PlusInterview

Vlaams liefdesdrama op een Schots eiland: ‘Het is zo afgelegen dat we niet elk weekend terug naar huis konden’

Na vier zwartkomische roadmovies in eigen land pakt de Waalse regisseur Bouli Lanners (56) het serieuzer aan in het volwassen liefdesdrama Nobody Has to Know. ‘Daar ben ik inmiddels oud genoeg voor.’

Joost Broeren-Huitenga
Michelle Fairley en acteur en regisseur Bouli Lanners in ‘Nobody Has to Know’. Beeld
Michelle Fairley en acteur en regisseur Bouli Lanners in ‘Nobody Has to Know’.

De Waalse filmmaker Bouli Lanners wilde eens wat anders. Hij bouwde, in ieder geval bij een bepaalde groep kijkers, een flinke reputatie op in het zwartkomische genre. Maar in zijn nieuwe film Nobody Has to Know mikt hij op volwassen liefdesdrama.

Als acteur is Lanners, al sinds zijn filmdebuut met een bijrol als ‘gangster’ in Toto le héros (1991) gespecialiseerd in knorrige, wat morsige types. Een persona dat hij net zo makkelijk inzette voor serieuze drama’s als platte komedies. Maar hij kwam vaak het best tot zijn recht in de films van geestverwanten Benoît Delépine en Gustave Kervern, die een hardvochtige realiteit met een mild spottende blik bekijken.

In hun voetsporen maakte Lanners sinds 2005 vier eigen films: Ultranova, Eldorado, Les géants en Les premiers les derniers. Vier roadmovies in een stilstaand land. Hij schreef ook zelf de scenario’s, en speelde vaak zelf een hoofdrol.

Dat geldt ook voor Nobody Has to Know, maar daar houden de vergelijkingen wel zo’n beetje op. “Mijn producent spoorde me aan iets te maken buiten mijn comfortzone,” zegt Lanners. “Dus dat deed ik. Ik trok naar Schotland en werkte voor het eerst in het Engels.”

Weg was dus het typerende Waalse landschap, met de schoonheid van het troosteloze; hier is er de strengere schoonheid van het Schotse landschap. En weg is de absurdistische humor; hier vertelt Lanners een serieus, volwassen liefdesdrama. “Daar ben ik inmiddels oud genoeg voor,” lacht de regisseur. “Ik wilde al heel lang een liefdesverhaal vertellen, maar pas nu durfde ik het aan. Ook omdat het heel persoonlijk is. Toen mijn vrouw en ik elkaar ontmoetten, durfde ik de eerste stap niet te zetten, en dit verhaal is daar een uitvergroting van.”

Gemeenschap

Het Schotse eiland Lewis is niet alleen de locatie, maar min of meer Lanners’ muze bij het maken van de film. “Eigenlijk ben ik geen filmmaker maar schilder,” zegt Lanners, die een opleiding aan de Brusselse kunstacademie voortijdig afbrak. “Het landschap van Schotland inspireert me eindeloos voor mijn schilderwerk; al twintig jaar blijf ik ernaar terugkeren. Nu wilde ik dat eindelijk ook een plek geven in mijn films. Het is bijna zoals in westerns: dat grootse landschap, het bijna goddelijke licht, en de mens daar als klein vlekje in.”

In eerste instantie trok Lanners naar Lewis, het meest noordelijke eiland van de Buiten-Hebriden, om een boek te bewerken tot filmscenario. “Maar dat bleek een flutboek, haha, echt een shitding.” En dus liet hij zich inspireren door zijn omgeving. Daar kwam het verhaal uit van Phil (Lanners), een migrant op het eiland die na een hersenbloeding zijn geheugen kwijtraakt, en Millie (Michelle Fairley), die hem vervolgens vertelt dat ze geliefden waren. Dat blijkt uiteindelijk ingewikkelder te liggen.

[Tekst loopt verder onder de trailer]

“Het personage Millie ontwikkelde ik vanuit de gemeenschap daar,” zegt Lanners. “Als je daar mensen wilt ontmoeten, moet je naar de kerk, dus dat deed ik. Daar zag ik de strenge kledij, met lange zwarte jurken en hoeden, maar ook het krachtige gevoel van gemeenschap. En Phil, dat ben ik gewoon zelf – mijn echte voornaam is Phillippe. Ik had hem kunnen zijn, in een ander leven, of misschien zelfs in dit leven nog.”

Kop in de wind

Toch was het in eerste instantie niet de bedoeling dat Lanners zelf de hoofdrol zou spelen. “We hadden iemand anders op het oog, een Italiaanse acteur, klein kereltje. Maar hij was niet beschikbaar toen we moesten draaien, en hij sprak bovendien geen Engels en bijna geen Frans, dus dat was onmogelijk.”

“Mijn producent en casting director hebben me ervan overtuigd de rol zelf te spelen. Gelukkig vond ik regisseur Tim Mielants, in wiens film De Patrick ik acteerde, bereid om me bij te staan op de set. Want in het Engels regisseren én acteren, dat ging me niet lukken.”

Niet alleen het personage Millie ontstond op Lewis; de hele film werd er gevormd. “Ik verbleef er, af en aan, zo’n zes maanden om het scenario te schrijven. Ik wandelde rond, bezocht allerlei plekken, stak m’n kop in de wind. En telkens als ik een locatie vond die me inspireerde, schreef ik een scène die daar plaats kon vinden. De plekken gaven mijn schrijven een richting, en toen het scenario klaar was had ik ook meteen alle locaties al geregeld, en zelfs wat bijrolspelers uit de lokale gemeenschap. Dus dat scheelde weer bij de preproductie, haha.”

Tijdens de opnamen waren zijn cast en crew al net zo embedded op het eiland. “Het is afgelegen, dus mensen konden niet, zoals bij een normale film, elk weekend terug naar huis. Iedereen was daar voor de complete draaiperiode. We aten samen, dronken samen, het was perfect.”

Bidden voor goed weer

Nobody Has to Know werd gedraaid in december en januari, wanneer de weerstomstandigheden in Schotland bepaald niet optimaal zijn voor filmopnames. Gelukkig werd Lanners bijgestaan door zijn moeder, die op de aftiteling staat als ‘weerconsultant’.

“Zij bidt voor goed weer,” lacht Lanners. “Twee maanden lang heeft ze elke dag gebeden dat we het weer mee zouden hebben, en het heeft gewerkt: als we regen nodig hadden, regende het; als de zon moest schijnen was hij er. Ze bidt voor al mijn films, en het heeft altijd gewerkt – maar ze werkt alleen voor mij, andere producties kunnen haar niet inhuren.”

Het barre weer was niet de enige tegenslag waar Lanners en zijn crew op het nippertje doorheen kwamen. “We rondden de opnamen af de dag voordat de Brexit van kracht zou worden – we wisten niet zeker of we het materiaal wel terug over de grens zouden krijgen. En we hadden nog een week aan reshoots in Frankrijk, die was klaar op de dag dat de eerste covidlockdown inging. Dus we zijn overal net doorheen gerold.”

Nobody Has to Know

Regie Bouli Lanners
Met Bouli Lanners, Michelle Fairley
Te zien in Cinecenter en Eye

Regisseur Bouli Lanners: ‘Mijn producent en casting director hebben me ervan overtuigd de hoofdrol zelf te spelen.’ Beeld
Regisseur Bouli Lanners: ‘Mijn producent en casting director hebben me ervan overtuigd de hoofdrol zelf te spelen.’
Meer over