PlusFilmrecensie

The Story of My Wife is alles wat er mis is met boekverfilmingen

Het drie uur lange The Story of My Wife is een ongecompliceerde bewerking van de gelijknamige roman van de Hongaarse schrijver Milán Füst. Los van de mooie beelden is het een matte, boekachtige verfilming over een problematisch huwelijk.

Roosje van der Kamp
Léa Seydoux en Gijs Naber in The Story of My Wife. Beeld Csata Hanna
Léa Seydoux en Gijs Naber in The Story of My Wife.Beeld Csata Hanna

Soms komen twee kunstenaars samen die beiden zo eigenzinnig zijn, dat het resultaat wel net zo uniek moet worden. Die verwachting is er bij The Story of My Wife. De bekroonde filmmaker Ildikó Enyedi, regisseur van onder andere het poëtische en originele On Body and Soul, maakte een bewerking van Milán Füsts The Story of My Wife, een bekentenisroman van een onbetrouwbare verteller.

Zowel Enyedi’s filmmaken als Füsts schrijven hebben een droomachtige, subversieve kwaliteit. Maar in de verfilming van de Hongaarse roman uit 1946 heffen de kwaliteiten van de twee kunstenaars elkaar op. Het resultaat is een saaie, kleurloze, veel te lange boekverfilming over een problematische relatie.

The Story of My Wife vertelt over het huwelijk tussen de Nederlandse zeekapitein Jakob Störr (Gijs Naber) en de Franse Lizzy (Léa Seydoux). Hoewel het verhaal ogenschijnlijk om Lizzy draait, gaat het vooral over het beeld dat Jakob van haar heeft, een beeld dat bezoedeld is door zijn aanhoudende onzekerheid en jaloezie. Zo ontstaat een portret van een man die hunkert naar stabiliteit maar altijd op zoek is naar iets beters.

Jakob trouwt met Lizzy omdat ze de eerste vrouw is die hij op een middag een café binnen ziet wandelen. Hij heeft maagproblemen, wat nogal onhandig is als je op zee werkt, en iemand heeft hem geadviseerd dat de stabiliteit van een huwelijk zijn maag zal kalmeren. Jakob beschouwt zichzelf als een praktisch man, dus besluit hij gewoon te trouwen met de eerste vrouw die hij tegenkomt. Deze vrouw is Lizzy. Ze flirten een beetje en treden al snel in het huwelijk. Maar voordat ze elkaar echt kunnen leren kennen, vertrekt Jakob weer naar zee, waar hij maanden zal blijven. Het idee dat Lizzy maandenlang alleen thuis is, maakt hem gek.

Kritische roman wordt slap liefdesverhaal

De roman is een verhaal over seksisme, over de projecties van een man op een vrouw en zijn dubbele maatstaven, maar Enyedi maakt er bijna een liefdesverhaal van. Het is een frustrerende keuze. Lizzy, door Seydoux gespeeld als een zwoele societydame, is immers niet een echt persoon, maar een projectie. Het beeld dat we van haar hebben, bestaat alleen in Jakobs gedachten. Maar de film slaagt er niet in over te brengen dat dit allemaal Jakobs ideeën van Lizzy zijn en dat haar persoonlijkheid is gekleurd door Jakobs onzekerheden, angsten en dromen. De verbeelding van Lizzy voelt te concreet aan.

Als liefdesverhaal valt The Story of My Wife ook ontzettend tegen. Dat komt deels door het lichtelijk absurde uitgangspunt dat Jakob trouwt met de eerste vrouw die een café binnenstapt. Als gevolg daarvan leren Lizzy en Jakob elkaar nooit echt kennen en hebben ze vrijwel niets met elkaar gemeen. Dat maakt het moeilijk om geïnvesteerd te blijven in hun relatie, vooral wanneer die relatie wreed wordt.

Mooie beelden, stijf acteerwerk

Boekverfilmingen hebben ten onrechte een slechte reputatie, ze kunnen ontzettend meeslepend en origineel zijn. Toch gebeurt in The Story of My Wife alles wat er volgens critici mis is met boekverfilmingen: de dialoog is boekachtig en wordt nooit van de bladzijden gelicht waar hij vandaan komt. Het acteerwerk is daardoor stijfjes, de scènes zijn te lang en het verhaal bestaat uit een hoop plot maar voelt toch meanderend en saai aan.

De beelden waarin cameraregisseur Marcell Rév het verhaal vangt zijn het enige opmerkelijke van de film. Vooral het contrast tussen het leven op zee en het leven op land is visueel interessant. Maar deze beelden zijn het kijken naar de lange strubbelingen van een relatie waar we nooit echt in geïnvesteerd raken, niet waard.

Ildikó Enyedi

Ildikó Enyedi (66) is een van de belangrijkste Hongaarse regisseurs en scenarioschrijvers. Ze begon haar carrière als kunstenaar, voordat ze zich uiteindelijk richtte op het maken van films. Enyedi won in Cannes de Gouden Camera, de prijs voor de beste debuutfilm, voor haar eerste speelfilm My 20th Century (1989). Haar vorige film, On Body and Soul (2017), won de Gouden Beer, de hoofdprijs op het 67ste Internationaal filmfestival van Berlijn. Ook werd de film genomineerd voor de Oscar voor beste internationale film.

The Story of My Wife

Regie Ildikó Enyedi
Met Gijs Naber, Léa Seydoux
Te zien in Cinecenter, City, Tuschinski