PlusMusicalrecensie

Rocky Horror Show: ongeremd feestje van buitenaardse freaks

Publieksparticipatie is in het theater een besmet woord. Want, zo luidt de kritische redenering, als je het niet zonder een bijdrage van het publiek redt, dan verdien je het niet om op het podium te staan. Toch zit dat bij de Rocky Horror Show, de rockopera van schrijver-componist Richard O’Brien iets anders. Als het publiek zich rustig houdt en zich niet in woord en daad met het stuk bemoeit, wordt wel akelig duidelijk dat de show uit 1973 een breekbaar bouwwerkje is, dat heen en weer wiebelt tussen camp en kitsch.

Scène uit Rocky Horror Show. Beeld Roy Beusker
Scène uit Rocky Horror Show.Beeld Roy Beusker

Gelukkig had de producent (een deel van) het premièrepubliek vooraf goed geïnstrueerd en wist men dat de klapband van het jonge stel Brad en Janet, waarna ze bij een duister kasteel aankloppen, moet worden begeleid door het massaal laten knallen van opgeblazen papieren zakjes. Bij een fikse regenstorm wordt het publiek geacht een krant over het hoofd te houden, en als er feest wordt gevierd ten kastele van Frank-N-Furter, de ‘sweet transvestite from Transexual Transylvania’ gaan de feestmutsjes op. Het is te hopen dat het publiek zich bij de volgende uitvoeringen net zo uitbundig gedraagt, want dan is de avond al voor meer dan de helft geslaagd.

De show, waar alle letters van het alfabet in voorkomen die een bepaalde seksuele wereld vertegenwoordigen, wordt in Amsterdam in de Prideweek opgevoerd, maar heeft ook tijdens de landelijke tournee een zekere emancipatoire waarde. Ofschoon dat ook weer niet moet worden overdreven, want de Rocky Horror Show is toch vooral een ongeremd feestje van buitenaardse freaks, die ook niet vies van moord zijn.

Precies tot aan de rand

Sven Ratzke speelt met verve de rol van Frank-N-Furter, die een goed gelukt menselijk wezen heeft geschapen voor zijn seksueel genot. Hij loeit, hij graait waar hij graaien kan, maar gaat met zijn extatische gedrag precies tot aan de rand, waar het nog leuk is. Als het naïeve jonge stel langskomt, geeft hij die ook alle aandacht. Dat levert een buitengewoon grappige dubbele seksscène op, waarin Janet (Esmée Dekker) en Brad (Samir Hassan) met behulp van de meester zelve tot meerdere hoogtepunten komen. Dekker heeft geen moeite de grappige transformatie te maken van de bleue dame naar feestbeest. De humoruitstapjes zijn ook in goede handen van Ellen Pieters als assistent van haar onbeheerste baas. Zij levert met Dekker de beste zangprestaties.

Een mooie rol is er voor Erik Brey als verteller. Met zijn perfecte timing en geestig laconieke verteltrant geeft hij het dolgedraaide stuk zo nu en dan wat rust.

Klassiekers in het Engels

Het is een raadsel waarom sommige liedjes in het Engels worden gezongen. Jeremy Baker heeft de meeste nummer vlekkeloos en smakelijk vertaald (zo laat hij vrijen rijmen op klamme dijen) en de productie zou de Nederlandse musicalgeschiedenis een dienst hebben bewezen als hij ook klassiekers als The Time Warp onder handen had mogen nemen. Sven Ratzke was ertegen. Een uitermate dom besluit, dat voor veel onnodige verwarring zorgt.

Vol trots meldt de producent dat ‘de wereldhit voor het eerst naar Nederland komt.’ Dat klopt niet. In 1976 moest een Nederlandse versie met Hugo Metsers als Frank-N-Furter al na zes weken de deuren sluiten en er zijn nog verschillende buitenlandse producties in Nederland te zien geweest. De film met Meatloaf heeft hier nooit tot massahysterie geleid. Deze nieuwe versie van regisseur Martin Michel, die uitzinnig is aangekleed door Arno Bremers, heeft het in zich om het smeulende Rocky-vuurtje stevig op te stoken.

Rocky Horror Show
Door De Graaf & Cornelissen
Gezien 29/7 ITA Amsterdam
Te zien tot 31/7 ITA, tournee t/m januari
2022: degraafencornelissen.nl

Meer over