PlusSerierecensie

Shakespeare als survivalstrategie na een pandemie

Een serie over een allesverwoestende grieppandemie lijkt niet erg aantrekkelijk entertainment na twee jaar corona, maar toch is – het pre-covid gefilmde – Station Eleven hoopgevend.

Andre Nientied
Still uit Station Eleven met de volwassen Kirsten (Mackenzie Davis). Beeld Ian Watson/HBO Max
Still uit Station Eleven met de volwassen Kirsten (Mackenzie Davis).Beeld Ian Watson/HBO Max

Post-apocalyptische serie

Regie Hiro Murai e.a.
Met Gael Garcia Bernal, Himesh Patel, Matilda Lawler, Danielle Deadwyler
Te zien op Ziggo Movies & Series XL (10 delen)

Wanneer acteur Arthur Leander (Gael Garcia Bernal) tijdens een opvoering van King Lear in een theater in Chicago in elkaar zakt door wat op een hartaanval lijkt, springt toeschouwer Jeevan Chaudhary (Himesh Patel) meteen het toneel op. Niet dat hij arts is – hij is een zojuist ontslagen werkloze journalist – maar Jeevan ziet meteen dat er iets mis is, en handelt vervolgens snel.

Dat doet hij ook wanneer zijn zus belt vanaf de spoedeisende hulp waar ze werkt en waarschuwt dat er een dodelijke griepepidemie heerst en dat elk menselijk contact gemeden moet worden. Jeevan slaat hij bij een supermarkt voor duizenden dollars aan levensmiddelen in, en gaat met een treintje aan propvolle supermarktkarretjes naar zijn broer om daar te schuilen voor het naderende onheil.

Maar behalve de wagonlading boodschappen heeft hij nog meer ballast bij zich: de achtjarige actrice Kirsten (Matilda Lawler), die een klein rolletje speelde in King Lear. Zij bleef achter in de verwarring die ontstond nadat de hoofdrolspeler bezweek. Haar ouders gaven niet thuis – ze blijken niet veel later bezweken te zijn aan de dodelijke griep – dus zit Jeevan nu opgescheept met een weesmeisje, dat als kostbaarste bezit een stripboek bij zich heeft genaamd Station Eleven.

Het Reizende Symfonieorkest

De serie Station Eleven is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Emily St. John Mandel uit 2014 – dus ver voor de covidpandemie. De opnames van de serie vonden begin 2020 plaats, net voor de wereld in lockdown ging vanwege diezelfde pandemie. Multitalent Hiro Murai, die de serie produceerde en twee afleveringen regisseerde, weet zowaar een optimistische draait te geven aan het post-apocalyptische genre, dat meestal een gitzwart dystopisch toekomstbeeld oplevert – denk aan The Walking Dead of The Handmaid’s Tale.

Weliswaar zien we ook in Station Eleven in de toekomstscènes, gesitueerd twintig jaar nadat de Grote Griep 99 procent van de mensheid uitroeide, de bekende beelden van rondtrekkende mensen in lompen. Maar het betreft hier wél het Reizende Symfonieorkest, dat stukken van Shakespeare opvoert. ‘Wij geven het leven weer even zin’ is hun motto. Onder hen treffen we de inmiddels volwassen versie van Kirsten (Mackenzie Davis), het achtjarige meisje dat door Jeevan gered werd.

Caleidoscopische aanpak

Het ambitieuze en bij vlagen ook een tikje pretentieuze Station Eleven maakt het de kijker niet gemakkelijk, met veel tijdsprongen tussen het heden en de nabije toekomst, en een groot aantal personages die op alle mogelijke manieren met elkaar te maken hebben – alsof alle overlevenden toevalligerwijs met elkaar verbonden zijn. Maar de serie neemt regelmatig ook gas terug, zoals in de door Murai geregisseerde derde aflevering, die volledig draait rond Miranda, de schepper van de graphic novel Station Eleven én de ex van Arthur.

De caleidoscopische aanpak levert een fascinerende serie op die ondanks de pessimistische premisse hoopgevend is. Want het draait ná de pandemie niet alleen om overleven en het recht van de sterkste, maar ook om Shakespeare en de troost die kunst kan bieden. En dat is ook in deze postpandemische periode een hoopvolle boodschap.

Meer over