PlusAlbumrecensie

The War on Drugs trekt je een wonderlijk universum in

Stefan Raatgever

Ze vormen misschien wel de onwaarschijnlijkste arenaband ooit. De mannen van The War on Drugs uit Philadelphia ogen live altijd enigszins verdwaald op het gigantische podium. En ook hun muziek, grotendeels uit de koker van frontman Adam Granduciel (42), is allerminst toegesneden op het grote gebaar van het popstadion.

Toch krijgt de groep inmiddels met gemak een zaal van het formaat Ziggo Dome vol. En de aandacht voor de groep zal met I Don’t Live Here Anymore alleen maar toenemen. Want na een loopbaan van inmiddels 15 jaar lukt het Granduciel het geluid van de band nog verder te perfectioneren.

Meer dan ooit omarmt The War on Drugs op z’n vijfde album de verhalende rock van Bruce Springsteen en Tom Petty om die vervolgens royaal te overgieten met een saus van dromerige elektronica en uitgesponnen gitaarwerk. Het levert zeker geen voor de festivalweide geschikte vuist-in-de-luchtrock op, maar wel een prachtig coherente plaat die de luisteraar steeds verder meetrekt in het wonderlijke universum van Granduciel.

Daarin spelen twijfel, gebroken romances en de pijn van eenzaamheid een grote rol. De titelsong is van alle sterke songs – zwakke momenten zijn er nauwelijks – de meest meeslepende. “Is life just dying in slow motion, or getting stronger every day? ” vraagt Granduciel. In het geval van The War on Drugs lijkt het laatste het waarschijnlijkst.

ROCK

The War on Drugs
I Don’t Live Here Anymore
(Atlantic)

Meer over