was gedogen ineens een vies woord geworden. Enkele overijverige parkwachters gingen op hun strepen staan en nadat aan de overzijde van de plas een officieel terrein voor naaktrecreanten was aangewezen, konden Brecher cum suis het wel schudden.

''Ze bleven komen,'' zegt hij in zijn woning aan het Veenendaalplein, op een steenworp afstand van de Gaasperplas. ''En niet op een vriendelijke manier, maar onbeschoft, alsof we criminelen waren in plaats van beschaafde mensen die het toevallig prettig vinden om zonder kleren van de natuur te genieten. De gemiddelde leeftijd was vijftig jaar. We hadden oudere mensen in een rolstoel, moeders met kinderen, van alles.''

Toen Brechers vriendin op de bon werd geslingerd en een petitie met 120 handtekeningen werd genegeerd, stapten de naturisten in 2006 met steun van de Naturisten Federatie Nederland naar de rechter. Die besloot zelf poolshoogte te nemen, maar een paar dagen daarvoor kapten de mannen van terreinbeheerder Groengebied Amstelland alle struiken. Tevergeefs, want de rechter oordeelde dat het strandje ver genoeg van de openbare weg afligt. Brechers vriendin hoefde de boete van vijftig euro niet te betalen.

Brecher: ''We waren in de zevende hemel: game, set and match. Maar tot onze verbijstering gingen die fascist bastards gewoon door. Ze kwamen twee, drie keer per dag langs. Ik denk dat we wel acht keer voor de rechter hebben gestaan. Kom, ik zal het je laten zien.''
En voordat ik het weet zit ik op een fiets en rijden we naar het strand, dat een idyllische plek blijkt te zijn, een groene oase aan het water. Met een naakte man, die we Kees zullen noemen, want Kees (1955) komt uit Abcoude en heeft geen zin onderwerp te worden van een dorpsroddel. Kees trekt gauw zijn onderbroek aan en zegt: ''We doen niemand kwaad. Met seks heeft het niets te maken. We maken geen rotzooi en ruimen altijd alles keurig op.''

Hij laat een bekeuring zien waarvan de rechter in april bepaalde dat hij die niet hoefde te betalen. ''Ik zou nu wel eens willen weten wie gelijk heeft: Amstelland of de rechter? Het is zonde, hoor. We hadden een heel gezellig groepje en ik laat me door die malle acties van de politie niet wegjagen.''

Hij wijst naar de overkant, naar het officiële terrein. ''Je ligt daar altijd in de wind en je zit er hartstikke te kijk. Bovendien is het een cruisegebied voor homo's. Nu heb ik niets tegen homo's, maar ik hoef er niet tussen te zitten.'' Max laat het me zien: een glooiend grasveld tussen bomen, niet erg beschut. ''Moet je zien hoe kaal het is. Net een dierentuin. Soms liggen ze met verrekijkers in de bosjes.''
Langs de randen zitten wat mensen een biertje te drinken. Ze hebben hun kleren nog aan. Brecher schudt mismoedig zijn hoofd. ''Nederland was zo relaxed, zo laid back. Ik begrijp het niet.''

null Beeld
Meer over