PlusInterview

Willem Smit is genomineerd voor de Amsterdam Prijs: ‘Mijn muziek is wat dwarser dan gebruikelijk is’

Zes kunstenaars(-duo’s) en instellingen zijn genomineerd voor de Amsterdamprijs voor de Kunst. Popmuzikant Willem Smit (25) maakt kans op de Stimuleringsprijs.

Willem Smit gaf met zijn band Personal Trainer eerder dit jaar een 24 uur durend concert in Paradiso. Beeld Eva Plevier
Willem Smit gaf met zijn band Personal Trainer eerder dit jaar een 24 uur durend concert in Paradiso.Beeld Eva Plevier

Willem Smit is een centrale figuur in de Nederlandse en vooral Amsterdamse indiescene. Een aanjager en verbinder noemt de jury van de Amsterdamprijs hem. Hij is halverwege de twintig, maar op zijn c.v. prijkt al een hele lijst van bands waarin hij speelde dan wel speelt: Palio Superspeed Donkey, Canshaker Pi, Steve French en The Industry.

Tegenwoordig richt Smit zijn aandacht vooral op Personal Trainer, waarmee hij met telkens wisselende muzikanten op het podium staat. Eerder dit jaar gaf hij met Personal Trainer een 24 uur durend concert in Paradiso, dat online was te volgen. Ook verscheen van Personal Trainer dit jaar het album Gazebo.

Uit het juryrapport: ‘Uit de muziek van Willem Smit spreekt niet alleen een tomeloze energie, maar ook een begenadigd vakmanschap. Zijn muziek is onmodieus in de positieve zin van het woord. Met zijn experimentele, vurige, creatieve muziek, zijn Willem Smit en zijn bands een voorbeeld in de nationale en internationale indiescene.’

Wat kenmerkt je werk?

“Mijn muziek is wat dwarser dan gebruikelijk is in de popmuziek. Het zal soms best lijken op wat er in de jaren tachtig en negentig aan alternatieve gitaarmuziek werd gemaakt. Ik houd veel van The Fall en ik luister al sinds de middelbare school naar The Pixies. Maar ik volg tegenwoordig ook goed wat er nu gebeurt. Ik vond het op een gegeven moment wel suf van mezelf dat het muzikaal steeds meer van hetzelfde was. Dus luister ik nu ook naar hiphop en werk ik zelf ook met computer. Scram C Baby, de band van mijn vader, vind ik trouwens ook goed.”

Wat betekent Amsterdam voor je?

“Tot mijn twintigste woonde ik in West, tegenwoordig parasiteer ik bij mijn vriendin en haar familie in Oost. Amsterdam is altijd mijn backdrop geweest, maar ik heb verder niet een heel duidelijk gevoel bij de stad. Ik ben niet zo’n chauvinistische Amsterdammer die denkt dat het alleen hier oké is.”

Ben je als zoon van een popmuzikant opgegroeid met muziek?

“Valt wel mee. Mijn vader heeft niet extra zijn best gedaan zijn liefde voor muziek op mij over te dragen of zo. Ik denk dat hij het zelfs een beetje vreemd vindt dat ik nu hetzelfde doe als hij. Hij is er wel heel trots op; hij is naar anderen erg luidruchtig over mijn muziek. Als ik in Amsterdam speel, komt hij ook altijd luisteren. Hij staat dan ergens achterin de zaal. Mijn moeder is vooraan aan het dansen.”

“Toen ik nog klein was, vond ik het verschrikkelijk om naar een optreden van de band van mijn vader te gaan – ik herkende hem daar op het podium helemaal niet meer als mijn vader. Het veranderde toen ik naar de middelbare school ging. Je zou kunnen zeggen dat ik vanaf dat moment meer met zijn muziek dan met hemzelf optrok.”

Je vriendin Pip Blom is ook popmuzikant. Praten jullie wel eens over iets anders dan muziek?

“O, zeker wel. Er is in ons leven veel meer dan muziek. Maar het is wel leuk om iemand naast je te hebben die begrijpt hoe leuk en soms ook moeilijk het is om muzikant te zijn. Net als mijn vader zit ook Pips vader in de muziek; hij speelde in de jaren tachtig al in Eton Crop. Pips ouders zijn erg betrokken bij haar muziek; haar vader is soms chauffeur bij tours, haar moeder doet de merchandising. Ik zit met mijn vader weleens in de kroeg te kletsen over liedjes waar ik mee bezig ben. Hij wordt steeds eerlijker in zijn oordeel, we gaan meer om als gelijken. Misschien dat hij het eerder voor zich hield als hij iets niet zo goed vond.”

Hoe was het om 24 uur op te treden in Paradiso?

“Heel vreemd. Tijdens het proces leek het heel lang te duren, na afloop voelde het juist kort. We speelden vanaf twaalf uur ‘s middags. Pas om acht uur ‘ochtends sloeg de vermoeidheid toe en raakte ik in een andere staat van bewustzijn. We stonden half te slapen op het podium, ik was een paar keer echt bijna weg. Het laatste uur ging juist weer heel goed. Toen waren er ook iets meer mensen in de zaal dan eigenlijk mocht, er kwam veel Paradisopersoneel kijken. Dat laatste stuk voelde als een muzikale eindsprint.”

Wat doe je over vijf jaar?

“Ik hoop dat ik mijn ding kan blijven doen. Dat ik nog steeds platen maak en dat het rendabel blijft. Pip doet het goed in Engeland, ik ben ook bezig met het buitenland en ga toeren in Frankrijk, België en Duitsland.”

Het prijzengeld van de Amsterdamprijs bedraagt 35.000 euro. Wat ga je ermee doen als je wint?

“Omdat ik ervan uitga dat ik niet win, heb ik daar serieus nog helemaal niet over nagedacht. Maar je zou met zo’n bedrag mooie projecten kunnen financieren. Twee jaar geleden ben ik met een groep muzikanten naar Vlieland gegaan om daar samen liedjes te schrijven en op te nemen. Zoiets wil ik nog wel een keer. Met 35.000 euro kan veel.”

De shortlist van de Amsterdamprijs

De zes genomineerden voor de Amsterdamprijs voor de Kunst, de grootste cultuurprijs van de stad, in de categorieën ‘Stimuleringsprijs’ en ‘Werk van het Jaar’:

1. Zeinab El Bouni

2. Cherella Gessel

3. Willem Smit

4. The Hmm

5. Klassen van Ester Gould en Sarah Sylbing

6. De Miracle Garden van Elspeth Diederix

In de categorie Bewezen Kwaliteit is niemand genomineerd maar wordt wel een prijs uitgereikt; de drie winnaars worden 11 oktober in ITA bekendgemaakt.

Meer over