Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Sinds een paar weken gebruik ik een app die mijn slaap analyseert. Dat is best schrikken

PlusBabs Gons

Babs Gons

Terwijl ik aan de keukentafel zit te schrijven aan een gedicht, ligt voor mij onze kat in allerlei vormen te slapen, dan weer ingedoken als een balletje, dan weer volledig uitgestrekt op zijn rug. Dan weer in het venster, dan weer op de bank, het hele huis is zijn bed. Moeiteloos dut hij keer op keer in.

Voor mij is in slaap vallen magie. Na vele jaren op deze planeet vind ik het nog steeds een raadsel hoe en wanneer het gebeurt, er zijn nachten dat ik denk niet meer te weten hoe een mens in slaap valt. Dat je er een ingewikkelde formule voor moet kennen, die me is ontschoten. In de ochtend herinner ik me er niks van, geen idee hoe het toch weer is gebeurd.

Sinds een paar weken gebruik ik een app die mijn slaap analyseert. Dat is best schrikken, als ik denk dat ik nog in precies dezelfde houding lig als aan het begin van mijn nacht, laat de app me weten dat mijn slaap erg onrustig is geweest. Tien uur in bed is geen garantie voor een goede nachtrust weet ik nu, want soms betekent dat nog geen vijf uur slaap. Het stelt ook ergens gerust omdat het verklaart waarom ik zo vermoeid wakker word.

Maar wat de app me vooral vertelt, is dat ik elke nacht weer in slaap val. Soms na 13 minuten, soms pas na 48 minuten, maar ik hoor duidelijk niet bij de vele mensen die lijden aan insomnia. Van een goede vriend hoor ik regelmatig hoe vreselijk het is, nachtenlang dolen in een slapende wereld. Wat moet het lastig zijn om naast mensen te liggen die al vertrokken zijn als hun hoofd amper het kussen raakt. Of een kat in huis hebben die de hele tijd met heel veel gemak smakelijk voor je neus ligt te snurken. Is er iets begeerlijker dan slaap? Daar kan toch geen Ferrari, geen betaalbare woning, of lage gasrekening tegenop?

Op die momenten dat ik even niet meer weet hoe ik in slaap moet vallen, denk ik aan de insomniakken. Misschien is de enige troost in die lange nachten dat er overal ter wereld mensen wakker liggen. Wellicht zijn er mensen nodig die waken over het donker, die luisteren naar de gedachten van de nacht. Naar de geluiden van nachtdieren. Die het blauwe uur aanschouwen. Misschien vallen zij daarom pas in slaap als de slapers langzaam wakker worden.

En ik weet niet of dichters meer dan andere mensen lijden aan insomnia, maar er zijn gedichten genoeg geschreven over en voor die wakkere nachten. Niet zo veel als dat er schaapjes zijn, want daar zijn er meer dan een biljoen van op de wereld – ik telde er gisternacht al 522 voordat ik, het is me wederom een raadsel hoe, in slaap viel.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.
Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over