PlusInterview

Singer-songwriter Geoff Muldaur: ‘Ik dacht ik cynisch was, maar jullie verslaan me’

Jazz, blues, folk en klassiek komen samen op His Last Letter van Geoff Muldaur. De Amerikaanse singer-songwriter nam het album op in Nederland. ‘Ik hoor muziek en maak er een eigen versie van. Sommigen noemen het Muldauriseren.’

Peter van Brummelen
Geoff Muldaur (in zwart shirt, op de rug gezien) tijdens een repetitie voor His Last Letter. Beeld Moon River Music
Geoff Muldaur (in zwart shirt, op de rug gezien) tijdens een repetitie voor His Last Letter.Beeld Moon River Music

In 1870 verging voor de Japanse kust de USS Oneida. Het Amerikaanse marineschip was geramd door een uit koers geraakt Brits stoomschip. Japanse vissers wisten 61 Amerikanen te redden. De overige 125 bemanningsleden van de Oneida kwamen om het leven. Onder hen de kapitein, die als een ware zeeheld staand op het dek met het schip ten onder ging.

Die kapitein was de overgrootvader van Geoff Muldaur. Een jaar of tien terug vond de Amerikaanse singer-songwriter tussen de familiepapieren de allerlaatste brief die zijn overgrootvader kort voor de scheepsramp vanuit Japan naar diens vrouw in de Verenigde Staten had gestuurd. Op Muldaurs nieuwe album His Last Letter is het titelstuk, dat wordt gezongen door de sopraan Claron McFadden, een ode aan zijn voorvader.

Grote verontwaardiging

Dat verhaal over die scheepsramp moet een groot verhaal zijn binnen de familie. Op het zoomschermpje schudt Muldaur thuis in de buurt van Boston van nee. “In de familie niet, daarbuiten wel. Na de aanvaring zijn de Britten doorgevaren. In Amerika was daar grote verontwaardiging over, tot in de Senaat is erover gesproken. Op tournee in Japan kwam ik erachter dat sommige mensen daar nog steeds pissed off zijn over wat er in 1870 is gebeurd.”

Geoff Muldaur, geboren in 1943, is als singer-songwriter actief sinds de jaren zestig. Ooit verkeerde hij in dezelfde kringen als Bob Dylan (die naar verluidt tegen hem opkeek). Het vooralsnog alleen in Nederland, op vinyl, uitgebrachte His Last Letter is zijn meest ambitieuze werkstuk. Op het dubbelalbum combineert hij zijn liefde voor typisch Amerikaanse genres als jazz, blues en folk met die voor klassieke muziek.

Hij zingt en speelt eigen uitvoeringen van songs van artiesten als Blind Lemon Jefferson, Jelly Roll Morton en Duke Ellington, maar schreef voor het album ook Octet in Three Movements, dat wordt uitgevoerd door een combinatie van strijkers en blazers. Dat Nederland de (vinyl)primeur heeft van het album, dat later internationaal op cd zal worden uitgebracht, komt doordat His Last Letter in ons land werd opgenomen, met louter lokale muzikanten (de bovengenoemde McFadden is Amerikaans, maar woont en werkt al jaren in Nederland).

Tweede huis

Amsterdam beschouwt Geoff Muldaur als zijn tweede thuis. “Sinds ik bij een concert in Aken een groep Nederlanders leerde kennen, ben ik vaak in Amsterdam. Ga me alsjeblieft geen quiz afnemen, maar ik weet de weg in jullie stad, die ik geweldig vind. Nederlanders mag ik ook graag. Ik houd van jullie humor. Ik dacht dat ik cynisch was, maar jullie verslaan me. Welk ander volk zou het in zijn hoofd halen tegen kleine kinderen te zeggen: ik plak je achter het behang? En toch zijn die kinderen hier heel gelukkig.”

Evengoed lijkt het niet heel logisch om een album dat toch vooral een viering van de Amerikaanse muziekgeschiedenis is, op te nemen in Nederland. “Ik ben er even mee beziggeweest in eigen land. Maar het is zo’n ambitieuze plaat, ik was bang dat in LA of New York muzikanten met hun ogen zouden gaan rollen als ik iets verkeerd deed.”

De beste muzikanten

En hier in Nederland werd niet met ogen gerold? “Ik heb niks verkeerd gedaan, iedereen dacht dat ik precies wist waar ik mee bezig was,” zegt Muldaur lachend. “Maar serieus: ik heb gewerkt met de beste muzikanten van Nederland, uit zowel de jazz als de klassieke muziek. Tien jaar lang kwam ik twee à drie keer per jaar naar Nederland. Misschien dat sommigen van die jazzjongens wisten wie ik was, maar de anderen zeker niet. Ze hadden wel allemaal door wat er voor mij op het spel stond. Toen we het octet hadden opgenomen, zei fagottist Margreet Bongers tegen me: ‘Nu ben je een componist’.”

Dat His Last Letter eerst op vinyl verschijnt, doet vermoeden dat Muldaur een verstokt liefhebber daarvan is. “Nee, hoor. Ik hoor best dat vinyl mooi klinkt, maar muziek is muziek. Mij maakt het niet zoveel uit of ik een grammofoonplaat, een cd of een digitaal bestand hoor. Ik luister sowieso niet veel meer naar muziek. Eigenlijk alleen nog naar klassiek. Hedendaagse populaire muziek interesseert me nauwelijks iets.”

Geoff Muldaur tijdens de opname van His Last Letter Beeld
Geoff Muldaur tijdens de opname van His Last Letter

Gouden tijdperk

De songs die hij covert op His Last Letter komen uit wat hij het gouden tijdperk van de Amerikaanse muziek noemt. “Het loopt van het einde van de negentiende eeuw tot het begin van de sixties. Ik heb er nog net het staartje van meegepikt. Via mijn broer, die 78 toerenplaten verzamelde, leerde ik jazz en blues kennen. En gospel, wat mij betreft de hoogste vorm van vocale Amerikaanse muziek. Ik heb als jongen in de jaren vijftig nog de opkomst van de rhythm-and-blues meegemaakt, ook geweldig.”

En daarna was het in Amerika gedaan met goede muziek? “Als je het mij vraagt wel. Ray Charles, Miles Davis en Stevie Wonder waren daarna zeldzame hoogtepunten.”

Wat hebben zijn versies van vaak stokoude jazz-, blues- en folknummers toe te voegen aan de originelen? “Ik weet het: het heeft iets pervers dat ik daar na al die jaren nog eens een eigen draai aan moet geven. Maar dat is wat ik al lang doe: ik hoor muziek en maak er een eigen versie van. Sommigen noemen het Muldauriseren. Ik doe het zelfs met klassieke muziek. Ik houd vreselijk veel van Brahms, maar als ik muziek van hem speel, zit ik er achter de piano toch al gauw mee te rommelen: als je hier nou eens niet die, maar deze noot had gezet...”

Geoff Muldaur: His Last Letter (Moon River Music, dubbelelpee in luxe doos met boek, vormgegeven door Piet Schreuders)