PlusInterview

Sia Hermanides zocht voor White Berry naar kleur, voor én achter de camera

De jonge Grace belandt vanuit Burundi in Rotterdam, in White Berry. Beeld
De jonge Grace belandt vanuit Burundi in Rotterdam, in White Berry.

White Berry is het speelfilmdebuut van Sia Hermanides, over een tienermeisje met albinisme in Rotterdam-Zuid. De input van hoofdrolspeler Latifa Mwazi was daarbij van onschatbare waarde.

Joost Broeren-Huitenga

I’ve got the colours, she’s got the brains,” grijnst haar oudere broer Samuel als mensen zich verbazen over het verschil in huidskleur tussen hem en zijn zus Grace: hij is donker, zij licht. De zeventienjarige Grace, die albinisme heeft, lacht er wat ongemakkelijk bij.

Om die tweestrijd draait White Berry, het speelfilmdebuut van Sia Hermanides (35). In een korte proloog zien we hoe Grace als vijfjarig meisje haar thuisland Burundi ontvlucht, omdat mensen met albinisme daar letterlijk worden opgejaagd. Ze komt terecht in Rotterdam, waar ze nu zoals alle tieners zoekt naar haar plek in de wereld. Als ze wordt opgenomen in de entourage van danser Kya, moedigt die haar aan om haar Afrikaanse roots te omarmen. Maar hoe werkt dat als je daar juist in levensgevaar was vanwege wie je bent?

Te beladen

Hermanides werd voor het eerst met het onderwerp albinisme geconfronteerd in Tanzania, waar ze een tijdlang woonde en lesgaf aan jonge filmmakers. Toen haar studenten een documentaire wilden maken over kinderen met albinisme, greep de directeur van de school in. “Het was een te beladen onderwerp,” zegt Hermanides. “Het heeft toen echt indruk op me gemaakt om te zien hoe kinderen met albinisme buiten de maatschappij stonden.”

Ze bleef ermee bezig, ook terug in Nederland. En toen liet scenarist Ilse Ott haar tijdens het maken van de middellange televisiefilm Afua (2019), onderdeel van de NPO-reeks Centraal, een TED-talk zien van het Afro-Amerikaanse topmodel Diandra Forrest, die ook albinisme heeft. “Zij sprak erover dat ze in geen enkel hokje te plaatsen was, dat raakte me heel erg. Zo ontstond het plan voor White Berry.”

In eerste instantie gaven Ott en Hermanides een eigen draai aan het verhaal van Forrest. Dat veranderde toen Latifa Mwazi in beeld kwam als hoofdrolspeler. “Zij doet ook modellenwerk; we vonden haar via een twitterbericht van haar agentschap. Onze eerste afspraak was heel bijzonder: Ilse en ik hadden een idee over de ontwikkeling die het hoofdpersonage moest doormaken, en Latifa zat zelf midden in die ontwikkeling.”

Om de samenwerking wederzijds te testen gaf ze Mwazi een bijrol in Afua. “Ik merkte dat ze veel spelplezier had en we hadden goeie chemie samen. Dat gaf me het vertrouwen: ja, zij gaat die film kunnen dragen. Dat werd nog versterkt toen ik in de montage van Afua merkte dat ik haar uit scènes moest knippen omdat ze zoveel screen presence had. Haar bijrol dreigde af te leiden van het hoofdverhaal.”

Voor White Berry kwam Mwazi vervolgens echt centraal te staan. Het scenario werd in samenwerking met haar geschreven, en ook aan andere aspecten van de film droeg ze bij – van het production design tot de muziek (zie kader). “Maar het belangrijkst was de mentale ontwikkeling van Grace,” zegt Hermanides. “Daarin was ze heel erg bij de les, zo sharp op dat personage. Want ze speelt natuurlijk een personage, ze is zelf inmiddels verder in haar proces en we hebben sowieso dingen gedramatiseerd. Maar zowel fysiek als psychisch kon ze zich heel erg tot Grace verhouden.”

Kleur achter de camera

Niet alleen Mwazi kreeg de ruimte om haar input te geven. Net zoals ze dat al voor Afua deden, dompelden Hermanides en Ott zich onder in de wereld die ze wilden tonen, de jongerencultuur in Rotterdam-Zuid. “Ilse en ik zijn toch twee witte vrouwen van inmiddels in de dertig,” lacht ze. “De film heeft al die input ook echt nodig.”

Zoals veel makers van haar generatie ijvert Hermanides voor een diversere blik op de Nederlandse samenleving. “Ik zie niet genoeg kleur in film en tv – al is dat nu eindelijk een beetje in beweging gekomen. Daar wil ik met m’n films aan bijdragen, beelden laten zien die we nog niet eerder hebben gezien.”

Dat gold ook al bij eerdere projecten, maar voor haar eerste speelfilm wilde Hermanides een volgende stap zetten. “Afua en Voetbalmeisjes waren al projecten met heel veel kleur vóór de camera, maar weinig áchter de camera. Dat was voor mij nu echt een doelstelling: crewleden met een biculturele achtergrond vinden, en ook echt in head-functies plaatsen. Mensen worden daarvoor vaak afgewezen met het argument: je hebt nooit eerder iets groots gedaan. Daarmee krijg je dus nooit een kans in dat systeem en blijft het achter de schermen wit.”

Dat wierp meteen zijn vruchten af, merkte Hermanides. “Onze visagist Viola Sarkodee is van Ghanese afkomst en dat was een enorme meerwaarde. Dat was voor mij ook echt een eis: we moeten werken met een visagist die met Afrikaans haar, met kroeshaar om kan gaan. Bij eerdere films bleek dat vaak een probleem. Eigenlijk is het natuurlijk belachelijk dat je daar specifiek iemand van kleur voor moet hebben, maar het zit gewoon niet in het standaardpakket. Viola heeft nu ook een opleiding opgezet, de Teshura Styling Make-Up Academy, om visagisten te trainen in een heel breed spectrum haarsoorten – niet alleen Europees maar ook Afrikaans en Aziatisch.”

White Berry is te zien in De Balie, Ketelhuis, Rialto.

Albi X

Behalve aan de inhoud droeg hoofdrolspeler Latifa Mwazi ook bij aan de sfeer van White Berry. Ze droeg de muziek van de Duits-Congolese artiest Albi X aan. “Hij heeft veel Afrikaanse invloeden in zijn muziek en hij heeft zelf ook albinisme,” zegt Hermanides. “In zijn teksten strijdt hij tegen de vele facetten van racisme waar hij dagelijks mee geconfronteerd wordt. Latifa was een groot fan van hem. Toen we hem benaderden voelde hij zich direct verbonden met het verhaal, omdat hij zelf vergelijkbare dingen heeft meegemaakt. Hij heeft uiteindelijk drie nummers voor de film gemaakt.”

Voor de opnamen daarvan kwam Albi X uit zijn woonplaats Keulen over naar Amsterdam. “Latifa kwam ook langs in de studio, die twee hadden een instant connectie. Het was best een struggle, de teksten en de muziek, maar toen zij er was zei hij: ‘Dit is m’n muse!’ Toen ging hij helemaal aan.”

Sia Hermanides: 'Dat was voor mij nu echt een doelstelling: crewleden met een biculturele achtergrond vinden, en ook echt in head-functies plaatsen.' Beeld Triple P
Sia Hermanides: 'Dat was voor mij nu echt een doelstelling: crewleden met een biculturele achtergrond vinden, en ook echt in head-functies plaatsen.'Beeld Triple P