Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Sinds mijn eerste column blijft Moby Dick me achtervolgen – tot en met deze laatste

PlusMarjolijn de Cocq

Marjolijn De Cocq

’s Ochtends vroeg schrijft ie het lekkerst. Beginzin onder de douche bedacht, haren nog nat, computer opgestart en dit vakje op de boekenpagina’s geopend. Met dat portretje erboven waar ik al heel lang niet meer op lijk, gemaakt door de Poolse cartoonist Krynicki. Het kettinkje met het zwarte sterretje, de Blackstar die David Bowie gedenkt, door mijn zwager-de-edelsmid te Groningen ge-3D-print na Bowies dood in januari 2016 .

Een column in de krant, een column in Het Parool: mooiste plek, grootste eer, liefste klus.

Hij is er altijd, die column. Bij elk boek dat binnenkomt, elk boek dat ik lees. Bij alles wat ik beleef en dat eventueel aan een boek kan worden gekoppeld. Want over boeken moet ie wel gaan, mijn column.

Een wonder trouwens hoeveel je door de jaren heen aan boeken kunt koppelen. De kinderen, het tuinpark, de bijen op het balkon, juf Truus van de Boekmanschool, mijn dikke kont, de buren, Shakin’ Stevens, de Russen, vuurtorens, bramen, zeemeerminnen, Queen Elizabeth, rijles, hotel Ambassade, Johan Cruijff, kakkerlakken, dromen, moeders, Picasso, mieren, First Dates, bordspelen, correctoren, boerinnen, wandelen, Oslo, wolven, vossen, slangen, mezen, oorlogsmisdadigers, amoebes, leegtes, helden, Maarten van Roozendaal, kathedralen, hondenuitlaters, St. Louis, Bambi, Greta Thunberg, pelgrims, Renaults Scenics, olifanten, navelpluis (sorry A.F.Th.!), slakken, peren, konijnen, Dieuwertje Blok, halve marathons, tapas, Expeditie Robinson, de preparaten van Frederik Ruysch, Olcay Gulsen, Hobbits, kinderboekenprijzen en Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer?

Om maar een paar onderwerpen te noemen.

Met deze column erbij heb ik er 190 geschreven. Dit is de laatste.

En nog steeds heb ik Moby Dick niet helemaal uitgelezen.

Mijn eerste column ging over mijn e-reader, die ik nooit meer heb aangeraakt sinds ik in januari 2018 boekencoördinator ben geworden van de krant. Ik stond op het punt om met Ishmael en Queequeg aan boord van de Pequod te gaan in Nantucket. Maar vanaf dat moment werden fysieke boekenbergen mijn deel en kwam het nooit van verder lezen. Terwijl Moby Dick me wel bleef achtervolgen – in één op de tien boeken (minstens) die ik sindsdien las wel een referentie naar Melville.

Ooit beloofde ik mijn oma dat ik een roman zou schrijven. Waarheen waarvoor, heb ik vaak gedacht toen die boekenbergen alleen maar leken te groeien – met de corona-inhaalslag van dit jaar tot schier onbedwingbare hoogten. Toch laat de Pippi in mij (‘Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het kan’) zich niet langer beteugelen. Krijg ik de kans. Heb ik ruimte nodig in mijn hoofd. En verlaat ik daarom dit vakje.

Dank voor uw aandacht.

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over