Plus

Wat Annie Lennox wilde zeggen: ze was geen flamboyante popster, maar gewoon een mens

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: Diva van Annie Lennox.

Stefan Raatgever
Album Diva (1992) van Annie Lennox. Beeld
Album Diva (1992) van Annie Lennox.

Deze week is het dertig jaar geleden dat het eerste soloalbum van voormalig Eurythmicszangeres Annie Lennox verscheen.

Hoogste positie in de hitlijsten: 1 in Groot-Brittannië, 23 in de Verenigde Staten en 5 in Nederland.

Terug in de tijd

Op 25 januari 1990 gaf popduo The Eurythmics in het Braziliaanse São Paulo z’n laatste concert van een lange wereldtouree. De band van multi-instrumentalist Dave Stewart en zangeres Annie Lennox had in 1989 met We Two Are One voor het eerst een album afgeleverd dat als een commerciële én creatieve flop mocht worden beschouwd.

In het vliegtuig naar huis, naar Engeland, besefte Lennox echter dat ‘twee niet langer één waren’. Of zoals ze het later bij de BBC formuleerde: ‘Dave en ik voelden allebei dat de reis voorlopig was afgelopen.’

Nadat het liefdeskoppel Stewart en Lennox al eerder ophield te bestaan, strandden nu ook The Eurythmics. Lennox bezon zich op haar toekomst. Ze was met haar peroxideblonde kapsel en androgyne look een van de gezichtsbepalende figuren van de jaren tachtig geworden, maar de roem had haar beetje bij beetje gesloopt. Ze verlangde naar een stiller, normaler leven. Precies negen maanden na het concert in São Paulo werd haar eerste kind geboren.

Aan het einde van de zomer van 1991, anderhalf jaar na de zwanenzang van The Eurythmics, ging Lennox weer aan het werk. Schreef ze eerder altijd de teksten bij de muzikale ingevingen van Stewart, dit keer componeerde ze geheel zelf. Een van de eerste songs die ontstond was volgens Lennox ‘een dialoog met mezelf’. De ballad Why werd later vaak als traditioneel gebrokenhartenlied uitgelegd, maar Lennox schreef het als een interne monoloog over roem, frustratie en onbegrip.

Het nummer werd de belangrijkste bouwsteen voor een soloalbum dat Diva zou gaan heten. Ironisch bedoeld, legde Lennox uit. Het ging haar om het onderuit halen van de perceptie die over haar was ontstaan na een decennium van marcheren over de middle-of-the-road van de popmuziek. Ze was geen flamboyante popster, maar gewoon een mens, wilde Lennox zeggen.

Het werd niet door iedereen begrepen. Wat in die zin niet hielp, was dat Diva (1992) in eigen land nog beter verkocht dan het meest succesrijke Eurythmicsalbum, Revenge uit 1986, had gedaan.

Waarom nu herbeluisteren?

Hoewel geruchten over een Eurythmicsreünie nooit ver weg zijn, is het veilig te stellen dat Lennox nooit meer krachtiger zou klinken dan op Diva. Witte soul en pop kwamen er op een glorieuze manier op samen en Lennox drenkte ze vocaal in de melancholie. Ze was haar imago als glossy eighties-icoon in één klap kwijt.

Verder luisteren?

Het album Diva bleek niet het begin van een glorierijke sololoopbaan voor Annie Lennox. De zangeres wilde meer tijd besteden aan het opvoeden van haar dochters en bracht in de jaren negentig alleen nog het enigszins onevenwichtige coveralbum Medusa uit. Daarvan werd het knappe No More I Love You’s wel een hit, maar het duurde tot 2003 voor er nieuw eigen materiaal kwam van Lennox. Bij het verschijnen van het introspectieve album Bare was Lennox’ momentum vervlogen, maar die plaat is nog steeds het beluisteren waard.

Meer over