PlusAlbumrecensie

Soepig, drammerig, een irritant vibrato: Gardiners derde Johannes-Passion valt nogal tegen

Erik Voermans
null Beeld

John Eliot Gardiner heeft zich voor de derde keer gebogen over Bachs Johannes-Passion. Opnieuw doet hij dat met zijn eigen Monteverdi Choir en de English Baroque Soloists. Hoezeer de tijd is voortgegaan, blijkt uit de bezetting van de vocale solisten. In plaats van de legendarische countertenor Michael Chance is het nu diens zoon Alexander Chance die de alt-aria’s zingt. Hij doet dat minder mooi (te direct, te schools) dan zijn vader, wat merkwaardig is, omdat juist in dit stemvak er nu technisch veel beter wordt gezongen dan in de pioniersdagen.

Gardiner III is geen verbetering ten opzichte van de eerste opname uit 1986. De onvoorstelbaar prachtige instrumentale openingsmaten klinken ronduit soepig, doordat de dirigent alle stemmen even belangrijk lijkt te willen maken. En het openingskoor klinkt zo verbeten en drammerig dat je amper nog zin hebt verder te luisteren.

Gelukkig wordt het verderop beter, al is de geëxalteerdheid en vooral het voortdurend aanwezige vibrato van evangelist Nick Pritchard behoorlijk ergerniswekkend op den duur. Hij zit ook zo merkwaardig vooraan in het klankbeeld, dat het bijna de kant van grensoverschrijdend gedrag op gaat.

De koren zijn, zoals altijd, fraai en homogeen, en staan veel sterker dan in 1986 in dienst van retoriek en tekstoverdracht. Dat zou dan ook de enige rechtvaardiging zijn om de Johannes voor de derde keer op te nemen, want muzikaal valt het verder allemaal nogal tegen.

Klassiek

Johann Sebastian Bach
Johannes-Passion
(Deutsche Grammophon))

Meer over