PlusAlbumrecensie

Te veel songs op Keys neigen naar liftmuziek

Stefan Raatgever
null Beeld -
Beeld -

Een dubbelalbum dat uit twee vrijwel identieke platen bestaat. Dat kunststukje probeert Alicia Keys te laten slagen op Keys, de opvolger van Alicia uit 2020. De zangeres, die alweer 20 jaar geleden doorbrak met de majestueuze pianoballade Fallin’, heeft haar achtste studiowerk gesplitst en de helften Originals en Unlocked gedoopt.

Het tweede deel bevat alternatieve, opgevoerde versies van de originelen op de eerste helft. Unlocked is, zo stelt Keys (40), bedoeld voor de zaterdagavond, zijn compagnon voor de zondagochtend.

Dan hopen we in elk geval tot januari op weken waarin de vrijdag meteen in de zondag overgaat, want de slepende, vaak slome beats waarmee Keys’ soulsongs zijn opgeleukt zijn op geen enkele track een verbetering. Een fijne pianosong als Is It Insane klinkt zo ineens alsof we in een vergeelde loungetent op Ibiza zijn beland. Gelukkig is het origineel er ook nog en dat klinkt bijna als een jazzstandard van Nina Simone – zo mooi.

Helaas herbergt Originals niet veel meer van die kwaliteit. Het is alsof Keys boven haar vertrouwde toetsen is vergeten dat een goed lied meer nodig heeft dan een goede stem en een bijpassend arrangement. Te veel songs op Keys missen bite en neigen – Love When You Call My Name, Only You – zelfs naar liftmuziek.

SOUL/POP
Alicia Keys
Keys
(RCA Records)

Meer over