PlusInterview

The Kikbassist schreef een kinderboek: ‘In de pandemie konden we geen kant op, maar in mijn hoofd was ik overal’

Marcel Groenewegen (43) is bassist bij The Kik en sinds kort ook kinderboekenschrijver. Hij schreef een ‘gameboek’ waarin kinderen kiezen wie ze willen zijn.’Lezers kunnen kiezen: wil ik een magiër zijn, een spion of een strijder?’

Lisanne van Sadelhoff
Marcel Groenewegen. Beeld Robert Lagendijk
Marcel Groenewegen.Beeld Robert Lagendijk

“Een boek maken heeft iets magisch. Ik vind het moeilijk uit te leggen wat dat precies is. Misschien dat je als schrijver iets tastbaars achterlaat? Ik heb journalistiek gestudeerd, maar belandde in de muziek: sinds 2011 ben ik bassist van The Kik. Mijn drang om te schrijven bleef intussen kriebelen.”

“Toen we voor een song samenwerkten met de inmiddels overleden Armand, dacht ik: over hém wil ik wel schrijven. Het werd een biografie en toen twee jaar geleden door de pandemie al mijn shows werden gecanceld, dacht ik: ik moet weer gaan tikken. De dagen waren lang, vulden zich met wandelingen en thuisonderwijs, maar ik had het nodig om iets te doen. Ik houd van een dagritme.”

“En ik houd van bordspellen. Dat deed ik vroeger al, mijn vader had er een hekel aan, maar ik pushte altijd tot hij overstag ging, en ik had ook een broertje met wie ik uren kon spelen. We speelden dan HeroQuest en dat speel ik nu ook met mijn kinderen. In die bordspellen ben je zelf een held.”

Tegen monsters vechten

“Ik zocht op Google iets op over dit spel, toen ik ontdekte dat er ook boeken over zijn, én over heel veel andere bordspellen. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het gameboek is een genre uit de jaren tachtig – ik heb het zelf niet uitgevonden, mocht je dat denken.”

“Het is een vervolg op een Amerikaanse boekentrend uit de jaren zeventig, choose your own adventure, waarbij de lezer zelf kiest hoe het verhaal verder gaat. In de jaren tachtig hebben een paar jongens daar een game-element aan toegevoegd, zodat lezers met dobbelstenen tegen monsters konden vechten. Dus die boeken bestelde ik.”

“Mijn zoontje wilde ze ook lezen, maar ze waren allemaal in het Engels. Toen dacht ik: de muziek staat stil, dus ik ga schrijven. Het ging best makkelijk. Als ik muziek maak, doen we dat met alle bandleden – het is een gezamenlijk proces. Dit was in mijn eentje achter mijn laptop. Als ik meedenkers nodig had, liet ik het aan vrienden, ouders of mijn vrouw lezen.”

Magiër en spion

“Het verhaal speelt zich af in Ulvenria. De uitgeverij vroeg: ‘Hoe kom je aan die naam?’ Dat is gewoon een kwestie van letters achter elkaar plakken. Mijn dochter heeft het ook altijd over fantasieplekken, ze leeft dan in haar hoofd bijvoorbeeld in Aquador, daar heb ik Kalador van gemaakt.”

“Het mooie was: juist tijdens die pandemie konden we geen kant op, maar in mijn hoofd was ik overal, en de lezers nu dus ook. Ze kunnen kiezen: wil ik een magiër zijn, een spion, of een strijder? Ze komen hoe dan ook tot het einde van het verhaal, maar kunnen het zo elke keer op een andere manier beleven.”

“Mijn dochter is acht, nét te jong, dus we lezen het haar voor. Mijn zoontje van tien is thuis een magiër en op school, waar ze Schaduwkraai ook in de klas lezen, is hij een spion. Hoe heerlijk is dat, dat je zelf kan kiezen wie je bent, en wat je kan?”

null Beeld

Schaduwkraai

Marcel Groenewegen
Uitgeverij Witte Leeuw, €15,99
224 blz.