Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

We hadden allemaal thuis willen blijven

PlusBabs Gons

Babs Gons

Een jongetje, stevig vastgehouden in de armen van zijn vader, huilt hartverscheurend door de gang van het OLVG. Zijn moeder staat ernaast, kijkt af en toe naar hem op en probeert hem met zachte, lieve woorden te troosten. Maar het kind is ontroostbaar, het huilt hard met open mond, tranen stromen over zijn wangen. In zijn hand houdt hij het touwtje vast van een vrolijke, glanzende ballon die meedanst met elke beweging.

Ik zit met wel honderd mensen in de wachtkamer van de afdeling bloedafname. Het jongetje herhaalt achter elkaar dezelfde woorden en het duurt even voordat ik ze opvang. “Ik wil thuisblijven. Ik wil thuisblijven,” tussen het snikken door, krijst hij de woorden de volle hal in, waar ze aan de muren blijven plakken.

Ik bekijk de massa mensen om me heen en denk, we hadden allemaal thuis willen blijven. De vrouw met infuus in een rolstoel, voortgeduwd door een mantelzorger, die voorzichtig vraagt of het lang duurt. De ziekenhuismedewerker die kortaf antwoordt dat het heel lang duurt zonder afspraak. De mantelzorger die vraagt of ze niet even voor mag, het gaat niet zo goed. De vrouw achter de balie die streng haar hoofd schudt.

De man van ruim twee meter die in een net iets te krap jasje, voorbij sjokt, hij had denk ik ook thuis willen blijven. De vrouw met brandweerautorood haar die de pagina’s van een tijdschrift zo hard en nijdig omslaat dat ik me afvraag wat het blad haar in vredesnaam heeft aan gedaan. De ongeduldig ogende mensen die constant de tijd op hun mobiele telefoons controleren. De mensen die bij elk volgnummer dat wordt aangekondigd zuchten omdat ze nog niet aan de beurt zijn.

We hadden, net als het jongetje met de dansende ballon, allemaal liever thuis willen blijven. Ik kan me zo voorstellen dat hij doorheeft dat thuis geen dingen gebeuren die hier wel gebeuren. Ik wil ook liever thuis blijven. Nu ik net dit weekend de woonkamer opnieuw heb geverfd. Omdat ik de deur achter me dicht kan trekken en dan even de regisseur van mijn eigen leven ben. Omdat ik me dan veilig waan.

Overal hadden mensen thuis willen blijven, in plaats van in de rij te staan voor de grens, voor de afdeling bloedafname, voor vervelende onderzoeken. Voor de wachtlijst voor een beter leven.

En nu onze huizen, kamertjes, hokjes en opvangplaatsen steeds duurder en begeerlijker worden, is er misschien nog meer reden om thuis te willen blijven. Om er echt alles uit te halen.

Het jongetje draagt even het leed van de hele wereld op zijn schouders. In plaats van een wereldbol, een blauwe dansende glanzende ballon bungelend boven zijn hoofd. We hadden thuis willen blijven.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over