Rooms: eenzame dansers in jazzbardecor

Moderne dans heeft eenzelfde makke als de sf-film: snel gedateerd. Bij film zijn het de speciale effecten die de tand des tijds moeilijk doorstaan, bij dans zijn de decors en kostuums vaak de boosdoener. Voor beide geldt: hoe simpeler, hoe tijdsbestendiger.

Gelukkig ging Anna Sokolow destijds met Rooms, een van de twee NDT-stukken die Introdans op het Holland Dance Festival opnieuw tot leven bracht, voor ultrabasic: acht barstoeltjes op een podium.

Rooms had bij het Nederlands Danstheater in 1960 zijn Nederlandse première. De in Amerika geboren Sokolow maakte als een van de eersten gebruik van barstoelen en jazzmuziek - een score van Kenyon Hopkins, hier live uitgevoerd. Een stuk over de eenzaamheid voor acht dansers, de bewoners van de kamers uit de titels, hunkerend naar een connectie die er nooit zal zijn.

Aan de acht performers de taak om zich ook echt in al deze naakte wanhoop onder te dompelen. De Introdans-dansers, bij wie het in seizoensopener Spirit nog wel eens aan de nodige geestdrift ontbrak, slagen dit keer met vlag en wimpel. Vooral Laura Cameron maakt indruk. Als een gewond vogeltje fladdert ze over het toneel, reikend naar onzichtbare minnaars, koketterend met lege barstoelen, gevangen in een (des)illusie.

In een wereld waar, volgens voorspellingen van de World Health Organisation, over twintig jaar depressie volksziekte nummer één zal zijn, lijkt Rooms nu nog actueler. Een geslaagde keuze, en een sterke toevoeging aan het festival.

Iets dat helaas niet gezegd kan worden van de reconstructie van De anatomische les van Glen Tetley uit 1964, het tweede NDT-stuk, dat later dit seizoen meegaat in het Introdansprogramma Holland-Amerikalijn. Tetley raakte geïnspireerd door De anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp (1632) van Rembrandt. Tetley laat het lijk (bij Introdans vertolkt door Jorge Pérez Martinez) tot leven komen, de straat op rennen om nog eenmaal te kunnen dansen met de levenden - onder wie zijn vrouw en zijn moeder - om vervolgens terug te keren naar de autopsietafel.

Het uitgangspunt is van zichzelf al gedateerd, maar ook de dans weet dit ouderwetse tafereel niet naar een hoger plan te tillen. Dat de doktoren in hun stijve boorden soms in dansen uitbarsten, zorgt niet voor meer drama, maar juist voor onbedoelde kitsch. Het is een stukje historie dat zich niet laat opfrissen.

Dat geeft te denken: stuurt Introdans wel de juiste kandidaat door naar hun volgende programma?

DANS Introdans. Rooms/De anatomische les - Reconstruction. Gezien: 8/11 Theater de Regentes, Den Haag.

Holland Dance Festival: tot en met 15 november in Den Haag.

Meer over