PlusDansrecensie

Wat ziet die klassieke techniek er toch cool uit, uitgevoerd in nonchalante kleding

In het nieuwe programma Shooting Stars slaat de Junior Company van Het Nationale Ballet het gebruikelijke blokje klassiek repertoire over. Naast de beproefde publiekslieveling In the Future (1986) van Hans van Manen presenteren de jonge danstalenten liefst vier wereldpremières.

Fritz de Jong
Met Bloom levert de originele choreograaf Milena Sidorova haar meest complete ballet tot dusver af. Beeld Altin Kaftira
Met Bloom levert de originele choreograaf Milena Sidorova haar meest complete ballet tot dusver af.Beeld Altin Kaftira

Milena Sidorova bijt het spits af met de langste en sterkste première van de avond. In Bloom draait het om het vormen van je identiteit als jongvolwassene. Op het optimistische a capella van stemkunstenaar Bobby McFerrin mogen eerst drie mannen – nonchalant gekleed in lange broek en wijd overhemd – het leven dat nog komen gaat omarmen. Dan is het de beurt aan vier vrouwen om net zo losjes swingend hun jeugdigheid te etaleren. Moeiteloos verheffen ze zich op spitzen – en wat ziet die klassieke techniek er toch cool uit bij danseressen in straatkleding.

Op organische wijze dijt het ensemble uit naar negen dansers, om net zo organisch weer in te krimpen. De overgangen zijn naadloos en de variatie in combinaties is overweldigend. De van origine Oekraïense Sidorova, die al zeventien jaar bij Het Nationale Ballet danst, onderscheidt zich de laatste jaren als een origineel choreografietalent. Met Bloom levert ze haar meest complete ballet tot dusver af.

Vastgeroeste genderrollen

Net als Sidorova nu, was ook ex-HNB-danser Peter Leung enige tijd Young Creative Associate bij het gezelschap. Dat de Brit als ambachtsman een duet in elkaar kan zetten dat de aandacht vasthoudt bewijst hij in zijn creatie (pas de deux). Dat moet ook wel, want het duet komt twee keer voorbij. De eerste keer gedanst door twee mannen en daarna door man en vrouw.

Hiermee bekritiseert Leung de vastgeroeste genderrollen in de klassieke balletpraktijk. Erg diep graaft die kritiek niet. Erger is het dat de dans overvleugeld wordt door muziek en tekst van een nogal kitscherige popsong van de Franse artiest Woodkid.

De 19-jarige Zoë Greten studeert nog aan de Nationale Balletacademie. Haar choreografie If Only I Knew the Right Way draait om zaken als onzekerheid en het maken van de juiste keuzes. Het op klaaglijke klanken van IJslander Jóhann Jóhannsson gezette ballet voor vijf dansers is een beetje diffuus, maar dat past bij het thema. Opvallend is hoe trefzeker de jonge maakster haar dansers in de ruimte plaatst.

Het kwartet wereldpremières wordt gecompleteerd door veteraan Marta Reig Torres, die in The Sublimeness of Nobody de danser als sculptuur wil behandelen en die ernaar streeft zowel dansers als publiek ‘in het moment’ te laten zijn. Mij bleef het wat te veel in abstractie hangen. Torres’ streven levert wel een reeks mooie beelden op. En vooral: een prachtige vloeiende solo van het Frans-Egyptische talent Luca Abdel-Nour.

Shooting Stars

Door Het Nationale Ballet Junior Company
Gezien 5/5 Amstelveen
Te zien 9/5 ITA, 24/5 Haarlem

Meer over