PlusRecensie

Vance Joy blijft op nieuw album de knuffelbare maar onschadelijke troubadour

Het derde studioalbum van de Australische Vance Joy blijft netjes binnen de marges van het singer-songwritergenre. De liedjes, over opbloeiende, en soms verwelkende liefdes vormen samen een onschadelijke en net iets te weinig eigene plaat.

Stefan Raatgever
null Beeld

Zijn single Riptide uit 2013 werd een onvermoede megahit. Een op het eerste gehoor traditioneel singer-songwriterliedje – tokkelgitaar, verdwaalde percussie, overslaande stem – bleek geschikt voor elke radiozender, van nieuwskanaal tot hitstation. Inmiddels is de prijssong van Vance Joy op Spotify de anderhalf miljard streams voorbij en is Joy (de Australiër James Gabriel Keogh, 34) een vriendelijke en aanraakbare superster die over de wereld toerde met Taylor Swift en Pink.

Zijn kracht? Het verenigen van onontkoombare poprefreinen à la Ed Sheeran en zoete melodieën op de akoestische gitaar, zoals zijn voorgangers – Passenger, Jason Mraz, John Mayer, Jack Johnson – die al decennia spelen.

Vrolijkheid

Zijn derde studioalbum blijft in die zin keurig binnen de marges van het genre. De teksten gaan vooral over opbloeiende, en een enkele keer verwelkende, liefdes en Joy zingt ze alsof hij onder je balkon staat met een roos tussen de snaren van zijn gitaar. Dat hij daarbij de klankkleur van Coldplay’s Chris Martin in zijn stem heeft, past prima bij het imago van knuffelbare troubadour.

Leukste liedje van een verder onschadelijk en net iets te weinig eigen album is Catalonia (dat een meisjesnaam blijkt en niets met de Spaanse regio te maken heeft). Joy maakte er een vlotte popsong van die precies past bij wat hij met zijn artiestennaam wil uitstralen: vrolijkheid.

SINGER-SONGWRITER

Vance Joy
In Our Own Sweet Time
(Atlantic)

Meer over