Recensie

Dope geeft een verrassend frisse draai aan gettofilms uit de jaren negentig (****)

Lichtvoetige en grappige momenten en serieuze scenes wisselen elkaar af in deze vierde film van regisseur Rick Famuyiwa. Dope is de shit.

Bart van der Put
Dope is de shit. Beeld Dope
Dope is de shit.Beeld Dope

Malcolm zit in het laatste jaar van de middelbare school en hoopt op een toelating tot Harvard. Waarom ook niet? Hij is slim, werkt hard en haalt hoge cijfers.

Dat is geen geringe prestatie, want hij woont in The Bottoms, de ruigste wijk van Inglewood, in de periferie van Los Angeles. Zwarte jongens van zijn leeftijd hebben er een lage levensverwachting, want er wordt regelmatig geschoten, door drugsdealers en bendeleden.

Soundtrack van Pharrell
Malcolm heeft zijn eigen subcultuur: met zijn beste vriend Jib en vriendin Diggy deelt hij een obsessie voor de muziek, kleding en haarstijl van de hiphopcultuur van begin jaren negentig.

Met hun eigen band Awreeoh maken ze energieke punkliedjes. Die klinken zeer aanstekelijk, maar te gepolijst voor een tienertrio. Ze zijn dan ook afkomstig van Pharrell Williams, die een geweldige soundtrack voor Dope maakte, en een van de producenten is.

We kunnen lachen
Regisseur en scenarioschrijver Rick Famuyiwa groeide zelf op in Inglewood, als kind van Nigeriaanse immigranten. Hij geeft in zijn vierde film een verrassend frisse draai aan de gettofilms uit het begin van de jaren negentig, zoals Boyz 'n the Hood en Menace 2 Society.

Die waren enerverend, maar ook schokkend en deprimerend, door de alarmerende schets van het leven van jonge zwarte Amerikanen. Met Famuyiwa kunnen we lachen.

Inventief en vaardig
Dope is echter meer dan een dolkomische bijdrage aan de reeks ironische bewerkingen van popculturele film- en tv-fenomenen uit de jaren tachtig en negentig. Net als zijn voorgangers van toen heeft de regisseur veel zinnigs te melden over de positie van zwarte jongens in de Amerikaanse samenleving, maar hij vervalt niet in herhaling.

Er wordt geschoten en in drugs gehandeld, maar Famuyiwa zet de zaken voortdurend inventief en vaardig naar zijn hand, om met vooroordelen af te rekenen. Vooroordelen over zwarte jongens uit probleemwijken staan ook centraal in het essay dat Malcolm voor zijn toelating tot Harvard schrijft, en in het slot van de film voor de camera voordraagt. Dat is misschien een preek te veel, maar vertolker Shameik Moore danst er nog een vrolijke toegift bij.

Het typeert de film, waarin lichtvoetige en grappige momenten en serieuze scenes elkaar afwisselen. Famuyiwa komt er goed mee weg, mede dankzij het innemende spel van Moore, vriend Tony Revolori (de piccolo uit The Grand Budapest Hotel) en lesbisch vriendinnetje Kiersey Clemons. Het is een trio om te koesteren, in een komedie die er toe doet. Dope is de shit.

Meer over