PlusAchtergrond

Een medaille is niet hoogste doel van Invictus Games

Vechten in het leger kunnen de meesten niet meer, maar strijden voor medailles nog wel. Vijfhonderd militairen en veteranen die psychisch of lichamelijk gewond zijn geraakt in het leger komen vanaf zaterdag bijeen in Den Haag om mee te doen aan de Invictus Games.

Raymond Boere
Marechaussee Wouter Bakker doet voor de tweede keer mee aan de Invictus Games. Beeld Joost Hoving
Marechaussee Wouter Bakker doet voor de tweede keer mee aan de Invictus Games.Beeld Joost Hoving

De Britse beschermheer prins Harry en zijn vrouw Meghan Markle zijn de hele week aanwezig bij de Invictus Games in het Zuiderpark in Den Haag om de sporters – uit twintig landen – te steunen. De Amerikaanse vicepresident Kamala Harris reist af en koning Willem- Alexander en koningin Máxima wonen de sluitingsceremonie bij om de sporters, onder wie 28 Nederlandse deelnemers. te eren.

Aan belangstelling geen gebrek, maar de staatshoofden en royals vervullen een bijrol. Deze week staan de gewonde militairen die hier zichzelf gaan overwinnen, in de spotlights . De meeste deelnemers zijn gewond geraakt tijdens missies of werk en allemaal hebben ze een rugzak vol heftige ervaringen.

Enorme boost voor zelfvertrouwen

Mentaal of fysiek hebben ze in een diep dal gezeten of zijn ze nog hard bezig daaruit te komen. En dat is waar de Invictus Games bij kunnen helpen, weet marechaussee Wouter Bakker (38) uit Leiden. Hij doet voor de tweede keer mee, nadat hij in 2016 bij een motorongeluk onder werktijd zwaargewond raakte waardoor hij zijn linker onderbeen moet missen. “Wie met zo’n groep sport, hoeft niet uit te leggen waar hij of zij vandaan komt. Wat er aan de hand is, als het even niet lukt. Of als het juist wel lukt. Dat maakt het zo mooi.”

Straks speelt Bakker in een oranje shirt met zijn collega’s zitvolleybal en rolstoelbasketbal. Het publiek in het stadion gaat hem vleugels geven en is een enorme boost voor zijn zelfvertrouwen, weet hij. Zo ging dat ook toen hij in 2018 in Australië meedeed. Maar hij leerde er ook reflecteren toen hij bijvoorbeeld iemand met drie amputaties in het water zag springen en de overkant zag halen. “Dan denk je wel even bij jezelf; wat stel ik mij nu weer aan, met een kapotte enkel.”

Accepteren

Het zijn die ervaringen en inzichten op de Invictus Games die deelnemers verder moeten brengen in het leven. Een medaille scoren is mooi, maar niet het mooiste. Bakker leerde door de Invictus Games beter te accepteren wat hij na zijn ongeval nog wél kan. Want dat was geen gemakkelijk proces. De marechaussee dacht lang dat hij er wel weer bovenop zou komen toen hij met zijn motor op een betonblok botste. Al werd hij zwaargewond wakker op de intensive care met een verbrijzelde enkel. Zeker in het begin onderschatte hij de ernst van die verwonding. Hij dacht dat hij na een half jaar wel weer op de fiets kon zitten. Maar dat duurde en duurde tot de arts hem vertelde dat hij waarschijnlijk nooit meer helemaal normaal zou kunnen lopen.

Volleyballen, iets wat hij bijna zijn leven lang had gedaan, ging niet meer. Van zitvolleybal moest hij aanvankelijk niets hebben. “Dat is voor mensen die gehandicapt zijn, zei ik.” Totdat zijn vriendin hem aanspoorde toch eens bij een inloop te gaan kijken. “Dat heeft voor mij veel deuren geopend. In die zaal zaten lotgenoten en ontdekte ik weer wat een leuk spelletje het is. Ook zittend.”

Gekozen voor amputatie

Na anderhalve week speelde hij alweer competitie. Al bleef de dagelijkse pijn van zijn verbrijzelde enkel hem parten spelen. Met revalideren kwam hij niet verder. Maar accepteren dat hij een leven lang met pijn moest blijven zitten, wilde hij niet. Bakker besloot zijn onderbeen te laten amputeren en te kiezen voor een prothese. “Sommige mensen waarschuwden mij dat dit niet wilde zeggen dat ik er beter van werd. Maar ik was eigenwijs en ging ervoor. Het is de beste keus geweest. Ik kan nu al meer dan voor de operatie in oktober vorig jaar. Mijn rolstoel of krukken hoeven lang niet meer altijd mee.”

Zijn doelstelling om zijn nieuwe leven te accepteren heeft hij met deze amputatie al bereikt. Toch gaat ook deze Invictus Games bij Bakker veel losmaken, verwacht hij. Al was het maar omdat er nu veel familie en vrienden aanwezig zijn om hem te steunen. “De mensen die dicht bij je staan zijn zo ontzettend belangrijk bij de revalidatie. Zij zien ook de moeilijke momenten thuis. Weten wat je hebt doorgemaakt om hier te komen. Het is prachtig om ook dit met elkaar mee te maken.”

Meer over