PlusConcertrecensie

Vroeger is waar het om draait bij Eric Clapton in de Ziggo Dome, maar echt vlammen wil het niet

Zijn kwaliteiten als gitarist staan buiten kijf, maar bij het eerste van twee concerten in de Ziggo Dome maakte de Britse gitarist Eric Clapton een niet heel erg geïnspireerde indruk.

Peter van Brummelen

Eric Clapton

Rock
Gehoord: Ziggo Dome, 7/6

Eric Clapton. Beeld Redferns
Eric Clapton.Beeld Redferns

Eric Clapton is weer aan het toeren. Vorige maand nog moest hij concerten in Zürich en Milaan afzeggen, omdat hij positief testte op covid. Er schuilt enige ironie in het feit dat juist hem dit overkwam, want de gitarist liet zich tijdens de coronapandemie kennen als een fanatieke wappie.

Uit protest tegen de coronamaatregelen nam hij samen met collega-oudgediende Van Morrison het nummer Stand and Deliver op. Kenmerkende zinsnede daaruit: Do you wanna be a free man / Or do you wanna be a slave? Ze maakten allebei wel eens een betere song, op zijn allermildst uitgedrukt.

Het doet verder niets af aan Claptons kwaliteiten als gitarist natuurlijk. Het doet ook zeker niets af aan al die prachtige muziek die hij maakte in de jaren zestig en zeventig. En vroeger is waar het om draait bij het eerste van twee concerten van Eric Clapton in de Ziggo Dome.

Wat betreft nummers van eigen hand die hij speelt, is het dertig jaar oude Tears in Heaven de recentste song. De uitgevoerde bluessongs van anderen, zo ongeveer de helft van de setlist, gaan zelfs terug tot voor de oorlog. Niets mis met achteromkijken, maar hij weet het muzikale verleden niet echt tot leven te wekken.

Oude ambachten

Tuurlijk, Eric Clapton is ook op 77-jarige leeftijd nog altijd een technisch zeer begaafde gitarist. Liefhebbers kunnen op videoschermen met ingezoomde beelden precies volgen wat hij allemaal uithaalt op de snaren. Hij weet zich bovendien omringd door puike muzikanten, maar werkelijk vlammen wil het vanavond maar niet.

Ooit schreven zijn fans thuis in Engeland op de muren dat hij God was, anno 2022 lijkt een concert van Eric Clapton wel een demonstratie oude ambachten. De bluesnummers zijn volkomen losgezongen van hun oorspronkelijke maatschappelijke context. De eigen songs, teruggaand tot zijn tijd in powertrio Cream, ontberen de pit die ze vroeger in zulke ruime mate bezaten.

Als Eric Clapton lol heeft in wat hij staat (en soms: zit) te doen, dan weet hij dat goed te verbergen. De hele avond dat strenge gezicht, de conversatie met het publiek beperkend tot hier en daar een ‘thank you’. Ook opvallend: hij lijkt geen moment oogcontact te maken met zijn bandleden.

Zuiderkerk

Het overtuigendst is hij in het rondje akoestische songs halverwege de show, waarbij je in Driftin’ Blues zowaar de indruk krijgt dat Clapton en de zijnen nu eens niet precies dezelfde solo’s speelden als elke avond van de tour.

En lekker is de uitvoering van Bob Marleys I shot the sheriff, waarvan niet alleen het intro volledig is omgebouwd, maar dat ook een lekker lange gitaaruitloop heeft, waarbij de rest van de band zo goed als stilvalt. Knap hoe Clapton solerend toch die typische reggaebeat weet vast te houden.

Aan het einde van de show is er Cocaine. Dat klonk eerder op de dag ook al uit de toren van de Zuiderkerk. Echt waar, de beiaardier speelde ’s middags een medley van Clapton-nummers op het carillon. Beneden op straat klonk het zeker bij dat rockende Cocaine of hij met heel veel plezier op de stokken en pedalen van zijn instrument zat te rammen.