PlusAlbumrecensie

Winters Tales is een ideale kerst-cd, maar ook ongelooflijke kitsch

Erik Voermans
Winter Tales. Beeld
Winter Tales.

Winter Tales is een anthologie van kerstrepertoire die onder de hoede van Deutsche Grammophon tot stand is gekomen. Twaalf stukken, vertolkt door twaalf artiesten die je allemaal in de neoklassieke hoek zou kunnen scharen, wat hier zoveel betekent als langzame tempi, meditatieve sferen, uiterste welluidendheid en veel galm. Ideale muziek om op kerstavond, met veel te veel rode wijn op, een uurtje in het haardvuur te staren (al moet dat vanwege het milieu ernstig worden afgeraden) om het jaar te overdenken, of om op de bank bij weg te dommelen.

Het album begint met Wanting to Believe van Roger Eno en Brian Eno, die een nieuwe, eigentijds-stichtelijke tekst schreven op O Holy Night. ‘In our dark times/we light a light and we leave it to shine’, zingt Brian Eno. Prachtig natuurlijk, maar je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat de Eno’s zelf hard hebben moeten lachen om de geweldige kitsch die ze hebben geproduceerd.

Ook de andere artiesten hebben bewerkingen gemaakt van kerstrepertoire uit eigen land, van Vikingur Olafsson (IJsland), Peter Gregson (Schotland), Ane Brun (Noorwegen) met een eigen versie van Er is een roos ontsprongen, tot Abbott, die Nu zijt wellekome een Arvo Pärtbehandeling geeft. Joep Beving sluit af met de Sinfonia uit het tweede deel van Bachs Weihnachtsoratorium. Zijn bewerking, met een galmende delay die de melodie in de weg zit, bewijst dat de gedachte ‘aan de muziek van Bach kun je niets verknallen’, omdat ze overal tegen alles bestand is, aan herijking toe is. In de open haard ermee.

Klassiek

Diverse artiesten
Winter Tales
(Deutsche Grammophon)

Meer over