Vooral veel routinewerk bij Gouden Strop

In Lust vertoont de Belgische auteur Luc Deflo (in België zeer gewaardeerd, in Nederland nauwelijks bekend) het kunstje dat we kennen van Fatal attraction en honderd vergelijkbare films. Womanizer Dirk doet het met Inge. Maar na een paar keer vindt hij het wel genoeg. Zij niet. Enzovoort. De zaak escaleert in rap tempo en de lezer begrijpt dat dit niet goed afloopt. Zal zij hem vermoorden of hij haar? Na het misdrijf zoekt een politieman de zaak uit. Eind goed al goed, in een routineuze thriller van dertien in een dozijn.

De eveneens Vlaamse Bavo Dhooge toont zich in Stiletto libretto - al dan niet bewust - een volgeling van Carl Hiaasen. De lezer wordt geacht van de ene lachstuip in de andere te schieten, en het gekste is niet gek genoeg. Kleine crimineel Jimmy Hendricks (leuk) krijgt de onderwereld van Los Angeles achter zich aan nadat hij een autobiografisch manuscript heeft gejat en laten uitgeven. Dhooges compositorische vondsten zijn merendeels behoorlijk flauw. Zoals de man die door een zeldzame ziekte letterlijk liters zweet verliest. Of een ecologisch denkende wapenhandelaar. Volgens het juryrapport doet het boek niet onder voor The Sopranos. We moeten vrezen dat de jury dat meent.

De laatste jaren worden veel thrillers geschreven met twee ogenschijnlijk verschillende verhaallijnen die later in het boek samenkomen. Voor de verandering wisselt Gauke Andriesse in Stilzwijgen twee verhaallijnen af die niets met elkaar te maken hebben. Privédetective Havix is nu eens op zoek naar een jonge Slowaakse, die waarschijnlijk op de Amsterdamse Wallen in de prostitutie is beland, dan weer onderzoekt hij de herkomst van een geheimzinnig schilderij. Door de vele bijvoeglijke bepalingen doet de toon van het boek denken aan het polygoonjournaal van de jaren vijftig. Alleen de grapjes van Philip Bloemendal ontbreken.

Elizabeth, hoofdpersoon van Judith Vissers roman Stuk, wordt op school gepest, en niet zuinig. Dit is natuurlijk heel zielig. De schrijfster maakt het ons echter niet gemakkelijk met haar heldin mee te leven. Niet alleen verkeert Elizabeth met bijna de hele wereld op voet van oorlog, ook werkt ze zelf mee aan haar impopulariteit door zich vol te vreten en zich opzettelijk lelijk te kleden. Wanneer ze definitief haar greep op de werkelijkheid verliest, komt dat als een opluchting: met een gevaarlijke gek hoef je geen medelijden te hebben.

De enige Stropkandidaat die we serieus kunnen nemen is Daglicht van Marion Pauw. Advocate Iris Kastelein komt in contact met een autistische man die, verdacht van een dubbele moord, zijn dagen slijt in een tbs-kliniek. Ze heeft aanwijzingen dat deze Ray en haar moeder elkaar hebben gekend. Misschien zijn ze zelfs familie van elkaar. Niet alles in dit knap gecomponeerde boek is in orde. Het verhaal heeft een gekunstelde ontknoping en de dialogen klinken soms onnatuurlijk. Ondanks die schoonheidsfoutjes laat Daglicht de concurrentie ver achter zich. (HANS KNEGTMANS)

www.crime.nl/goudenstrop

De Gouden Strop 2008 was voor Charles Den Tex. Foto ANP/Olaf Kraak Beeld
De Gouden Strop 2008 was voor Charles Den Tex. Foto ANP/Olaf Kraak
Meer over